วิถีกระบี่ที่ไร้ความกลัว

"หึ... สำนักมารโลหิตช่างกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" สุ้มเสียงราบเรียบแต่ทว่าเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากขั้วอุดรธานีเอ่ยขึ้น ท่ามกลางประกายไฟคบเพลิงนับร้อยที่ลุกโชนแผดเผาความมืดมิดแห่งหุบเขาอสูรโลกันต์ หลี่ชิงหยุนยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของไป๋ลี่หลิน ร่างกายของเขาสะท้อนเงากระบี่โบราณที่ยังคงนิ่งสงบอยู่ในฝัก แต่มวลพลังปราณที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้นกลับกดดันจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นรอยแยก ผู้อาวุโสสำนักมารโลหิต นามว่า "เค่อเทียนสิง" ผู้มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวพาดผ่านใบหน้า ยืนอยู่บนโขดหินสูงชัน มือข้างหนึ่งถือกระบองกระดูกมนุษย์ส่งเสียงหัวiรําคาญหูออกมาก้องกังวาน ดวงตาคู่พินิจมองคนทั้งสองด้วยแววตากระหายเลือด "หลี่ชิงหยุน! เจ้าคิดว่ากระบี่เล่มเดียวในมือจะปกป้อง 'นางเซียนน้ำแข็ง' ผู้นี้ได้ไปตลอดรอดฝั่งงั้นรึ? สำนักของพวกเจ้าพินาศย่อยยับไปหมดแล้ว เหลือเพียงพวกเจ้าสองหน่อที่ดิ้นรนเหมือนสุนัขข้างถนน จงมอบคัมภีร์กระบี่เก้าสวรรค์และคุกเข่าศิโรราบต่อหน้าข้าเสียแต่โดยดี บางทีข้าอาจจะเมตตาให้พวกเจ้าตายอย่างสบายสักหน่อย!" สิ้นเสียงคำรามของเค่อเทียนสิง เหล่ายอดฝีมือสำนักมารโลหิตนับสิบชีวิตก็พุ่งทะยานเข้าล้อมรอบในทันที รังสีอำมหิตและกลิ่นอายโลหิตคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง ไป๋ลี่หลินที่ยืนอยู่ด้านหลัง เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด นางยื่นมือเรียวบางดุจหยกขาวมาจับชายเสื้อของหลี่ชิงหยุนไว้เบาๆ ปราณความเย็นเยียบในร่างกำลังหมุนวนพร้อมที่จะระเบิดออกมา "ชิงหยุน... อย่าได้สน​ใจข้าเลย พวกมันมีกำลังคนเหนือกว่าเรามากนัก..." น้ำเสียงของนางแม้จะราบเรียบเย็นชาตามวิสัยแห่งวังน้ำแข็งสวรรค์ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความห่วงใยลึกซึ้งที่มอบให้แก่บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียว หลี่ชิงหยุนเหลือบสายตากลับมามองนางเพียงเล็กน้อย แววตาที่เคยมืดมนกลับทอประกายความอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวราวกรรมสิทธิ์แห่งสวรรค์ "ลี่หลิน เจ้าก็รู้ดีว่า... ในพจนานุกรมของข้า 'หลี่ชิงหยุน' ไม่มีคำว่ายอมจำนนต่อมารร้าย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงดั่งขุนเขา "ในเมื่อพวกมันรนหาที่ตายเพื่อมาเป็นหินลับกระบี่ให้แก่ข้า... ข้าก็ยินดีจะสงเคราะห์พวกมันเอง" *ฉึบ!* เสียงชักกระบี่ออกจากฝักดังสะท้านก้อง ประกายแสงสีครามเจิดจ้าบาดตาพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า รัศมีกระบี่พัดพาเอาเกล็ดน้ำแข็งและใบไม้รอบบริเวณให้ปลิววับกลายเป็นจุล วิถีกระบี่ที่ไร้ความกลัวได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว "รนหาที่ตาย! ฆ่ามัน!" เค่อเทียนสิงคำรามลั่นสะท้านป่า ยอดฝีมือสำนักมารโลหิตทะยานร่างเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงตั๊กแตนปาทาน อาวุธหลากหลายชนิดทั้งกระบี่โลหิต มีดบิน และกระบองหนามพุ่งตรงมาหมายปลิดชีพ หลี่ชิงหยุนไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างกายของเขาพลันเปล่งแสงสีทองเรืองรองออกมาจากใต้ร่มผ้า นั่นคือ "เคล็ดวิชาหล่อหลอมกายาเก้าสวรรค์" ที่เขาเพิ่งฝึกฝนจนสำเร็จขั้นต้น กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทั่วร่างปูดโปนขึ้นเล็กน้อย สะท้อนพลังปราณบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่งดั่งทองแดงและเหล็กกล้า *ตูม!* กระบี่โลหิตเล่มแรกแทงเข้าที่หัวไหล่ของหลี่ชิงหยุนอย่างจัง แต่ทว่า... กลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน! คมกระบี่กระทบกับผิวหนังของเขาราวกับฟันลงบนแท่งเหล็กกล้าชั้นดี จนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาศ "อะ... อะไรกัน! กายเนื้อของมันแข็งแกร่งปานนี้ได้อย่างไร!" ยอดฝีมือสำนักมารผู้ลงมือเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว "ช้าไป..." หลี่ชิงหยุนกล่าวเสียงเยียบเย็น มือขวาตวัดกระบี่ครามออกไปอย่างไร้ร่องรอย *ฉับ!* ประกายกระบี่สายหนึ่งลากผ่านอากาศอย่างไร้เสียง ร่างของยอดฝีมือผู้นั้นขาดเป็นสองท่อนในพริบตา โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งย้อมพื้นหิมะสีขาวให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวล แต่สีหน้าของหลี่ชิงหยุนยังคงไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับเพิ่งเด็ดดอกไม้ใบหญ้าข้างทาง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดตระการตา หลี่ชิงหยุนเปรียบเสมือนเทพสงครามที่จุติลงมาสู่แดนมนุษย์ ทุกย่างก้าวที่เขาเคลื่อนไหว ทุกกระบวนท่าที่เขาตวัดกระบี่ ล้วนแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งวิถีกระบี่ที่หลุดพ้นจากกิเลสทั้งปวง ความตายรายล้อมรอบตัวเขา แต่ไม่มีศัตรูหน้าไหนเข้าใกล้ไป๋ลี่หลินได้เลยแม้แต่คนเดียว ไป๋ลี่หลินยืนมองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่และมั่นคงนั้น หัวใจของนางเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้กำลังแบกรับความแค้นของสำนักและชะตากรรมอันหนักหน่วงไว้บนบ่า แต่เขากลับเลือกที่จะยืนหยัดเป็นกำแพงป้องกันให้นางอยู่เบื้องหลัง เค่อเทียนสิงเห็นลูกน้องถูกสังหารล้มตายราวกับใบไม้ร่วง ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน "ไอ้เด็กเวร! อวดดีนักนะ! รับวิชา 'โลหิตาผลาญสวรรค์' ของข้าซะ!" มันกระโดดลอยตัวขึ้นสูงกลางอากาศ สองมือประสานกันจนเกิดลูกบอลพลังงานสีเลือดขนาดมหึมา อัดแน่นไปด้วยจิตสังหารและวิญญาณอาฆาต พลังกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ พื้นดินรอบบริเวณเริ่มยุบตัวลงเป็นแอ่งกระทะ หลี่ชิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองพลังงานสีเลือดที่กำลังพุ่งดิ่งลงมา ปราณกระบี่ในร่างของเขาพลันคำรามก้องราวกับมังกรครามที่ตื่นจากการหลับใหล ดวงตาคมกริบฉายแววท้าทายสวรรค์อย่างแท้จริง เขายกกระบี่ขึ้นเหนือศีรษะ รวบรวมลมปราณทั้งหมดในจุดตันtianเข้าสู่คมกระบี่ จนเกิดแสงสีครามสว่างจ้าเจิดจ้าแข่งกับดวงจันทร์ยามค่ำคืน ทว่า... ในวินาทีที่กระบี่ทั้งสองสายกำลังจะปะทะกันอย่างรุนแรงนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าอันหนักหน่วงนับพันก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางทิศเหนือ ราวกับกองทัพมรณะกำลังเคลื่อนพลเข้ามาโอบล้อมหุบเขาแห่งนี้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นเหนือฟ้า "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการประลองที่สนุกสนานเสียจริง แต่น่าเสียดายที่พวกเจ้าสองคน... ไม่มีสิทธิ์ได้เห็นตะวันรุ่งในวันพรุ่งนี้อีกต่อไปแล้ว!" ร่างของบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ปรากฏกายขึ้นบนยอดไม้สูง พร้อมกับเงาดำนับร้อยที่แผ่กลิ่นอายกดดันยิ่งใหญ่กว่าเค่อเทียนสิงหลายเท่าตัว! มังกรครามท่องภพขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ติดตามอ่านมา ณ ที่นี้นะครับ