ซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับ

"กลับมาก่อนกำหนดสามวัน... พี่คงไม่ได้แอบย่องมาดูว่าฉันแอบกินข้าวขาวจนหมดถังหรอกใช่ไหมคะ?" หลินซูอวันเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะเบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววพะว้าพะวังเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความท้าทายที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อย่างแนบเนียน นางแสร้งทำเป็นปัดเศษฝุ่นบนชายเสื้อผ้าเก่าๆ ของร่างเดิม พร้อมกับเบี่ยงตัวหลบสายตาคมกริบดุจพญาเสือโคร่งของสามีที่กำลังก้าวเข้ามาประชิดตัวในห้องครัวแคบๆ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นอายดินปืนและเหงื่อไคลจางๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น ลู่ถิงฟันไม่ตอบคำถาม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เริ่มมีรอยเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกลกวาดสายตามองไปรอบห้อง ครัวที่เคยรกเรื้อและมีแต่กลิ่นอบอู้ของความยากจน บัดนี้กลับสะอาดสะอ้านอย่างไร้เหตุผล บนเตาไฟยังมีหม้อดินซุนฮะที่ส่งกลิ่นหอมหวลของมันหมูเจียวและน้ำซุปกระดูกจางๆ ทั้งที่ในบ้านหลังนี้ไม่มีเสบียงดีๆ เหลือมาเป็นสัปดาห์แล้ว "ซูอวัน... เธอกล้าดียังไงเอาข้าวสารลอตสุดท้ายไปซ่อน หรือว่าแม่มาเอาไปอีกแล้ว?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยถามด้วยความกังวลระคนดุดัน แม้ภายนอกเขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นทหารหนุ่มผู้เย็นชาและดุร้ายในกองทัพ แต่ยามที่อยู่กับภรรยาตัวแสบคนนี้ แววตาของเขากลับมีความอ่อนโยนและห่วงใยซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด "แม่หรือคะ? หึ... ถ้าผู้หญิงคนนั้นกล้าเหยียบเข้ามาตอนนี้ ฉันคงทำให้แกต้องคายเงินที่แอบอมไว้คายออกมาจนหมดท้องแน่ค่ะ" หลินซูอวันแค่นหัวเราะในลำคอ นางขยับเข้าไปใกล้สามี เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างยียวน "พี่ก็รู้ว่าฉันไม่ใช่คนเดิมที่จะยอมให้ใครมาโขกสับอีกต่อไปแล้ว... ว่าแต่พี่เถอะ กลับมากะทันหันแบบนี้ ทางกองทัพเกิดเรื่องอะไรขึ้น หรือว่าคิดถึงเมียจนทนไม่ไหวกันแน่คะ?" คำพูดที่ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจทำให้ลู่ถิงฟันชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างไม่คุ้นชิน เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย "เหลวไหล... ฉันแค่ปฏิบัติภารกิจเสร็จเร็วกว่ากำหนดเลยได้วันหยุดพิเศษสามวัน รีบไปตักข้าวมาเถอะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว" เมื่อเห็นสามีเปลี่ยนเรื่องหนีความเขินอาย หลินซูอวันก็แอบอมยิ้มในใจ นางหันหลังกลับไปทำทีเป็นตักน้ำจากโอ่ง แต่แท้จริงแล้ว จิตสำนึกของนางกำลังเชื่อมโยงเข้ากับ "ซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับ" ระบบอัจฉริยะจากโลกอนาคตที่ติดตัวมาหลังจากการตายอย่างไม่ยุติธรรมในชาติก่อน พริบตาเดียว ภาพตรงหน้าของหญิงสาวก็เปลี่ยนไป... จากห้องครัวดินเหนียวมืดทึบ กลายเป็นโถงทางเดินสว่างไสวของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ แสงไฟนีออนส่องประกายระยิบระยับ ชั้นวางสินค้าสูงจรดเพดานเรียงรายไปด้วยผลิตภัณฑ์นับหมื่นรายการ ตั้งแต่อาหารสำเร็จรูปเกรดพรีเมียม เนื้อวัวลายหินอ่อนนำเข้า ข้าวสารหอมมะลิคัดพิเศษ ไปจนถึงเครื่องปรุงรสยุคศตวรรษที่ 21 ที่ผู้คนในยุค 70 นี้ไม่มีทางจินตนาการถึง "อืม... วันนี้ต้อนรับคุณสามีผู้ขยันขันแข็งทั้งที ต้องจัดชุดใหญ่ให้หายเหนื่อยหน่อยค่ะ" หลินซูอวันกวาดสายตาเลือกสรรอย่างเพลิดเพลิน นิ้วเรียวยาวหยิบ "เนื้อหมูสามชั้นออร์แกนิก" เกรดส่งออกจากชั้นแช่เย็น ตามด้วย "ซอสหมักสูตรลับเสฉวน" และ "แป้งสาลีเนื้อละเอียดพิเศษ" ก่อนจะเหลือบไปเห็นตู้แช่ไอศกรีมรสวานิลลาที่ส่งความเย็นเยียบออกมา นางอดไม่ได้ที่จะหยิบติดมือมาด้วยหนึ่งถ้วยเพื่อเป็นรางวัลให้ตัวเอง การขนย้ายสิ่งของจากมิติลับออกมาสู่โลกภายนอกต้องทำอย่างแนบเนียน นางเลือกหยิบเฉพาะวัตถุดิบสดใหม่ที่สามารถอ้างได้ว่าแอบไปซื้อมาจากตลาดมืดหรือชาวบ้านแถบนั้น ทันใดนั้น เสียงถอนหายใจและเสียงฝีเท้าของลู่ถิงฟันที่เดินเข้ามาใกล้ก็ดึงสติของนางกลับมาสู่ความเป็นจริง "ซูอวัน... เธอทำอะไรอยู่ตรงนั้น นานจัง?" เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้จนชิดแผ่นหลัง หลินซูอวันสะดุ้งเล็กน้อย นางรีบดึงสติแล้วหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่ซ่อนไว้ใต้ม้านั่ง ออกมาพร้อมกับเนื้อหมูชิ้นโตและผักกาดขาวสดกรอบที่เพิ่งดึงออกมาจากมิติลับ หญิงสาวหันกลับไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความมั่นใจ "ไม่ได้ทำอะไรค่ะ แค่ไปหาวัตถุดิบชั้นเลิศมาได้นิดหน่อย... รับรองว่ามื้อนี้ ฝีมือภรรยาคนนี้จะทำให้พี่ลืมรสชาติอาหารห่วยๆ ในกองทัพไปเลยล่ะค่ะ" ลู่ถิงฟันมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยระคนเอ็นดู เขารู้สึกได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ตั้งแต่นัยน์ตาที่เคยหวาดกลัวจนบัดนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไปจนถึงกลิ่นอายความมั่งคั่งบางอย่างที่นางพยายามปกปิดไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไร กลิ่นหอมฉุนของเครื่องเทศและเนื้อหมูที่ถูกโยนลงกระทะร้อนๆ ก็โชยเข้าจมูกจนกลบความคิดทุกอย่างจนหมดสิ้น เสียงฉ่าของน้ำมันกระทบกับเนื้อหมูสามชั้นชั้นดีดังสนั่นไปทั่วห้องครัว เล็กๆ น้อยๆ กลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วบ้านไม้หลังเก่า ควันสีขาวลอยอวลพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยทะลุผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ออกไปสู่ตรอกซอกซอยข้างบ้าน ในยุคที่ผู้คนยังต้องอดมื้อกินมื้อและแย่งกันซื้ออาหารด้วยคูปองปันส่วน กลิ่นหอมของเนื้อหมูผัดพริกเผาตำรับพิเศษที่หลินซูอวันกำลังปรุงอยู่นี้ ช่างโดดเด่นและรุนแรงเสียจนทำให้บ้านเรือนข้างเคียงถึงกับต้องหยุดชะงักการกระทำทุกอย่าง แล้วสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความอิจฉาริษยา โดยเฉพาะบ้านของ "แม่สามีจอมเค็ม" ที่ตั้งอยู่ถัดไปเพียงสามหลังคาเรือน... เงาร่างท้วมทับซ้อนของหญิงแก่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเงินกำลังยืนจังก้าอยู่ที่หน้าต่างบ้านของตนเอง ดวงตาหรี่เล็กจ้องมองมาทางบ้านของลูกชายคนรองด้วยแววตาพAยาบาท ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางสูดกลิ่นหอมที่ลอยมาตามลมเข้าปอดฟุดฟิด ก่อนจะกระแทកเสียงด้วยความอิจฉาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นังตัวดี! นังสะใภ้ผีปอบ! มันเอาเงินที่ไหนมาซื้อเนื้อหมูชิ้นโตขนาดนั้นทำกินกันเอง! กล้าดียังไงถึงกินของดีโดยไม่เอามาถวายแม่สามีอย่างฉันก่อน!" เสียงด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยวดังลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากของแม่สามี นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความโลภและอิจฉาริษยาเข้าครอบงำจิตใจจนหมดสิ้น ความคิดที่จะบุกไปพังประตูบ้านเพื่อแย่งชิงอาหารรสเลิศเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวทันที ทว่า... ในขณะที่แม่สามีจอมเค็มกำลังจะก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปอาละวาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้านของนางเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างทรงพลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของชายแปลกหน้าที่เอ่ยขึ้นผ่านบานประตูไม้เก่าๆ "สวัสดีครับ... แม่เฒ่าหลินใช่ไหมครับ? ผมได้รับคำสั่งจาก 'เบื้องบน' ให้มาตรวจสอบเรื่องการกักตุนสินค้าผิดกฎหมาย... และดูเหมือนว่า บ้านหลังรองของลูกชายท่าน กำลังมีกลิ่นอายของ 'สินค้านำเข้าจากต่างประเทศ' ที่ไม่มีในบัญชีปันส่วนของรัฐนะครับ" คำพูดประโยคสุดท้ายทำให้แม่สามีที่กำลังจะเดินออกไปอาละวาดถึงกับแข็งค้าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดในพริบตาเดียว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งกลิ่นหอมและกลยุทธ์นี้ด้วยกันนะคะ!