ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่น่าอิจฉา

"ตราประทับนี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ลู่จ้านกั๋ว!" เสียงของแม่เฒ่าเฉินแหลมสูงจนเกือบจะกรีดร้อง ใบหน้าเหี่ยวย่นสั่นระริกด้วยความโกรธปนหวาดกลัว นางจ้องมองเอกสารบนโต๊ะไม้เก่าๆ ราวกับมันเป็นงูพิษที่พร้อมจะฉกกัด มือของนางกำชายเสื้อจนยับยู่ยี่ ดวงตาหรี่เล็กจ้องเขม็งไปที่รอยประทับสีแดงฉานซึ่งยืนยันถึงอำนาจเหนือกฎเกณฑ์ใดๆ ในหมู่บ้านแห่งนี้ ลู่จ้านกั๋วไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ขยับตัวยืนบังหน้าภรรยาผู้แสนงดงามเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวมะกอกดูสง่างามและน่าเกรงขาม สายตาที่เขามองมารดาแท้ๆ ของตนเองเย็นชาไร้ความรู้สึก ผิดกับตอนที่หันไปมองหลินหว่านหว่านข้างกายที่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนคนรอบข้างต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอิจฉา "มันหมายความว่า ต่อไปนี้บ้านของผมคือเขตเศรษฐกิจพิเศษภายใต้การกำกับของกองทัพครับแม่" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง "และถ้าใครคิดจะเข้ามายุ่งวุ่นวาย หรือพยายามจะขโมยแม้แต่เมล็ดพืชหรือก้างปลาของภรรยาผม... คนผู้นั้นก็เท่ากับกำลังขัดคำสั่งของกองบัญชาการทหารสูงสุดครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้านทันที ผู้ใหญ่บ้านหน้าซีดเผือดจนเกือบจะเป็นลม เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งที่หลินหว่านหว่านถือครองอยู่จะมีน้ำหนักมากถึงขนาดนี้ "หว่านหว่าน... ไปเถอะครับ เราไปนั่งจิบชาที่สวนข้างบ้านกันดีกว่า ปล่อยให้คนแถวนี้เขาจัดการธุระของเขาไป" ลู่จ้านกั๋วหันมาเอ่ยกับภรรยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้เพิ่งประกาศสงครามกับคนในครอบครัว หลินหว่านหว่านคลี่ยิ้มบาง เธอจัดคอปกเสื้อให้สามีอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับแม่เฒ่าเฉินด้วยสายตาที่สงบนิ่งจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด "ถ้าแม่ยังไม่อยากโดนข้อหาแทรกแซงกิจการความมั่นคงของชาติ ก็เชิญกลับไปพักผ่อนที่บ้านเถอะครับ แสงแดดวันนี้แรงเกินไป เดี๋ยวจะทำให้สุขภาพจิตเสียเปล่าๆ" ทั้งคู่เดินเลี่ยงออกมาจากวงล้อมความวุ่นวาย มุ่งหน้าสู่สวนผักหลังบ้านที่บัดนี้กลายเป็นสวรรค์ขนาดย่อม กลิ่นไอทะเลที่พัดผ่านจากชายฝั่งหอบเอาความสดชื่นมาปะทะใบหน้า ในสวนแห่งนี้ หลินหว่านหว่านได้เนรมิตพื้นที่ว่างเปล่าให้กลายเป็นแหล่งปลูกผักเมืองหนาวและสมุนไพรหายากที่เธอแอบหยิบเมล็ดพันธุ์ชั้นเลิศออกมาจากมิติลับ ลู่จ้านกั๋วจัดแจงกางร่มกันแดดและนำเก้าอี้หวายมาวางใต้ต้นส้มที่กำลังออกดอกสะพรั่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกส้มผสานกับกลิ่นชาดอกมะลิที่หลินหว่านหว่านบรรจงชงด้วยน้ำจากลำธารหลังเกาะ ทำให้ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมมลายหายไปสิ้น "เหนื่อยไหมครับ?" ลู่จ้านกั๋วนั่งลงข้างๆ เขามองภรรยาด้วยสายตาที่พร้อมจะเปย์ทุกอย่างในโลกให้ "ถ้าพวกเขายังกล้ามาสร้างความรำคาญอีก ผมจะยื่นเรื่องขอปิดล้อมพื้นที่บ้านเราเป็นเขตหวงห้ามถาวรไปเลยดีไหม" หลินหว่านหว่านหัวเราะเบาๆ พลางหยิบขนมเปี๊ยะไส้ถั่วกวนที่อบจากเตาถ่านร้อนๆ ส่งให้สามี "ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ ชีวิตสโลว์ไลฟ์แบบนี้แหละที่ผมต้องการ แค่ได้นั่งจิบชา กินขนมอร่อยๆ แล้วรอดูพวกเขาดิ้นรนด้วยความโลภของตัวเอง ก็เป็นความบันเทิงชั้นยอดแล้ว" เธอหยิบจานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาออกมา ในนั้นมีกุ้งอบสมุนไพรทะเลสดๆ ที่เธอแอบนำออกมาจากมิติพิเศษ เนื้อกุ้งเด้งหวานฉ่ำ ราดด้วยน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรลับที่เผ็ดร้อนแต่กลมกล่อม ลู่จ้านกั๋วรับไม้จิ้มมาอย่างรู้งาน เขาบรรจงจิ้มกุ้งตัวอวบแล้วป้อนให้ภรรยาถึงปาก "รสชาติเป็นอย่างไรครับ? เนื้อกุ้งตัวนี้ผมว่ามันหวานกว่ากุ้งที่ชาวบ้านจับได้เป็นกอง" ลู่จ้านกั๋วถามพลางรอฟังคำตอบอย่างกระตือรือร้น หลินหว่านหว่านเคี้ยวอย่างมีความสุข "อร่อยจนลืมโลกเลยครับ ยิ่งได้กินท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์แบบนี้ด้วยแล้ว... ชีวิตที่มีความสุขคือการแก้แค้นที่ดีที่สุดจริงๆ นะครับ" ทั้งคู่นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศยามบ่ายอย่างสงบเงียบ เสียงนกร้องสลับกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งแว่วมาเป็นระยะ ดูเหมือนว่าความวุ่นวายจากผู้ใหญ่บ้านและแม่เฒ่าเฉินจะเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่ไร้ความหมาย ทว่าในขณะที่ทั้งคู่กำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุข จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าสวน ไม่ใช่แม่เฒ่าเฉิน... แต่เป็นชายในเครื่องแบบเต็มยศที่ดูแปลกตา เขาเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และสีหน้าของเขาเคร่งขรึมจนลู่จ้านกั๋วต้องลุกขึ้นยืนบังหน้าภรรยาโดยอัตโนมัติ "ขออภัยที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของท่านหัวหน้าลู่" ชายคนนั้นกล่าวพลางโค้งตัวต่ำลง "แต่ทางกองบัญชาการเพิ่งได้รับรายงานด่วน เกี่ยวกับเรือขนส่งสินค้าของคุณหลินหว่านหว่านที่เพิ่งออกเรือไปเมื่อเช้านี้ครับ... ดูเหมือนว่าสินค้าล็อตนี้จะมีปัญหาใหญ่ เพราะมีคนแอบนำบางอย่างที่ 'ผิดกฎหมาย' ใส่ปนไปในลังปลาพรีเมียมของท่านครับ" ลู่จ้านกั๋วหรี่ตาลงทันที มือของเขาเผลอกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ส่วนหลินหว่านหว่านที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายกลับวางถ้วยชาลงช้าๆ นัยน์ตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบเฉย "ใครเป็นคนนำสินค้าลงเรือ?" หลินหว่านหว่านเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ทหารหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะตอบเสียงสั่น "คนของตระกูลเฉิน... พวกเขาอ้างว่าได้รับคำสั่งจากคุณแม่ของคุณลู่ครับ!" จบตอนที่ 18 ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปนะครับครับ ลมทะเลพัดรัก