ปลุกพลังมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต

เสียงทุบประตูไม้เก่าจนสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าเฉินที่แผดลعนเข้ามาในความเงียบสงบของบ้านพักหลังเล็กริมค่ายทหาร “ยัยตัวดี หลินหว่านหว่าน! แกคิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน? น้ำท่าไม่ยอมตัก ฟืนก็ไม่ยอมผ่า อยากให้ลูกชายฉันกลับมาเหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้วต้องมาปรนนิบัติแกหรือไง เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” หลินหว่านหว่านปรือตาขึ้นช้าๆ ร่างกายที่เคยอ่อนแอจากการทำงานหนักเกินพิกัดในยุค 70 นี้บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพลังงานแปลกประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง เธอยังไม่ขยับตัวทันทีทันใด แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ เธอยังจำภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ได้แม่นยำ ตอนที่จิตใจของเธอกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดกับความโหดร้ายของแม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อ จู่ๆ ห้วงมิติประหลาดก็เปิดออกในหัวของเธอ—มันคือซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยสินค้าอุปโภคบริโภคแห่งศตวรรษที่ 21 ครบวงจร “อยากจะเข้ามานักใช่ไหม...” หว่านหว่านมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายและความสนุกสนานที่จะได้สั่งสอนคนใจแคบ แกร็ก! ประตูไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของแม่เฒ่าเฉินที่ถือวิสาสะพังกลอนประตูเข้ามา ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว มือเหี่ยวดั่งกิ่งไม้แห้งเงื้อขึ้นหมายจะตบสั่งสอนสะใภ้ที่ไม่เคยอยู่ในสายตา แต่ทว่า... มือข้างนั้นกลับค้างกลางอากาศ หลินหว่านหว่านในยามนี้ไม่ได้ดูอ่อนแอและน่าสงสารเหมือนเก่า ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองกลับมาด้วยแววตาที่เยียบเย็นและทรงพลัง จนแม่เฒ่าเฉินถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกโดยไม่รู้ตัว “แม่มีธุระอะไรแต่เช้าครับ เอ๊ย... มีธุระอะไรถึงต้องพังประตูบ้านผม เอ่อ บ้านลูกชายแม่ขนาดนี้?” หว่านหว่านแกล้งเปลี่ยนคำพูดเล็กน้อยเพื่อดัดเสียงให้เข้ากับสถานการณ์ แต่ความเย่อหยิ่งในแววตานั้นชัดเจนเสียจนแม่เฒ่าเฉินต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความประหลาดใจ “นะ... นังนี่! แกกล้าดียังไงมามองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนี้ หา? ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ลู่จ้านกั๋วส่งเงินเดือนมาให้แกตั้งเท่าไหร่ ซ่อนเอาไว้ที่ไหนหมด เอาออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันจะเอาไปเก็บไว้เอง ลูกชายฉันหาเงินมาด้วยความยากลำบาก แกไม่มีสิทธิ์ใช้สุรุ่ยสุร่าย!” แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความประหม่า นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าสะใภ้พลาดยื่นมือหมายจะค้นตามซอกมุมเตียง แต่หว่านหว่านไวรัสเร็วกว่า เธอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงที่แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ก็ยังคงมีสง่าราศี เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้แม่สามีจนอีกฝ่ายต้องผงะถอยหลัง “เงินเดือนของจ้านกั๋วอยู่ที่ไหน แม่ก็ไปถามเจ้าตัวเอาเองสิครับ... อ้อ ลืมไป ลู่จ้านกั๋วเป็นสามีฉัน สามีหาเงินมาให้ภรรยาใช้ มันผิดกฎหมายข้อไหนเหรอครับ หรือว่าแม่คิดจะมาปล้นเงินจากบ้านลูกชายตัวเองเพื่อเอาไปปรเปอเปรย์ให้ลูกชายคนโปรดกับสะใภ้คนโปรดที่บ้านเดิมอีก?” “แก! ปากคอเราะร้ายนักนะ นังลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน!” แม่เฒ่าเฉินหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ให้หายแค้น หมับ! มือเรียวบางแต่ทรงพลังของหว่านหว่านคว้าข้อมือเหี่ยวย่นนั้นไว้แน่น แรงบีบที่อัดแน่นด้วยพลังจากมิติลับทำให้แม่เฒ่าเฉินรู้สึกเจ็บแปลบจนต้องร้องจ๊ากออกมา หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ หว่านหว่านโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบแต่น่ากลัว “จำไว้นะครับแม่ ถ้าไม่อยากให้อายชาวบ้านจนต้องเอาปี๊บคลุมหัว ก็ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันซะ ไม่อย่างนั้น... ฉันนี่แหละจะไปฟ้องผู้กองลู่ ให้เขาจัดการเรื่องที่แม่มาอาละวาดหาเรื่องภรรยาตัวเองในค่ายทหารแห่งนี้!” คำว่า ‘ผู้กองลู่’ ทำให้แม่เฒ่าเฉินสะดุ้งเฮือก แม้ว่านางจะรักลูกชายคนเล็กอย่างลู่จ้านกั๋วไม่เท่าคนอื่น แต่เธอก็รู้ดีว่าบุตรชายคนนี้ยึดมั่นในวินัยและความถูกต้องเป็นที่สุด หากเรื่องที่นางมาอาละวาดรังแกภรรยาถึงหูเขา มีหวังนางคงไม่ได้เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้อีกเลย “วะ... ฝากไว้ก่อนเถอะนังตัวดี!” แม่เฒ่าเฉินสะบัดมือออกด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะหันหลังเดินกระแทกส้นเท้าหนีหายไปจากบริเวณบ้าน พร้อมกับเสียงบ่นพึมพำด่าทอไล่หลังที่ไม่ยอมหยุด เมื่อเสียงฝีเท้าเงียบลง หว่านหว่านจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ มุมปากหยักยิ้มด้วยความสะใจ “จัดการง่ายกว่าที่คิดแฮะ...” ทันทีที่อยู่คนเดียว ความสนใจทั้งหมดของเธอก็พุ่งเป้าไปที่ห้วงมิติลับในจิตใจ หลินหว่านหว่านหลับตาลงตั้งสมาธิ เพียงเสี้ยววินาที ร่างของเธอก็ถูกดูดวาบหายไปจากห้องนอนเล็กๆ กลายเป็นยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าสีขาวนวลของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมา “โอ้โห...” หว่านหว่านอุทานออกมาด้วยความตื่นตะลึง แม้เธอจะเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่จิตใจตื่นตระหนก แต่การได้มายืนสำรวจด้วยสติที่ครบถ้วนเช่นนี้ มันช่างน่าตื่นตาตื่นใจเสียเหลือเกิน ชั้นวางสินค้าทอดยาวสุดสายตา เต็มไปด้วยข้าวสาร อาหารแห้ง เนื้อสัตว์เกรดพรีเมียม เครื่องปรุงรสทุกชนิดจากทุกมุมโลก รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าและเสื้อผ้าแฟชั่น เธอด่วนเดินสำรวจไปยังโซนด้านหลัง ซึ่งมีประตูกระจกบานใหญ่อนุญาตให้ก้าวออกไปสู่โลกภายนอกมิติ ทว่าทันทีที่ก้าวออกไป กลิ่นอายความสดชื่นของดินและสายลมบริสุทธิ์ก็ปะทะเข้ากับใบหน้า “นี่มัน... แปลงเกษตรสวรรค์นี่นา!” เบื้องหน้าของเธอคือพื้นที่ดินดำสนิทอุดมไปด้วยแร่ธาตุ แปลงผักสวนครัวและผลไม้เมืองร้อนถูกจัดแบ่งไว้อย่างเป็นระเบียบ สิ่งที่ทำให้หว่านหว่านต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจก็คือ เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและมะเขือเทศที่เธอเพิ่งหย่อนลงดินไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน บัดนี้... ต้นกล้าเหล่านั้นกลับเติบโตพรวดพราดจนกลายเป็นพืชผลขนาดใหญ่สมบูรณ์ พร้อมเก็บเกี่ยวได้ทันที! “อัตราการเติบโตเร็วกว่าโลกภายนอกเป็นร้อยเท่า... แบบนี้ฉันไม่ต้องกลัวอดอยากแล้ว แถมยังเอาออกไปสร้างเนื้อสร้างตัว หาเงินก้อนโตได้สบายๆ เลยนะเนี่ย!” หว่านหว่านหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยแผนการทางธุรกิจมากมายที่ผุดขึ้นมาในหัว เธอจัดการเก็บเกี่ยวมะเขือเทศสีแดงสดลูกใหญ่เท่ากำปั้นและผักกาดขาวกรอบหวานฉ่ำเข้ามิติ ก่อนจะเลือกหยิบเนื้อหมูสามชั้นเกรดพรีเมียมจากชั้นแช่แข็งในซูเปอร์มาร์เก็ตออกมาด้วย พร้อมด้วยเครื่องเทศและซีอิ๊วสูตรลับเฉพาะ “ไหนๆ สามีซื่อบื้อคนนั้นก็จะกลับมาเหนื่อยๆ จากการฝึกแล้ว วันนี้ฉันจะแสดงฝีมือปลายจวักระดับเชฟกระทะเหล็กให้เขาได้ตาค้างเล่นเสียหน่อย...” หว่านหว่านลงมือเข้าครัวทันที เสียงสับหมู เสียงต้มน้ำซุป และกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศที่ถูกผัดจนเข้ากันเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพัก กลิ่นหอมเย้ายวนใจของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วฮ่องเต้’ และ ‘แกงจืดหัวผักกาดหวานฉ่ำ’ ลอยตามสายลมพัดผ่านออกไปนอกหน้าต่าง กระจายไปทั่วทั้งละแวกบ้านพักนายทหารจนผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความฉงน ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูกรงรั้วค่ายทหาร ลู่จ้านกั๋ว นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ไหล่ผึ่ง ผิวเข้มแดดเกรียมตามวิถีชายชาติทหาร กำลังเดินกลับมาจากการฝึกภาคสนามด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าทันทีที่เขาเดินเลี้ยวเข้ามาใกล้เขตบ้านพัก จมูกโด่งเป็นสันของเขาก็พลันได้กลิ่นหอมประหลาดที่ทำให้ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันที ลู่จ้านกั๋วชะงักเท้า กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย ปกติแล้วภรรยาของเขาทำอาหารไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่กลิ่นหอมน่ากินขนาดนี้เลย แค่ต้มน้ำให้เดือดเธอยังเกือบทำครัวไฟไหม้มาแล้ว แล้วนี่มันกลิ่นอะไรกัน? ชายหนุ่มสาวเท้ายาวๆ ตรงไปที่บ้านพักด้วยความเร่งร้อน หัวใจดวงโตเต้นระรัวอย่างประหลาด เมื่อผลักประตูบ้านเข้ามา ภาพที่เห็นคือหญิงสาวร่างระหงกำลังยืนตักอาหารใส่ชามด้วยรอยยิ้มละมุนละไม “กลับมาพอดีเลยครับ... คุณสามี รีบไปล้างมือแล้วมาทานข้าวกันเถอะครับ” หว่านหว่านหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ พร้อมกับดวงตาที่พราวระยับด้วยเลศนัยบางอย่าง ลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งค้าง ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนแบกซุงวิ่งแข่งในสนามฝึกรบเสียอีก เมื่อภรรยาตัวน้อยของเขา... จู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีกลายเป็นคนละคนแถมยังส่งสายตาคลั่งรักกลับมาแบบนี้! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสนุกสนานนี้นะครับ