ลืมตาตื่นในกลิ่นอายควันไฟยุค 70

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นสะเทือน น้ำแกงผักกาดดองสีขุ่นกระฉูดรดขอบโต๊ะเป็นรอยด่างดวง สะท้อนภาพความเกรี้ยวกราดที่สะสมมาแรมเดือนของผู้เป็นแม่สามี "หลินซูฮัน! แกคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจากไหน ถึงได้นอนตื่นสายโด่งปล่อยให้คนในบ้านต้องหลังขดหลังแข็งทำงานกันตั้งแต่ไก่โห่แบบนี้! บ้านสกุลลู่ของเราไม่เคยเลี้ยงคนขี้เกียจสันหลังยาว ข้าวสารในถังพรละร่อยเพราะปากท้องของแกคนเดียว วันนี้ถ้าแกยังหาบน้ำไม่ได้สามหาบ ผ่าฟืนไม่ได้สองสุม และกวาดลานบ้านไม่สะอาดเอี่ยม... ก็ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้เสีย!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมเค็มบาดแก้วหูจนปวดแปลบ ทว่าหลินซูฮันในยามนี้มิใช่หญิงสาวผู้โง่งอม ยอมให้ใครหยิกแก้มตบตีเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้วค่ะ ดวงตาเรียวรีที่เคยแดงก่ำจากการร้องไห้ บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสูงวัยผู้มีใบหน้ายับย่นราวกับผลส้มโอขึ้นรา มุมปากหยักยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย แต่กลับสร้างความหนาวเยือกให้สันหลังของแม่สามีโดยไม่รู้ตัว "แม่พูดจบแล้วใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของซูฮันนุ่มนวล ทว่ากังวานก้องและทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักอ้าปากค้าง "แก... แกกล้าดียังไงมาพูดจายอกย้อนฉัน! นังตัวดี สะใภ้ชั่วช้า ลูกชายฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาตั้งเท่าไหร่ แต่แกกลับแอบกินของดีคนเดียวจนอ้วนพี ดูสภาพแกสิ! หน้าตาผ่องใสไม่สมกับเป็นคนทำไร่ทำนาเลยสักนิด วันนี้แหละฉันจะประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าแกมันสะใภ้เนรคุณ!" แม่สามีตบเข่าฉาดใหญ่ เริ่มใช้แผนเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านที่มักเดินผ่านหน้าบ้าน ซูฮันแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ช่างเป็นบทละครน้ำเน่าที่นางจำได้ขึ้นใจ ชาติก่อนนางอ่อนแอเกินไป ยอมให้คนแก่จอมปลอมคนนี้กดขี่ข่มเหงจนตรรมนรกทั้งเป็น สุดท้ายต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถในกระท่อมร้าง แต่วันนี้... นางย้อนเวลากลับมาพร้อมกับ "มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต" ในห้วงจิตสำนึก ที่บรรจุทั้งสินค้าอุปโภคบริโภคยุคศตวรรษที่ 21 และวัตถุดิบชั้นเลิศไว้นับไม่ถ้วน นางจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนอีกเด็ดขาด "เงินเดือนทหารที่พี่ถิงฟันส่งมาเหรอคะ?" ซูฮันลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษฝุ่นบนเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ท่าทางสง่างามรากับนางพญาที่กำลังตรวจตราอาณาจักร "แปลกจดหมายจากหน่วย 302 แจ้งว่าเงินเดือนงวดล่าสุดถูกโอนเข้าบัญชีกลางของครอบครัว แต่ทำไมฉันถึงได้กินแค่ข้าวต้มก้นหมูกับผักดองเค็มๆ มาตลอดสามเดือนล่ะคะแม่ หรือว่า... เงินพวกนั้นมันบินหายไปเข้ากระเป๋าใครบางคนจนหมดแล้ว?" "น... นังเด็กปากดี! แกกล้ากล่าวหาว่าฉันยักยอกเงินลูกชายงั้นเรอะ!" หน้าของแม่สามีเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความโกรธจัด มือเหี่ยวย่นเงื้อง่าขึ้นหมายจะตบลงบนใบหน้าขาวเนียนของสะใภ้ ซูฮันไม่หลบ นางเพียงแค่เอียงคóน้อยๆ สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองไปรอบบริเวณบ้าน ทันใดนั้น นางก็สัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นวาบจากมิติลับใน10ปลายนิ้ว พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "แป้งทอดกรอบสูตรโบราณ" และ "น้ำมันงาชั้นดี" ที่จู่ๆ ก็โชยออกมาจากเตาไฟเก่าคร่ำคร่า ทั้งที่ในบ้านไม่มีฟืนเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ! กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นรุนแรงเสียจนแม่สามีที่กำลังจะตบลงมา ต้องชะงักมือ กลิ่นนี้มันหอมเสียจนน้ำลายสอ ลอยฟุ้งกระจายผ่านประตูบ้านออกไปปะทะกับสายลมยามสาย กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของหมู่บ้านชนบทแห่งยุค 70 จนผู้คนที่กำลังเดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้าแล้วสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงง ซูฮันแย้มยิ้มพราย ดวงตาระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ในเมื่อพวกเขานึกอยากจะขับไล่นางนัก นางก็จะใช้ "กลิ่นหอม" นี้แหละ เป็นอาวุธชิ้นแรกในการพลิกเกมตบหน้าคนตระกูลลู่ให้หงายเงิบ! ทว่า... ในจังหวะที่ซูฮันกำลังจะหยิบตะหลิวเหล็กขึ้นมาคุมเกม ประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในบ้านด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาแม่สามีถึงกับเข่าอ่อน ลู่ถิงฟัน... สามีผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และดุร้ายราวดุจพญาเสือโคร่ง กลับมาถึงบ้านเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน! และสายตาของเขากำลังจดจ้องมาที่ภรรยาตัวแสบของตนด้วยประกายไฟประหลาดที่คาดเดาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางย้อนเวลาไปกับ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ