ข่าวคราวจากค่ายทหารชายแดน

"ถ้าแกกล้าเอาเงินก้อนนี้ไปให้ไอ้ลูกชายคนรองของแกอีกแม้แต่เหมาเดียว ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปประกาศให้ลั่นกองอำนวยการคอมมูนให้หมดหน้าพรมเลยว่า แม่สามีรังแกภรรยาของทหารแนวหน้าขณะที่เขากำลังเอาเลือดเนื้อไปแลกกับความสงบสุขของชาติ!" เสียงตบโต๊ะไม้ดังปังสะเทือนไปทั่วห้องโถง หลินหว่านหว่านไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยืนกอดอกมองแม่เฒ่าเฉินที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเนื้อตัวสั่นเทา หญิงชราอ้าปากค้าง หมายจะแผดเสียงด่าทอตามนิสัยเดิม แต่ติดที่สายตาดุดันและรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของสะใภ้คนนี้ ทำให้คำพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ ตั้งแต่หลินหว่านหว่านใช้ความเฉียบขาดจัดการตบหน้าพวกเหลือบไรตระกูลลู่อย่างเจ็บแสบในตลาดมืดเมื่อหลายวันก่อน ข่าวลือเรื่องความดุร้ายและวาจาคมกริบราวกับใบมีดของภรรยาพันเอกหนุ่มก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านประมง ไม่มีใครกล้ามาตอดเล็กตอดน้อยหน้าประตูบ้านเธออีกเลย ยกเว้นก็แต่แม่เฒ่าเฉินผู้ไม่เคยเจียมตัว ที่วันนี้บุกเข้ามาถึงห้องครัวเพราะได้ยินข่าววงในว่า "มีพัสดุด่วนจากชายแดนส่งมาถึงบ้านหลังนี้" "นังตัวดี! นั่นมันเงินเดือนของลูกชายฉัน! แกเป็นแค่สะใภ้แต่งเข้าบ้าน จะมามีสิทธิ์อะไรขาดในทรัพย์สินของตระกูลลู่!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมสูง พยายามจะพุ่งตัวเข้ามาแย่งซองกระดาษสีน้ำตาลหนาปึกที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว หว่านหว่านขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือเรียวยาวคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมาหลบวิถีได้อย่างแม่นยำ เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "สิทธิ์เหรอครับ... อ้อ, คุณแม่คงลืมไปแล้วกระมังครับว่า ตั้งแต่พวกท่านประกาศตัดขาดกองมรดก และส่งสามีของฉันไปตายดาบหน้าด้วยการส่งตัวเข้ากองทัพเมื่อสามปีก่อน ทะเบียนบ้านของเราถูกแยกออกเป็นอิสระนานแล้ว และที่สำคัญ..." หว่านหว่านดึงจดหมายราชการตราครั่งสีแดงออกจากซอง ชูให้หญิงชราดูอย่างชัดเจน "ในเอกสารระบุไว้ชัดเจนว่า เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงชีพทุกหยวนของ 'ลู่จ้านกั๋ว' ถูกส่งตรงมายังผู้รับสิทธิ์เพียงคนเดียว นั่นก็คือ 'ภรรยาตามกฎหมาย' อย่างฉัน... ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกชายคนโปรดที่วันๆ เอาแต่เล่นการพนันของท่านแม้แต่สตางค์แดงเดียว" ใบเหี่ยวย่นของแม่เฒ่าเฉินซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นตราประทับกระทรวงกลาโหม เธอรู้ดีว่าหากเรื่องนี้ไปถึงหูผู้บังคับบัญชาของลูกชายคนโตอย่างลู่จ้านกั๋ว อนาคตทางการทหารที่กำลังไปได้สวยของเขาอาจมีมลทิน และครอบครัวของเธอจะหมดสิทธิ์ได้รับเงินช่วยเหลือใดๆ อีก "แก... นังเด็กใจร้าย!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าด้วยความแค้นเคือง แต่ไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่าการสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทកเท้าออกไปจากบ้าน พร้อมกับคำขู่ อาฆาตมาดร้ายที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง "จำไว้! สักวันพวกแกจะต้องไม่มีกินจนต้องคลานมาขอเศษเงินฉัน!" หลินหว่านหว่านมองตามร่างที่เดินลับตาไป เธอแค่นسยิ้มเยาะในใจ คนพวกนี้ไม่เคยสำนึกผิดคิดได้ สิ่งเดียวที่พวกมันเข้าใจคือผลประโยชน์และความแข็งกร้าวเท่านั้น เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา หว่านหว่านจึงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ เธอก้มลงมองซองจดหมายสีน้ำตาลในมือ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดไหลซ่านเข้ามาในอก นี่คือจดหมายฉบับแรกจากสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักที่เธอทะลุมิติเข้ามาแต่งงานด้วย แม้ในความทรงจำเดิม ทั้งคู่จะแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเนื่องจากลู่จ้านกั๋วต้องรีบเดินทางไปประจำการที่ชายแดนใต้ตั้งแต่วันแต่งงาน แต่ความผูกพันผ่านก้นบึ้งของจิตวิญญาณและความห่วงใยที่ส่งผ่านตัวหนังสือ กลับทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงที่ผู้ชายคนนี้มอบให้ เธอค่อยๆ แกะผนึกซองจดหมายออก สิ่งแรกที่ร่วงหล่นลงมาบนโต๊ะไม่ใช่แค่จดหมายยาวเหยียด แต่เป็นปึกธนบัตรใบละสิบหยวนและยี่สิบหยวนหนาปึก รวมเป็นเงินเกือบสามร้อยหยวน ซึ่งนับว่าเป็นเงินจำนวนมหาศาลมากในยุค 70 นี้ มากพอที่จะซื้อข้าวสารชั้นดีกินได้เป็นปีๆ หว่านหว่านกวาดสายตาอ่านจดหมายที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจง หนาแน่น และหนักแน่นสะท้อนตัวตนของเจ้าของ ลายเส้นนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่อัดอั้น *ถึง หว่านหว่าน ภรรยาที่รักยิ่งของพี่* *พี่ได้รับจดหมายจากทางบ้านแล้ว ดีใจมากที่รู้ว่าน้องดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ช่วงนี้ชายแดนสถานการณ์เริ่มตึงเครียด พี่อาจจะไม่ได้เขียนจดหมายหาน้องบ่อยนัก แต่ขอให้น้องมั่นใจว่า ทุกครั้งที่พี่มองดูพระจันทร์ พี่คิดถึงแต่อาหารฝีมือของน้องและรอยยิ้มของน้องเสมอ เงินเดือนงวดนี้พี่ส่งมาให้ทั้งหมด น้องอยากกินอะไร อยากซื้ออะไร หรืออยากปรับปรุงบ้านตรงไหน ขอให้ใช้ตามสบาย ไม่ต้องประหยัดเพื่อพี่ ดูแลสุขภาพด้วย อย่าหักโหมงานหนัก พี่สัญญาว่าเสร็จภารกิจเมื่อไหร่ จะรีบกลับไปหาภรรยาคนสวยของพี่ทันที* *ด้วยรักและภักดีอย่างยิ่งยวด* *ลู่จ้านกั๋ว* อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย หว่านหว่านเผลอยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าวโดยไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนี้ช่าง... เถรตรงและแสดงความรักได้อย่างน่าเอ็นดูเสียจริง คำว่า 'ภรรยาคนสวยของพี่' ถูกขีดเส้นใต้ไว้ถึงสองชั้น ราวกับกลัวว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาคลั่งรักเธอมากแค่ไหน ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบมิติซูเปอร์มาร์เก็ตในหัวก็ดังขึ้นเบาๆ *[ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานความสุขและทรัพย์สินหลั่งไหลเข้าสู่ระบบ ปลดล็อกหมวดหมู่สินค้าพรีเมียม: วัตถุดิบอาหารทะเลหายากจากทะเลลึก!]* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหว่านหว่าน ในเมื่อสามีส่งเงินก้อนโตมาให้ และเธอก็มีมิติลับอยู่ในมือ มีหรือที่ภรรยาผู้ฉลาดเฉลียวคนนี้จะปล่อยให้เงินนอนนิ่งเฉยๆ วันนี้แหละ เธอจะใช้เงินทุนก้อนนี้ ร่วมกับวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติ มาปรุงอาหารจานเด็ดเพื่อฉลองการตบหน้าแม่สามี และเตรียมตัวต้อนรับการเติบโตครั้งใหญ่ของธุรกิจในตลาดมืด! กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับเริ่มลอยฟุ้งกระจายออกมาจากห้องครัว ท่ามกลางความมืดมดยามค่ำคืนที่กำลังโรยตัวลงมา กลิ่นอายความอร่อยนี้รุนแรงเสียจนโชยไปไกลตลอดแนวถนนในหมู่บ้าน จนเพื่อนบ้านหลายคนต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย ทว่า... ในขณะที่หว่านหว่านกำลังงละมุนอยู่กับการเคี่ยวซุปปลาเก๋ารสชาติเข้มข้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่หน้าบ้าน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงเคาะแบบชาวบ้านทั่วไปที่มักจะทุบประตูด้วยความเกรงใจหรือหยาบคาย แต่มันคือจังหวะการเคาะที่เป็นระเบียบเรียบร้อยและแฝงไปด้วยความระแวดระวัง หว่านหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย วางทัพพีในมือลง เธอก้าวเท้าเดินไปที่ประตูบ้านอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับซ่อนมีดสั้นปอกผลไม้ที่เคลือบสารพิเศษจากมิติลับไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างแนบเนียน เมื่อแง้มประตูเปิดออก ผนังห้องครัวที่อบอุ่นกลับถูกแทนที่ด้วยลมหนาวสะท้านยามดึก และร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ททหารเปียกชื้นด้วยละอองฝน ที่ยืนหอบหายใจรดต้นคออยู่หน้าประตู โดยที่มือข้างหนึ่งกำลังยันกรอบประตูไว้เพื่อพยุงร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์! ดวงตาคมกราบกวาดมองเธอด้วยแววตาที่คุ้นเคย แฝงด้วยความอ่อนล้าแต่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทร ก่อนที่เสียงแหบพร่าจะกระซิบออกมาแผ่วเบา "หว่านหว่าน... พี่กลับมาหาแล้ว..." ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปนะครับ ลมทะเลพัดรัก