อำลาชนบท สู่เมืองหลวง

"ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวขาเข้ามาเหยียบเขตบ้านเราอีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงประกาศกร้าวของหลินหว่านหว่านยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่สายตาของทุกคนในบริเวณนั้นต่างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง สีหน้าของแม่เฒ่าเฉินที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว บัดนี้กลับซีดเผือดขาวราวกระดาษ หลานชายจอมเกียจคร้านที่เคยยืนกร่างและส่งเสียงขู่ตะคริว บัดนี้กลับตัวสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ลู่จ้านกั๋วผู้เป็นสามีได้แต่ก้าวเข้ามาโอบไหล่ภรรยาตัวน้อยของเขาไว้ด้วยความทะนุถนอม สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองเครือญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อด้วยความเย็นชา จนคนพวกนั้นต้องรีบถอยร่นกรูดและพากันวิ่งหนีหายลับไปจากสายตาอย่างไม่คิดชีวิต นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาใส่ใจกับคนไร้ค่าเหล่านั้นครับ เพราะเป้าหมายที่ใหญ่กว่าและหอมหวานกว่ากำลังรอคอยพวกเขายู่เบื้องหน้า กล่องไม้สนเนื้อดีขนาดใหญ่หลายใบถูกวางเรียงรายอยู่กลางห้องโถง กลิ่นอายของความเปลี่ยนแปลงลอยอบอวลปะปนไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรในมิติ หลินหว่านหว่านกวาดสายตามองบ้านพักริมเกาะที่เธอร่วมสร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยความรู้สึกผูกพัน แต่วันนี้... คือวันที่พวกเขาต้องกล่าวคำอำลาความสงบเรียบร้อยแบบชนบท เพื่อก้าวไปสู่สนามการค้าที่กว้างใหญ่และท้าทายยิ่งกว่า ณ เมืองหลวง "หว่านหว่าน... ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ รถบรรทุกของกองทัพที่ผมประสานไว้มารออยู่หน้าค่ายแล้ว" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อโค้ตตัวหนามาคลุมให้ภรรยาอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมเข้มที่ใช้บัญชาการในสนามรบ กลับฉายแววคลั่งรักและห่วงใยภรรยาอย่างไร้ขีดจำกัดจนคนมองต้องแอบอมยิ้ม "พี่จ้านกั๋ว เหนื่อยหน่อยนะครับสำหรับการย้ายสัมภาระครั้งใหญ่แบบนี้" หว่านหว่านเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นสามี รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวย "เพื่อเธอและลูก... เอ๊ย เพื่ออนาคตของเราสองคน ต่อให้ต้องย้ายภูเขาผมก็ทำได้ครับ" ลู่จ้านกั๋วรีบเปลี่ยนคำพูดแก้เขิน ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ทำให้หว่านหว่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ กับความซื่อตรงและอาการคลั่งรักที่ไม่มีวันลดน้อยลงเลยของสามีหนุ่มนายทหารคนนี้ การเดินทางสู่เมืองหลวงในยุค 70 ไม่ใช่เรื่องง่าย ถนนหนทางที่ทุรกันดารและการเดินทางข้ามจังหวัดต้องใช้เวลาหลายวัน แต่สำหรับครอบครัวลู่และหลินแล้ว พวกเขามี "ตัวช่วย" ที่คนอื่นไม่มี ทางด้านนอก ทหารหนุ่มลูกน้องคนสนิทของลู่จ้านกั๋วช่วยกันลำเลียงข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นขึ้นรถบรรทุกอย่างแข็งขัน แต่ของชิ้นสำคัญและสินค้าเกรดพรีเมียมจำนวนมหาศาล ทั้งแป้งสาลีเนื้อละเอียด เนื้อสัตว์คุณภาพสูง และผักผลไม้สดจากมิติลับ ถูกจัดเก็บไว้อย่างปลอดภัยในพื้นที่พิเศษภายในจิตสำนึกของหว่านหว่าน ซึ่งพร้อมจะถูกนำออกมาเปิดร้านได้ทันทีที่ไปถึงจุดหมาย รถบรรทุกเคลื่อนตัวออกจากเกาะท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาดและเสียงอำลาของเพื่อนบ้านชาวประมงที่ต่างพากันมาส่งด้วยความอาลัยอาวรณ์ หลายคนน้ำตาซึมเมื่อนึกถึงรสชาติอาหารฝีมือของหว่านหว่านและความใจดีของสองสามีภรรยาคู่นี้ แต่สำหรับหว่านหว่านและลู่จ้านกั๋ว การเดินทางครั้งนี้คือการก้าวไปข้างหน้าเพื่อยกระดับชีวิตครอบครัวให้ร่ำรวยและสุขสันต์อย่างแท้จริง เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวัน ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากทุ่งนาเขียวขจีและแนวเขา สู่ตึกรามบ้านช่องที่หนาแน่น ผู้คนที่แต่งกายด้วยชุดทันสมัยขึ้น และความจอแจของผู้คนในเมืองใหญ่ "เมืองหลวง" ปรากฏอยู่เบื้องสายตาแล้วครับ รถบรรทุกแล่นเลี้ยวเข้าสู่ตรอกการค้าเก่าแก่แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ซึ่งลู่จ้านกั๋วได้ทำเรื่องขอเช่าอาคารพาณิชย์สามชั้นไว้ล่วงหน้า ตัวตึกแม้จะดูเก่าคร่ำคร่าไปตามกาลเวลา แต่ทำเลที่ตั้งกลับตั้งอยู่หัวมุมถนน ใกล้กับตลาดสดใหญ่และสถานีรถไฟ ผู้คนพลุกพล่านตลอดทั้งวัน เหมาะแก่การเปิดเป็นร้านอาหารผสมผสานกับซูเปอร์มาร์เก็ตพรีเมียมตามแผนการที่หว่านหว่านวางไว้ไม่มีผิดเพี้ยน "ถึงแล้วครับ หว่านหว่าน ระวังนะ" ลู่จ้านกั๋วรีบลงจากรถอ้อมมาเปิดประตูและยื่นมือหนาออกไปประคองภรรยาลงมาอย่างทะนุถนอม หว่านหว่านก้าวลงมาสูดอากาศของเมืองหลวง เธอกวาดตามองตึกแถวสามชั้นตรงหน้า แววตาคมกริบฉายประกายความมุ่งมั่นและตื่นเต้น ที่นี่แหละคือสนามรบธุรกิจแห่งใหม่ ที่เธอจะใช้ฝีมือการทำอาหารและสินค้าเกษตรเกรดพรีเมียมจากมิติ คว้าความมั่งคั่งและสร้างอาณาจักรธุรกิจในยุค 70 ให้สะเทือนเลือนลั่น "พวกเรามาเริ่มกันเถอะครับ พี่จ้านกั๋ว" หว่านหว่านหันไปยิ้มให้สามี ทั้งสองช่วยกันไขกุญแจเปิดประตูร้านกว้าง เสียงเหล็กเสียดสีกันเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นพื้นที่กว้างขวางภายใน ฝุ่นละอองลอยฟุ้งเล็กน้อยตามอายุของอาคาร แต่ความตั้งใจของคนทั้งคู่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวก พวกเขาใช้เวลาไม่นานในการทำความสะอาดและจัดวางโครง ในค่ำคืนนั้นเอง หลังจากจัดการเคลียร์พื้นที่ชั้นล่างเสร็จเรียบร้อย หว่านหว่านก็ใช้เวลาว่างปรุงอาหารมื้อแรกในเมืองหลวงเพื่อเป็นการฉลองการเริ่มต้นใหม่ กลิ่นหอมกรุ่นของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วสูตรโบราณ" ที่เนื้อนุ่มละลายในปาก ผสานกับเครื่องเทศชั้นดีจากมิติลับ ลอยฟุ้งกระจายทะลุกรอบประตูออกไปตามลมยามค่ำคืน กลิ่นหอมเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาหน้าตึกต้องหยุดเดินและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความหิวโหย ลู่จ้านกั๋วนั่งมองภรรยาคนเก่งจัดจานอาหารด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนที่เสียงเคาะประตูด้านหน้าร้านจะดังขึ้นกะทันหัน... ก๊อกๆๆ! ไม่ใช่เสียงของลูกค้าทั่วไปในยามวิกาลอย่างแน่นอน เพราะเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังกระจกบานเกล็ดหน้าร้าน เป็นร่างของชายแต่งกายภูมิฐานสวมเสื้อสูทสไตล์ตะวันตก ท่าทางกระวนกระวายใจราวกับกำลังหนีตายจากบางสิ่ง และเมื่อประตูร้านถูกดันเปิดออกโดยบุคคลปริศนาผู้นั้น สีหน้าของเขากลับทำให้ลู่จ้านกั๋วต้องชักมือเข้าหาซองปืนพกที่เอวทันที! "คุณ... คุณหนูหลิน ช่วยครอบครัวพวกเราด้วยครับ! สินค้าล็อตแรกที่พวกคุณเคยส่งให้คนในตลาดมืด... ตอนนี้มีคนระดับสูงตามหาตัว 'เจ้าของตัวจริง' พลิกแผ่นดินหาทั่วเมืองหลวงแล้วครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ