คำแนะนำจากรุ่นพี่จอมเจ้าเล่ห์

เสียงถอนหายใจยาวนานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันยามวิกาล แสงสีนวลจากผลึกมานาบนโต๊ะทำงานสลัวราง ทอดเงายาวทับถมร่างของหญิงสาวผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นองค์หญิงรัชทายาทแห่งสถาบันมหาเวท เอเลนอร์กำลังจ้องมองกองรายงานการฝึกซ้อมภาคสนามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อยบ่งบอกถึงการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอติดต่อกันหลายวัน ทว่า สิ่งที่รบกวนจิตใจเธอยิ่งกว่าปริมาณงานมหาศาล กลับเป็นข้อความตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ซึ่งถูกสร้างขึ้นจากระบบสุ่มสกิลสุดเพี้ยนของชายหนุ่มผู้สร้างความปวดหัวให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน *[ภารกิจพิเศษยามดึก: จงชงชาสมุนไพรลดความเครียดให้ "เจ้านาย" ของท่าน พร้อมรับฟังปัญหาชีวิตอย่างตั้งใจ (ห้ามเถียง ห้ามบ่น และห้ามใช้เวทมนตร์โกงอุณหภูมิความร้อน)]* ดวงตาคู่สวยกวาดมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนฉุนเฉียว มือเรียวบางกำปากกาขนนกในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด หากเป็นเวลาปกติ เธอบดขยี้กระดาษแผ่นนี้ด้วยเวทมนตร์ไฟเป็นจุลไปนานแล้ว แต่นี่คือคำสั่งจาก "ระบบพี่เลี้ยง" ที่หากฝ่าฝืน... บทลงโทษในสัปดาห์ก่อนที่ทำให้เธอต้องวิ่งรอบสนามประลองสามสิบรอบในชุดนอนลายเป็ดน้อย ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำอันน่าอัปยศอดสู "ให้ตายสิ... หมอนั่นคิดอะไรอยู่กันแน่" เอเลนอร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยอมวางปากกาลง เธอผลักเก้าอี้ถอยหลังแล้วลุกขึ้นเดินไปยังมุมห้องซึ่งมีชุดชงชาจัดเตรียมไว้ น้ำร้อนในกาน้ำทองเหลืองยังคงส่งไอน้ำกรุ่นๆ กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาคาโมมายล์และรากสวรรค์โชยแตะจมูก ช่วยบรรเทาความตึงเครียดในสมองลงได้บ้างเล็กน้อย ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาหวิวดั่งเงาก็ลอยเข้ามาใกล้ ประตูไม้เนื้อแข็งไม่ได้ถูกเคาะตามมารยาท แต่มันถูกผลเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างสูงโปร่งของคิรอสที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ สวมเสื้อคลุมสีเข้มหลวมๆ และรอยยิ้มกวนประสาทที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเป็นเอกลักษณ์ "ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมองค์หญิงผู้สูงส่งถึงยังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ตรงนี้ล่ะครับ ระวังริ้วรอยก่อนวัยจะถามหานะครับ เดี๋ยวตำแหน่งสาวงามอันดับหนึ่งของสถาบันจะหลุดมือเอา" คิรอสเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทตามเคย เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รอคำเชิญ ราวกับว่านี่คือห้องทำงานส่วนตัวของเขาเอง เอเลนอร์ชะوกมือขึ้นกอดอก ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่ม "ถ้าท่านว่างมากจนไม่มีอะไรทำ คิรอส... ช่วยเอาสมองส่วนที่ใช้คิดเรื่องพิเรนๆ ไปช่วยฉันตรวจเอกสารกองนี้จะดีกว่าไหมคะ?" "จุๆๆ ผิดมหันต์เลยครับท่านเอเลนอร์" คิรอสยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา ใบหน้าเปื้อนยิ้มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง "การทำงานหนักโดยไม่พักผ่อน ไม่ได้เรียกว่าขยันครับ แต่มันเรียกว่า 'การบริหารจัดการความล้มเหลวอย่างมีระบบ' ต่างหาก ในฐานะพี่เลี้ยงผู้ดูแลความประพฤติและสุขภาพจิตของท่าน ผมปล่อยให้ผู้มีพระคุณ... เอ๊ย ลูกศิษย์คนโปรดทำงานจนสมองพังไม่ได้หรอกครับ" "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาดูแลสักหน่อย..." เอเลนอร์พึมพำเสียงเบา เบือนหน้าหนีไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนแสงจันทร์ แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ลึกๆ ในใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความโดดเดี่ยวและแรงกดดันที่แบกรับมาตลอดหลายเดือนเริ่มเบาบางลง ตั้งแต่มีตัวป่วนคนนี้ก้าวเข้ามาในชีวิต คิรอสสังเกตเห็นความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าวของหญิงสาว เขามองถ้วยชาสมุนไพรที่เธอเพิ่งชงเสร็จ ค่อยๆ เลื่อนมันเข้ามาใกล้ตัว ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ "ชาคาโมมายล์ผสมรากสวรรค์... เลือกไม่เลวเลยนี่ครับ สำหรับคนที่มีปัญหาเรื่องการไหลเวียนโลหิตและความเครียดสะสม" คิรอสเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย "ดื่มเสียหน่อยเถอะครับ ก่อนที่ชาจะเย็นชืดเสียก่อน" เอเลนอร์หันกลับมามองเขา แววตาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นอีกมุมหนึ่งของคิรอส มุมที่ไม่ได้เต็มไปด้วยแผนการเจ้าเล่ห์หรือรอยยิ้มชวนหาเรื่อง แต่เป็นความใส่ใจที่แนบเนียนจนน่าตกใจ เธอยื่นมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบรสชาติอุ่นละมุนแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ ความอบอุ่นจากตัวถ้วยส่งผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจอย่างช้าๆ "ทำไม..." เอเลนอร์เริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลงกว่าปกติ "ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้ด้วยล่ะ คิรอส? สถาบันแห่งนี้มีอาจารย์เก่งๆ ตั้งมากมาย มีขุนนางคอยหนุนหลัง... ทำไมคุณถึงต้องเอาตัวเองเข้ามาพัวพันกับปัญหาของฉันด้วย?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน คิรอสไม่ได้ตอบทันที เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสสีนิลคู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอเลนอร์ ราวกับกำลังอ่านหน้าหนังสือที่เปิดกว้าง รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและจริงจังอย่างที่เอเลนอร์ไม่เคยเห็นมาก่อน "เพราะว่า..." คิรอสเว้นจังหวะเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลทุ้มต่ำดังก้องในความเงียบ "ในโลกที่ทุกคนมองท่านเป็น 'อาวุธ' หรือ 'เครื่องมือ' ในการรักษาอำนาจ... มีแค่ท่านคนเดียวที่ไม่ใช่เหรอครับ ที่ยังพยายามรักษาความเป็นมนุษย์เอาไว้ใต้เกราะเหล็กอันหนาทึบนั้น" หัวใจของเอเลนอร์กระตุกวูบ คำพูดเรียบง่ายแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจทะลวงผ่านกำแพงป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี น้ำตาอุ่นๆ เอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอก้มหน้าลงหลบสายตาของเขา กลัวว่าเขาจะเห็นความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอด "คุณนี่มัน... พูดอะไรบ้าๆ ออกมาได้หน้าตาเฉย..." เธอกล่าวเสียงสั่นเครือเล็กน้อย พยายามควบคุมน้ำเสียงให้กลับมามั่นคง "ผมไม่ได้พูดเล่นเสียหน่อยนะครับ" คิรอสยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ มือหนาวางลงบนพนักพิงเบาๆ ท่าทีที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้เอเลนอร์ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวที่ริมฝีปาก ผลึกมานาบนโต๊ะทำงานกะพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของคิรอส ไม่ใช่เสียงปกติทั่วไป แต่มันเป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ดังกังวานจนแสบแก้วหู *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานารอบเขตพื้นที่สถาบัน! ตรวจพบร่องรอยการบิดเบือนมิติระดับ SSS... สิ่งแปลกปลอมภายนอกกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันในระยะ 50 เมตร!]* คิรอสเปลี่ยนสีหน้าทันที ความขี้เล่นทั้งหมดหายวับไปกับตา เขาดึงตัวเอเลนอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยถาม มือข้างหนึ่งชักกริชเวทมนตร์ออกจากห้วงมิติมาถือไว้มั่น "เกิดอะไรขึ้น..." เอเลนอร์ถามด้วยสัญชาตญาณนักรบ ร่างกายเตรียมพร้อมใช้เวทมนตร์ป้องกันตัวทันที "ดูเหมือนว่า... แขกยามวิกาลของเราจะไม่ได้มาแบบเป็นมิตรเสียแล้วล่ะครับท่าน" คิรอสกระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสีิลินจ้องเขม็งไปยังบานหน้าต่างที่เริ่มมีรอยร้าวสีดำแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ราวกับกระจกกำลังถูกกรีดด้วยคมมีดที่มองไม่เห็น เพล้ง! หน้าต่างกระจกแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดที่พุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์จะตอบสนองทัน! —ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ—