ลืมตาตื่นในร่างเด็กหลังห้อง

"ถ้าแกยังแก้โจทย์เวทมนตร์บทที่สามไม่ได้ก่อนเสียงระฆังครั้งต่อไปดังขึ้น ฉันจะส่งแกไปเป็นอาหารให้เจ้าเขี้ยวกุดหลังโรงประลองเวทแทนการสอบซ่อมนะ... คิรอส" เสียงตวาดทรงอำนาจที่เจือด้วยความระAอาดังบาดแก้วหู กลิ่นอายของมานาธาตุไฟที่อัดแน่นจนอากาศรอบตัวสั่นไหวเล็กน้อยบ่งบอกถึงความหงุดหงิดถึงขีดสุดของผู้พูด คิรอสกระพริบตาปริบๆ สมองที่ยังคงมึนงงจากการประมวลผลอะไรบางอย่างพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพของห้องเรียนหินอ่อนสไตล์กอธิคขนาดใหญ่ โต๊ะเรียนไม้สักที่สลักรอยขีดข่วนนับไม่ถ้วน และสายตานับสิบคู่ที่มองมาทางเขาด้วยความสมเพชเวทนาและสมน้ำหน้า... นี่ไม่ใช่หน้าจอคอมพิวเตอร์ความละเอียด 4K ของห้องนอนเขาเมื่อสามวินาทีก่อนอย่างแน่นอน กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อ "เอ่อ... ขอโทษทีครับ พอดีสมองผมมันกำลังประมวลผลระบบนิเวศของดาวเคราะห์ดวงอื่นอยู่" คิรอสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นโดยสัญชาตญาณของเกมเมอร์สายวางแผนผู้ผ่านเกมความยากระดับนรกมานับไม่ถ้วน แม้สถานการณ์ปัจจุบันเขาจะอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนสีเทาหม่น ที่บนปกเสื้อปักตราสัญลักษณ์รูป 'ขนนกหัก' สีทองแดง—สัญลักษณ์เด่นชัดของชนชั้นแรงก์ F ขยะเปียกแห่งสถาบันมหาเวทแอสทารอส "เจ้า... เจ้าเด็กนี่!" อาจารย์ประจำวิชาทฤษฎีเวทมนตร์ขั้นสูงถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วเรียวยาวชี้มาที่หน้าผากของเขาด้วยความเหลืออด "กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำ! นักเรียนแรงก์ F ที่สอบตกติดต่อกันเจ็ดสมัยซ้อนอย่างแก เอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้นั่งไขว่ห้างทำหน้ากวนประสาทใส่ฉัน!" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากมุมห้อง นักเรียนแรงก์ A และ S ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดต่างส่งสายตาดูกลนดูแคลนมายังเด็กหลังห้อง คิรอสไม่ได้ใส่ใจเสียงรอบข้าง สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องอย่างรวดเร็วเพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อม โครงสร้างห้องเรียน ระบบระบายอากาศ จุดอับสายตา และที่สำคัญที่สุด... หน้าต่างใสที่สะท้อนภาพใบหน้าของเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี เรือนผมสีดำสนิท ดวงตาสคมเข้มที่ฉายแววเจ้าเล่ห์และเปี่ยมด้วยไหวพริบ ความทรงจำแปลกปลอมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ชื่อ 'คิรอส' เด็กหนุ่มผู้มีปริมาณมานาในร่างกายต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนถูกตราหน้าว่าเป็นตราบาปของตระกูลขุนนางตกอับ... [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองของโฮสต์เสถียรระดับ 100% ระบบ 'พี่เลี้ยงจำเป็น' กำลังทำการเชื่อมต่อ...] เสียงสังเคราะห์ใสราวน้ำค้างแข็งดังขึ้นในหัวของเขา พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ โดยมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น [ระบบพี่เลี้ยงจำเป็น: ปฏิบัติการพลิกชีวิตขยะสถาบันเวทมนตร์สู่เส้นทางมหาอำนาจ] [สถานะโฮสต์: คิรอส (แรงก์ F - ระดับพลัง: ไร้ค่า)] [เงื่อนไขการทำงาน: โฮสต์ต้องทำหน้าที่ 'พี่เลี้ยง' ขัดเกลาเป้าหมายที่ระบบกำหนดให้กลายเป็นยอดฝีมือ หากเป้าหมายล้มเหลว โฮสต์จะถูกลงโทษด้วยการสูญเสียอายุขัย 1 ปีต่อครั้ง!] คิรอสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นในดวงตา เขาเคยเล่นเกมจำลองการบริหารจัดการมานับร้อยเกม แต่ระบบที่บังคับให้เขาต้องไป 'เลี้ยงดู' คนอื่นเพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดเช่นนี้นับว่าท้าทายไม่น้อย "ว่าไงนะ คิรอส? แกยังจะเงียบอยู่--!" "อาจารย์ครับ" คิรอสยกมือขึ้นขัดจังหวะด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่ท่ามกลางสถานการณ์คอขาดบาดตาย "การบ้านข้อสามที่อาจารย์ให้มาเมื่อวาน ถ้าเราเปลี่ยนตัวแปรจากธาตุไฟเป็นธาตุความมืดผสมแสง การคำนวณวงแหวนเวทจะลดขั้นตอนลงไปได้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะครับ ลองเอาไปคิดดูสิครับ เผื่อหัวหน้าแผนกจะเลิกบ่นเรื่องผมร่วงให้อาจารย์ฟังเสียที" ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ อาจารย์ผู้สอนถึงกับอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตะลึงงัน ทฤษฎีบ้าอะไรกัน? การผสานเวทสองขั้วตรงข้ามเนี่ยนะจะทำให้วงแหวนเวทสั้นลงได้? แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือเด็กหลังห้องที่สอบตกทุกวิชาคนนี้ กล้าสั่งสอนอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญต่อหน้าธารกำนัล! ก่อนที่เสียงกริ่งประกาศหมดคาบจะดังขึ้น หน้าต่างระบบสีฟ้าก็เด้งขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: บังคับยอมรับ!] [เป้าหมายพี่เลี้ยงคนแรกถูกล็อคอิน: เอเลนอร์ วี. แอสทารอส (องค์หญิงรัชทายาทแห่งจักรวรรดิ และนักเรียนแรงก์ S ผู้เย็นชาที่สุดในประวัติศาสตร์)] [เงื่อนไข: ทำให้องค์หญิงเอเลนอร์ยอมรับท่านเป็น 'อาจารย์ส่วนตัว' ภายในเวลา 24 ชั่วโมง มิฉะนั้น บทลงโทษจะเริ่มต้นทันที] คิรอสยังไม่ทันได้คิดหาทางหนทีไล่ ประตูไม้บานใหญ่หน้าห้องเรียนก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล ลมพายุหมุนวนเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะตามขอบหน้าต่าง ร่างระหงในชุดเครื่องแบบนักเรียนแรงก์ S สีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและสง่างาม เรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามบ่าย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับมองสิ่งมีชีวิตต่ำต้อย ดรุณีผู้เพียบพร้อมไปด้วยอำนาจและพรสวรรค์สูงสุดของสถาบัน... เอเลนอร์ วี. แอสทารอส ปรากฏกายขึ้นแล้ว และเป้าหมายแรกของเขา... กำลังเดินตรงมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะเรียนของเขาพอดี พร้อมกับปลายดาบเวทมนตร์ที่ถูกชี้มาจ่อที่ปลายคางของคิรอสโดยไม่มีคำทักทายใดๆ ทั้งสิ้น "แกสินะ... คิรอส ตัวปัญหาที่พี่ชายฉันพูดถึง" เสียงหวานใสกังวานแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้อนก้องในความเงียบ "เตรียมตัวรับผลของการกระทำโง่ๆ ของแกได้เลย" (ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ)