การลอบสังหารกลางดึก

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเหล็กกล้าผสมผสานกับความเงียบงันยามวิกาล คือสิ่งที่ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวคิรอสให้ตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด ไม่ใช่เสียงนาฬิกา ไม่ใช่แสงแดด แต่เป็นแรงกดดันทางจิตวิญญาณอันเบาหวิวราวกับขนนกที่ลอยละล่องผ่านม่านหน้าต่างห้องพักนักเรียนระดับหัวกะทิ ในโลกของสถาบันมหาเวทเซนต์เฟรย่า ระบบป้องกันเวทมนตร์หนาแน่นระดับสี่ชั้นถูกออกแบบมาเพื่อป้องกันแม้กระทั่งมดที่เดินผ่าน แต่ในเวลานี้ อักขระรูนเรืองแสงสีฟ้าอ่อนบนกรอบหน้าต่างกลับหม่นแสงลงอย่างผิดปกติ ราวกับถูกพิษจากของเหลวไร้สีบางชนิดกัดกร่อนจนเงียบเชียบ คิรอสที่นอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงโดยไม่ได้หลับใหลตั้งแต่แรก ค่อยๆ ขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มบางเฉียบ มือขวาใต้ผ้าห่มเลื่อนไปแตะแหวนมิติอย่างนุ่มนวลที่สุด ปลายนิ้วสัมผัสโดนด้ามจับโลหะเย็นเฉียบของวัตถุบางอย่างที่เพิ่งได้มาจากระบบสุ่มสกิลเมื่อตอนหัวค่ำ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเจตంటฆ่าระดับสูงในระยะรัศมี 3 เมตร] [เงื่อนไขการใช้สกิลพิเศษ: "ปฏิกิริยาสะท้อนกลับของนักต้มตุ๋น" พร้อมทำงาน] ร่างเงาสมส่วนในชุดคลุมสีดำสนิทกลมกลืนกับความมืดมิดอย่างไร้ที่ติ เท้าแทบไม่แตะพื้นยามที่มันก้าวเข้ามาภายในห้องพัก ปลายมีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มสะท้อนแสงจันทร์สลัว มุ่งตรงไปยังตำแหน่งหัวใจบนเตียงนอนโดยปราศจากความลังเล พึ่บ! เงาสังหารพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด แรงลมจากการแหวกอากาศสร้างเสียงหวีดหิวแผ่วเบา มันแทงทะลุผ้าห่มหนานุ่มลงไปเต็มแรง ความรู้สึกถึงแรงกระแทกที่ไร้ซึ่งมวลเนื้อและกระดูกทำให้มือสังหารชะงักกึกในเสี้ยววินาที ไม่ใช่ร่างคน! "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... ถ้าจะมาขอฝากตัวเป็นศิษย์ก็น่าจะเคาะประตูก่อนนะสหาย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสบายอารมณ์จากมุมมืดบริเวณระเบียงห้อง มือสังหารสะดุ้งสุดตัว มันหันขวับกลับมาพร้อมสะบัดมีดสั้นซัดเข้าหาต้นเสียงทันทีอย่างเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเลหรือการไต่ถาม สมเป็นมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน "ช้าไปหน่อยนะ... ถ้าให้คะแนนความเร็ว ฉันให้แค่สามเต็มสิบ" คิรอสดีดนิ้วเบาๆ อากาศเบื้องหน้าพลันบิดเบี้ยว กลายเป็นม่านพลังงานโปร่งแสงรูปทรงประหลาดที่ระบบเพิ่งจัดสรรให้—*โล่กระทะเหล็กกล้าเทวะ* ปรากฏขึ้นรับมีดสั้นเล่มนั้นไว้ได้อย่างพอเหมาะพอเจาะจนเกิดประกายไฟสارتวับ เคร้ง! แรงปะทะทำให้มือสังหารต้องถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาภายใต้ผ้าคลุมสีดำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันไม่คาดคิดเลยว่าเป้าหมายที่เป็นเพียง "พี่เลี้ยงจำเป็น" ขององค์หญิงรัชทายาท จะมีปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็วและเหนือสามัญสำนึกเช่นนี้ "แกเป็นใคร..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากลำคอของมือสังหาร น้ำเสียงนั้นถูกดัดแปลงด้วยเวทมนตร์เพื่อปกปิดตัวตน แต่ความสั่นเครือเล็กน้อยในน้ำเสียงกลับหลบสายตาคมกริบของคิรอสไม่พ้น "คำถามนี้ฉันควรเป็นคนถามมากกว่านะ" คิรอสค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกจากเงาดำ แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท "การลอบสังหารในเขตกองอำนวยการนักเรียนปีหนึ่ง... ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนระดับสูงหนุนหลัง แกก็คงเป็นพวกสมองกลวงที่คิดว่าตัวเองเจ๋งพอจะท้าทายกฎของสถาบัน" มือสังหารไม่ตอบคำมันพุ่งตัวเข้าใส่ทับไลน์ซิกแซกอย่างรวดเร็ว ระยะประชิดคือจุดตายของนักเวท แต่มันหารู้ไม่ว่า... คิรอสไม่ใช่ "นักเวท" ธรรมดา ในขณะเดียวกัน ที่ห้องพักฝั่งตรงข้าม— เอเลนอร์ในชุดนอนผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงเนตรสีนิลคู่สวยกวาดมองไปยังห้องพักของคิรอสด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด สัญชาตญาณขององค์หญิงผู้ผ่านการลอบสังหารมานับครั้งไม่ถ้วนบอกนางว่า มีบางอย่างผิดปกติ ความเงียบงันยามวิกาลนี้ผิดธรรมชาติเกินไป "เกิดอะไรขึ้น..." เอเลนอร์พึมพำกับตัวเอง มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตัวที่วางพิงผนังไว้อย่างรวดเร็ว ฝีเท้าเบากริบพุ่งทะยานออกจากห้องพักเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องของชายหนุ่มทันที ตัดกลับมาที่ภายในห้องของคิรอส การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดแต่ไร้เสียงเล็ดลอดออกไปด้านนอก เนื่องจากคิรอสได้กางอาณาเขตเก็บเสียงระดับสูงไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนที่สัมผัสได้ถึงไอสังหาร มือสังหารตวัดมีดสั้นในมือวาดเป็นวงโค้งอันตราย เล็งเข้าที่จุดชีพจรสำคัญถึงสามจุดในลมหายใจเดียว แต่ทุกการเคลื่อนไหวของมันกลับถูกอ่านทางออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งด้วย "ดวงตาวิเคราะห์ยุทธวิธี" ของระบบ *ขวาเก้าสิบองศา... ก้มต่ำ... แล้วสวนกลับด้วยสันมือ!* ผวะ! สันมือของคิรอสกระแทกเข้าที่ข้อมือของมือสังหารอย่างแม่นยำจนมีดสั้นหลุดจากมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มือสังหารเสียหลัก ร่างในชุดดำนั้นกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัว ตรงกันข้าม... มันกลับยกย่องมุมปากขึ้นภายใต้ผ้าคลุม รอยยิ้มนั้น... เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเล่ห์กล! "รู้ไหม... ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของการมาเยือนในคืนนี้คืออะไร" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากปากมือสังหาร ก่อนที่ร่างทั้งร่างของมันจะเริ่มเปล่งแสงสีดำสนิทออกมาจากใต้ผิวหนัง "เวทระเบิดจิตวิญญาณ!" คิรอสเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก ประสบการณ์จากเกมเมอร์สายวางแผนร้อยเล่มเกวียนบอกเขาในทันทีว่านี่คือ "กับดักซ้อนกับดัก" มือสังหารพวกนี้ไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อฆ่าเขาตั้งแต่แรก แต่มันถูกส่งมาเพื่อ "ปิดปาก" และทำลายหลักฐานทั้งหมด! ตูมมม! แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งหอพักนักเรียน ควันสีดำทึบพวยพุ่งทะลุเพดานห้องจนเศษปูนและฝุ่นละอองกระจายไปทั่วบริเวณ แรงอัดกระแทกมหาศาลซัดเอาร่างของคิรอสปลิวถอยหลังไปกระแทกกับผนังห้องอย่างจัง ฝุ่นควันยังไม่ทันจางหาย ประตูห้องพักก็ถูกพังทลายลงด้วยเวทมนตร์ธาตุดินอันรุนแรง "คิรอส!" เสียงตะโกนด้วยความตกใจสุดขีดของเอเลนอร์ดังขึ้นท่ามกลางควันโขมง นางพุ่งเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพห้องที่พังพินาศยับเยินราวกับผ่านสนามรบมาหมาดๆ เอเลนอร์รีบกวาดสายตามองหาร่างของชายหนุ่ม หัวใจของนางเต้นรัวระรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่นางเองก็ไม่อยากจะยอมรับ—ความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่จะสูญเสียเขาไป ทว่า ท่ามกลางซากปรักหักพังและควันไฟหนาทึบ กลับมีเงาร่างหนึ่งยืนหยัดขึ้นอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน รอยยิ้มกวนประสาทแบบเดิมปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แม้จะมีคราบเขม่าสีดำเปื้อนอยู่เล็กน้อยก็ตาม "เกือบไปแล้ว... เกือบเสียหล่อแล้วเชียว" คิรอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก พลางหันมาสบตากับเอเลนอร์ที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าประตูปราสาทห้องพัก แต่แล้ว รอยยิ้มบนใบของคิรอสก็ต้องแข็งค้างลง เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาจากซากเสื้อผ้าของมือสังหารที่ระเบิดไปเมื่อครู่ มันคือ "ตราสัญลักษณ์" รูปงูพันรอบดาบไขว้ ซึ่งสลักด้วยโลหะสีทองคำขาวบริสุทธิ์... ตราสัญลักษณ์ประจำตัวของหน่วยลับใต้ดินขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์! และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างบานที่เหลืออยู่ของห้องพักก็ถูกทำลายลงโดยปราศจากซุ่มเสียง เงาดำนับสิบร่างที่มีไอสังหารรุนแรงยิ่งกว่าคนก่อนหน้า ค่อยๆ ก้าวเข้ามาเหยียบย่างลงบนพื้นห้อง พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของคนทั้งคู่ *ติ๊ง!* [คำเตือนระบบ: ตรวจพบกองกำลังพิเศษ "เงาทมิฬแห่งราชบัลลังก์" จำนวน 12 นาย ระดับพลัง: จอมเวทขั้นสูง] [ภารกิจบังคับฉุกเฉินระดับ SSS: "รอดชีวิตจากการลอบสังหารแห่งราชสำนัก" เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลอร์ดออฟดาร์กเนส" มา ณ ที่นี้นะครับ