ห้องเรียนพิเศษของคนตกอับ

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนก้านปากกาขนนกในมือของคิรอสเกือบหักคามือ รอยหมึกสีดำสนิทหยดลงบนกระดาษหนังแกะราคาแพง กลbาย เป็นรอยด่างพร้อยที่ไม่อาจลบเลือน เช่นเดียวกับอนาคตในสถาบันมหาเวทอาเทอร์เรียของเขาในตอนนี้ "ถ้าพวกเธอคิดว่าการท่องคาถาพื้นฐานระดับหนึ่งพันจบจะช่วยให้กลายเป็นจอมเวทที่แท้จริงได้ ก็เชิญไปนอนฝันกลางวันต่อที่หอพักเถอะครับ!" น้ำเสียงเยียบเย็นและสายตาที่มองมาดั่งมองเศษขยะชิ้นหนึ่งคือสิ่งที่ศาสตราจารย์มาร์คัส มอบให้แก่เหล่านักเรียนแถวหลังสุด คิรอสถอนหายใจยาวเหยียด เขาใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสามช่าเพื่อระบายความน่าเบื่อหน่าย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเรียนที่ถูกขนานนามลับๆ ว่า 'หลุมศพคนบาป' หรือห้องเรียนปรับปรุงพิเศษสำหรับนักเรียนหางแถวที่สถาบันต้องการเขี่ยทิ้งอย่างเงียบเชียบ ข้างกายเขา เอเลนอร์ องค์หญิงรัชทายาทผู้ควรจะสง่างามและอยู่บนจุดสูงสุดของหอคอยเวท กลับต้องมานั่งสวมชุดคลุมสีเทอควอยซ์เก่าๆ เนื้อผ้าหยาบกระด้างไม่ต่างจากเขา ใบหน้าเรียบเนียนดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนั้นบึ้งตึงจนแทบหยดเป็นน้ำแข็ง เธอจ้องมองแผ่นกระดาษคำสั่งย้ายชั้นเรียนในมือด้วยความเคียดแค้น "เพราะนายคนเดียว... คิรอส" เสียงหวานใสที่มักจะเย่อหยิ่งเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ขณะที่เธอนั่งกอดอกแน่น "ถ้าแผนการบ้าๆ ของนายไม่ไปเผาห้องสมุดลับจนเกือบไหม้ทั้งปีกตะวันตก เราคงไม่ต้องมานั่งจمرาร่วมชะตากรรมในสุสานชั่วคราวแบบนี้หรอก" "โอ้ พระองค์หญิงครับ โปรดให้ความเป็นธรรมกับระบบนำทางของผมด้วยนะครับ" คิรอสยิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่เอเลนอร์รู้ดีว่ามันหมายถึงหายนะกำลังจะมาเยือน "ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าคัมภีร์โบราณเล่มนั้นจะไวต่อปฏิกิริยาของกางเกงในลายลูกไม้ที่ท่านแอบซ่อนไว้ในช่องเก็บของมิติกันเล่า" "เจ้า...!" เอเลนอร์หน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เธอคว้าไม้เท้าเวทคู่ใจเตรียมจะฟาดหัวคนตรงหน้าให้กะโหลกยุบ แต่ทว่าเสียงกระแอมไออย่างจงใจของศาสตราจารย์มาร์คัสก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน บรรยากาศภายในห้องเรียนพิเศษนี้อึดอัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสิ้นหวัง ด้านซ้ายของคิรอสคือ 'บารอนหนุ่มผู้เสื่อมเสีย' นามว่าเรย์ เผ่ามนุษย์ผู้มีพลังเวทธาตุดินที่เสื่อมสลายจนร่ายคาถาได้แค่ดินเหนียวปั้นเป็นรูปเป็ด ส่วนด้านขวาคือ 'ออร์คสาวเลือดผสม' นามว่าชาร์ลอตต์ ผู้มีพละกำลังมหาศาลแต่ควบคุมมานาไม่ได้จนมักจะระเบิดตัวเองทุกครั้งที่ตื่นเต้น นี่คือแหล่งรวมตัวของเศษสวะเวทมนตร์ในสายตาของพวกชนชั้นสูงอย่างแท้จริง "เอาล่ะครับ ในเมื่อพวกเธอถูกส่งมาอยู่ที่นี่ แปลว่าสถาบันได้หมดความอดทนกับพวกเธอแล้ว" ศาสตราจารย์มาร์คัสก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะของคิรอส แววตาส่อประกายดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง "กฎของห้องนี้มีข้อเดียว... เอาชีวิตรอดจาก 'บททดสอบคัดกรอง' ในบ่ายวันนี้ให้ได้ ถ้าไม่อยากถูกขับไล่ออกจากสถาบันและกลายเป็นขอทานข้างถนน" กึก! สิ้นคำพูด กระดาษบนโต๊ะของทุกคนก็เปล่งแสงสีแดงฉานขึ้นมา มันคืออักขระเวทพันธนาการที่ถูกฝังไว้ใต้พื้นห้อง คิรอสตาเป็นประกายทันที สมองกลยุทธ์ระดับสามร้อยแผนในหัวเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าระบบสุ่มสกิลสุดเพี้ยนของเขาไม่ได้ถูกสร้างมาให้ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์งี่เง่าพวกนี้ [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: ห้องเรียนปรับปรุงพิเศษ (ระดับความยาก: B)] [เงื่อนไขภารกิจลับ: เปลี่ยนแปลงสถานะของห้องเรียนพิเศษจาก 'แดนประหาร' ให้กลายเป็น 'สนามเด็กเล่น' ภายใน 30 นาที] [รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกสกิลติดตัว 'ผู้บงการหลังม่าน' และแต้มค่าสถานะอิสระ 50 แต้ม] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียพลังเวททั้งหมดถาวรและถูกรีเซ็ตเลเวลเป็น 0] คิรอสหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทำให้เอเลนอร์ต้องเหลือบมองด้วยความฉงน เพราะทุกครั้งที่ชายหนุ่มคนนี้ส่งเสียงหัวเราะแบบนี้ออกมา มักจะมีใครบางคน (หรือหลายคน) ต้องน้ำตาตกในเสมอ "ยิ้มอะไรของนาย คิรอส?" เอเลนอร์กระซิบถาม น้ำเสียงเจือความระแวงอย่างเห็นได้ชัด "เปล่าหรอกครับ พระองค์หญิง..." คิรอสค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมปลาบมองสบตากับศาสตราจารย์มาร์คัสอย่างไม่เกรงกลัว "ผมแค่คิดว่า... การเรียนการสอนแบบเดิมๆ มันน่าเบื่อเกินไปหน่อย สำหรับคนที่เป็นถึง 'พี่เลี้ยง' จำเป็นอย่างผม" "แกหมายความว่ายังไง เจ้าเด็กสามหาว!" ศาสตราจารย์มาร์คัสตวาดลั่นด้วยความโมโหที่ถูกนักเรียนไร้ค่ามองข้ามหัว "หมายความว่า..." คิรอสยกมือขึ้นดีดนิ้วดังเป๊าะ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยเล่ห์กล "ได้เวลาเปิดเทอมวิชาใหม่ ที่ไม่มีในตำราเล่มไหนในโลกแล้วล่ะครับ" ครืนนน! ทันทีที่ปลายนิ้วของคิรอสกระทบกัน พื้นห้องเรียนทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระสีแดงที่ควรจะพันธนาการพวกเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม และสลักลวดลายใหม่ตามคำสั่งของระบบที่ถูกดัดแปลงหน้างานอย่างอุกฉกรรจ์ เรย์และชาร์ลอตต์อ้าปากค้างด้วยความตะลึง ขณะที่เอเลนอร์เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ว่ามานาในร่างกายของเธอกำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด แต่ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังเริ่มต้นขึ้น ประตูเหล็กบานหนาของห้องเรียนพิเศษก็ถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนเศษไม้กระจายเกลื่อน ร่างเงาดำทะมึนของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เย็นเยียบจนลมหายใจของทุกคนต้องสะดุด "ฝ่าบาท... ข้าตามหาตัวท่านมาทั่วเลยพ่ะย่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ซึ่งทำให้ดวงตาของเอเลนอร์หดแคบลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด—นั่นคือราชองครักษ์เงาผู้ควรจะอยู่ที่เมืองหลวง ไม่ใช่ที่สถาบันแห่งนี้! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ