สกิลสุ่มครั้งแรก ได้ของดีหรือของแกง?

คมดาบเวทมนตร์สีครามประกายแสงวับวาบอยู่ห่างจากปลายจมูกของผมไม่ถึงสามเซนติเมตร กลิ่นอายความเย็นเยียบของละอองน้ำแข็งแผ่ซ่านจนขนแขนลุกชัน "แกสินะ... คิรอส ตัวปัญหาที่พี่ชายฉันพูดถึง" เสียงหวานใสกังวานแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้อนก้องในความเงียบ "เตรียมตัวรับผลของการกระทำโง่ๆ ของแกได้เลย" ผมกะพริบตาปริบๆ มองสตรีเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่ามกลางความตึงเครียดที่สามารถจุดไฟให้ลุกท่วมห้องฝึกซ้อมส่วนตัวได้ทันที ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงไฟเวทมนตร์ระยิบระยับ เธอกำลังโกรธ... โกรธมากเสียด้วย และถ้าผมเดาไม่ผิด เธอคงเป็นน้องสาวแท้ๆ ของไอ้คุณชายเจ้าปัญหาที่ผมเพิ่งอัดร่วงไปเมื่อวานนี้ในลานประลองของสถาบันมหาเวทแห่งนี้ "เอ่อ... คือว่านะคุณน้องสาวคนสวย" ผมยกมือขึ้นทั้งสองข้างอย่างช้าๆ แสดงท่าทีจำนนแบบขอไปที พร้อมกับแย้มรอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะทำให้คนประสาทกินได้ภายในสามวินาที "ถ้าจะคุยกัน 100% เนี่ย ผมแนะนำว่าเราควรเก็บดาบเล่มนี้ลงฝักก่อนดีไหมครับ? หน้าตาดีๆ แบบนี้ ถ้าถือดาบหน้าตาถมึงทึง เดี๋ยวริ้วรอยก่อนวัยจะถามหาเอานะ" "หุบปาก!" เสียงตะคอกลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด เอเลนอร์ องค์หญิงรัชทายาทแห่งอาณาจักรไพโรเทียและนักเรียนแถวหน้าของสถาบันมหาเวทเซนต์ลูเมียร์ สะบัดข้อมือน้อยๆ ให้คมดาบเข้ามาใกล้คอของผมอีกนิดจนรู้สึกถึงความเย็นเฉียบ "พี่ชายฉันนอนซมอยู่ห้องพยาบาลเพราะลูกไม้น่ารังเกียจของแก และวันนี้ แกจะต้องชดใช้" "เดี๋ยวก่อนสิครับคุณเอเลนอร์" ผมถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างนิ่มนวล หลบคมดาบพ้นระยะอันตรายได้อย่างหวุดหวิด สมองกลยุทธ์ระดับอดีตเกมเมอร์สายวางแผน 300 แผนกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบระเบียบของสถาบันนี้ห้ามการทำร้ายร่างกายกันนอกพื้นที่จัดสรร ไม่อย่างนั้นบทลงโทษจะหนักหนาสาหัสระดับโดนไล่ออกจากหอพัก และเธอก็รู้กฎนี้ดี เธอจึงทำได้แค่ขู่... ขู่ให้ผมกลัว แต่คนอย่างคิรอส ไม่เคยกลัวอะไร นอกจากกลัวอดนอนครับ ปิ๊ป! เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นในห้วงความคิดของผม พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเฉพาะผมเท่านั้นที่มองเห็น [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความกดดันทางจิตระดับสูงจากเป้าหมาย "เอเลนอร์"] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: สถานการณ์คับขันกระตุ้นการสุ่มสกิลฉุกเฉิน (Emergency Gacha)] [ท่านต้องการใช้สิทธิ์การสุ่มสกิลประจำวันล่วงหน้าหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]] มุมปากของผมกระตุกขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ท่ามกลางสถานการณ์ที่คนอื่นอาจจะขาแข็งก้าวไม่ออก แต่สำหรับผม นี่คือโอกาสทองในการหาของเล่นชิ้นใหม่มาแก้เกม "ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากคุยด้วยนะครับ..." ผมแสร้งถอนหายใจยาวเหยียด ทำท่าทางเหมือนคนกำลังเหนื่อยหน่ายกับโลกใบนี้ "แต่ถ้าคุณยังเอาดาบมาจ่อคอผมอยู่แบบนี้ เกรงว่าผมคงไม่มีอารมณ์มาฟังคำบ่นของเด็กน้อยหรอกนะ" "ใครเด็กน้อย!" เอเลนอร์ตวาดลั่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความโมโหจัด เธอยกเลิกเวทมนตร์ดาบในมือชั่วขณะด้วยความหงุดหงิดที่ผมไม่ยอมสะดุ้งสะเทือนตามแผน "แกนี่มัน... สามหาวที่สุด! คิรอส! ฉันขอท้าแกประลองตัวต่อตัว ณ ลานประลองกลาง ในอีกสามวันข้างหน้า ถ้าแกเป็นลูกผู้ชายจริง อย่าปฏิเสธ!" ผมแอบยิ้มในใจ กดปุ่ม [ใช่] บนหน้าต่างระบบอย่างไร้ความลังเลทันทีที่เธอประกาศกร้าว [ระบบกำลังทำการสุ่มสล็อตสกิลระดับแรร์...] [วงล้อแห่งโชคชะตาเริ่มหมุน...] [โปรดรอสักครู่...] แสงไฟหลากสีสันหมุนวนอยู่ในหัวของผม เสียงเอฟเฟกต์ราวกับตู้สล็อตในคาสิโนดังติ๊ดๆๆ เร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ จนหัวใจเต้นตามจังหวะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ชั่วขณะ เอเลนอร์ยังคงยืนจ้องหน้าผมด้วยแววท่าทีฮฮดฮัด รอคอยคำตอบที่ออกจากปากผม และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบก็หยุดหมุน พร้อมกับตัวอักษรสีทองอร่ามที่สว่างวาบขึ้น [ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลระดับ S: "ลิ้นทองคำพ่นไฟ (Golden Flame Tongue)"] [คำอธิบายสกิล: เมื่อท่านทำการพูดจาถากถาง ดูหมิ่น หรือกวนประสาทฝ่ายตรงข้าม จะสร้างความเสียหายทางจิตใจ (Mental Damage) 300% และมีโอกาส 50% ที่ทำให้เป้าหมาย "สติหลุด" สูญเสียการควบคุมตัวเองเป็นเวลา 10 นาที] [หมายเหตุจากระบบ: สกิลนี้เหมาะสำหรับสายป่วนประสาทระดับปรมาจารย์ ขอให้ใช้งานอย่างสร้างสรรค์ (หรือสร้างความิบหาย) ตามอัธยาศัยครับนายท่าน] ผมเกือบหลุดหัวเราะพรืดออกมาดังๆ ให้กับคำอธิบายของระบบ นี่มันสกิลอะไรกันเนี่ย! บ้าบอคอแตกสิ้นดี แต่บอกได้คำเดียวว่า... มันถูกใจคนกวนประสาทอย่างผมเป็นที่สุด! "เงียบไปเลยนะ หรือว่ากลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว?" เอเลนอร์เห็นผมเงียบไปนาน จึงคิดว่าผมกำลังหวาดกลัวคำท้าของเธอ เธอยกอกขึ้นเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากบาง "ถ้ากลัวนัก ก็ก้มกราบขอโทษฉันตรงนี้แล้วเดินไปถอนตัวจากการเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นซะ แล้วฉันจะพิจารณาไว้ชีวิตแก" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แม้ว่าในใจตอนนี้จะอยากหัวเราะออกมาดังๆ สักสามรอบก็ตามที ดวงตาคมกริบมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกเอ็นดูระคนขบขัน สมองเริ่มคำนวณกลยุทธ์การใช้งาน "ลิ้นทองคำพ่นไฟ" เป็นครั้งแรก นี่คือการทดสอบระบบที่สมบูรณ์แบบที่สุด... และเหยื่อทดลองก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว ผมก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าวอย่างออาจหาญ จนเอเลนอร์ต้องผถะถอยหลังไปตามสัญชาตญาณด้วยความตกใจ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความประหลาดใจระคนขุ่นเคือง "ขอโทษเหรอครับ?" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยพลังงานบางอย่างที่ถูกขับเคลื่อนด้วยสกิลใหม่ "คุณหนูเอเลนอร์ผู้สูงส่ง... ถ้าการที่พี่ชายของคุณพยายามลอบทำร้ายผมแล้วโดนผมสวนกลับจนหมดสภาพ เป็นความผิดของผม..." ผมหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดปล่อยออร่าความกวนประสาทระดับMAX ออกมาเต็มพิกัด "...งั้นผมคงต้องบอกตามตรงว่า ฝีมือระดับนั้น ต่อให้เอาสุนัขพันธุ์ชิวาวาหน้าตาบูดบึ้งแถวหอพักมาฝึกเวทมนตร์แทน น่าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าพี่ชายคุณเสียอีกนะครับ ไม่แน่ว่าป่านนี้เจ้าชิวาวาอาจจะสอบผ่านวิชาป้องกันตัวไปนานแล้ว ไม่ต้องมานอนน้ำลายยืดรอความช่วยเหลืออยู่ที่ห้องพยาบาลแบบนั้นหรอก" ติ๊ง! [สกิล "ลิ้นทองคำพ่นไฟ" ทำงาน!] [เป้าหมาย "เอเลนอร์" ได้รับความเสียหายทางจิตใจ 300%!] [สถานะ: สติหลุด (Triggered) ทำงานสำเร็จ!] บรรยากาศในห้องฝึกซ้อมเงียบกริบลงในทันที ดวงตากลมโตของเอเลนอร์เบิกกว้างขึ้นจนแทบถลนออกจากเบ้า ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบและเย็นชาบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวจนพูดไม่ออก เธอยกนิ้วเรียวยาวขึ้นชี้หน้าผม ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "แ... แก... แกกล้าดียังไงเอาฉัน... พี่ชายฉัน ไปเทียบกับหมาข้างถนนฟะไอ้บ้าคิรอสสสสส!" เสียงกรีดร้องด้วยความสติหลุดดังลั่นสนั่นตึกฝึกซ้อม จนกระจกหน้าต่างสั่นสะเทือน เปลวเพลิงสีฟ้าลุกโชนขึ้นรอบตัวเธออย่างไร้การควบคุม พลังเวทมนตร์ระเบิดออกเป็นวงกว้างจนผมต้องรีบยกแขนขึ้นป้องกันเศษฝุ่นละอองที่ปลิวว่อน ผมยืนยิ้มรับแรงระเบิดอ่อนๆ นั้นอย่างสบายอารมณ์ ในใจรู้สึกทึ่งกับประสิทธิภาพของสกิลใหม่เลเวล 1 นี้เสียจริง มันช่างทรงพลังและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกันสมชื่อ "ระบบพี่เลี้ยงจำเป็น" เสียจริง ทว่า... ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายและเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นขององค์หญิงรัชตายาท ประตูห้องฝึกซ้อมบานใหญ่ที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เอี๊ยด... เสียงบานพับเหล็กส่งเสียงครูดคราดบาดหู ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยฝایเท้าหนักแน่นของใครบางคนก้าวเข้ามาภายในห้อง รังสีอำมหิตที่กดดันยิ่งกว่าเอเลนอร์นับร้อยเท่าแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่เปลวเพลิงสีฟ้าของเอเลนอร์ยังต้องดับวูบลงทันที ผมหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความแปลกใจ และเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบราวน้ำแข็ง พร้อมกับดวงตาสสีแดงฉานที่จ้องตรงมายังผม หัวใจของผมก็กระตุกวูบไปชั่วขณะ นั่นไม่ใช่... อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและลึกลับที่สุดในสถาบันหรอกหรือ? แล้วทำไมเขาถึงมาโผล่ที่นี่ ในเวลานี้ได้ล่ะเนี่ย? "ดูเหมือนว่า... ห้องฝึกซ้อมส่วนตัวของฉัน จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาสร้างความบันเทิงสินะครับ คิรอส" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบตัวละครระดับบอสลับ "ศาสตราจารย์เวลล์" ปรากฏตัว!] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชแห่งสถาบัน" เริ่มต้นขึ้นแล้ว!] [เวลาที่เหลือในการหนีเอาตัวรอด: 05:00 นาที] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนป่วนและชวนปวดหัวนี้ด้วยกันนะครับ!