จุดเปลี่ยนสู่ยุคใหม่

ปึก! เสียงเอกสารกองโตถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่าในสำนักงานทะเบียนพาณิชย์อำเภอริมชายฝั่ง หลินหว่านหว่านไม่ได้กะพริบตาแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคม เธอมองหน้าเจ้าหน้าที่รัฐวัยกลางคนที่กำลังทำหน้าเลิกลั่กด้วยความตื่นตระหนก เพราะนี่คือยุคสมัยที่การจดทะเบียนทำธุรกิจส่วนตัวในนามบุคคลยังเป็นเรื่องแปลกใหม่ในสายตาข้าราชการหัวโบราณ "คุณ... คุณหลินแน่ใจแล้วหรือครับว่าต้องการจดทะเบียนในนาม 'บริษัทการเกษตรและแปรรูปอาหารทะเลหว่านหว่านจำกัด' จริงๆ?" เจ้าหน้าที่หนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พลางพลิกเอกสารขออนุญาตที่ถูกร่างขึ้นอย่างเป็นระบบระเบียบชนิดที่หาไม่ได้จากที่ไหน "นโยบายเปิดประเทศเพิ่งจะเริ่มประกาศใช้ได้ไม่นาน ยังไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าเดินเรื่องใหญ่โตขนาดนี้เลยนะครับ" "ความกล้าไม่ได้มีไว้ประดับบ้านค่ะ... อ้อ ขออภัย ความกล้ามีไว้สร้างอนาคตต่างหากล่ะคะเจ้าหน้าที่" หว่านหว่านแก้คำพูดของตนเองอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ แต่แววตากลับจริงจังจนอีกฝ่ายไม่กล้าต่อรอง "ในเมื่อรัฐบาลเปิดไฟเขียวให้มีการค้าเสรี และส่งเสริมให้ประชาชนพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ ดิฉันในฐานะผู้นำร่องกลุ่มเกษตรกรและแปรรูปสินค้าในท้องถิ่น ย่อมต้องทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ เพื่อความโปร่งใสและสร้างความเชื่อมั่นให้กับคู่ค้าในระดับมณฑล" น้ำเสียงฉาดฉาน ท่าทางมั่นอกมั่นใจ และที่สำคัญที่สุดคือเอกสารสัญญาซื้อขายล่วงหน้าที่แนบมาท้ายคำร้อง ซึ่งมีมูลค่าสูงลิ่วจนตัวเลขนั้นทำให้เจ้าหน้าที่ตาค้าง ทำให้อำนาจการปฏิเสธหลุดลอยไปจากมือเขาทันที ในยุคที่ลมหายใจของเศรษฐกิจจีนกำลังเปลี่ยนผ่านจากระบบวางแผนส่วนกลางสู่กลไกตลาดเสรี หว่านหว่านรู้ดีว่านี่คือ 'นาทีทอง' ที่จะผลักดันฟาร์มและผลิตภัณฑ์แปรรูปจากมิติลับของเธอให้ก้าวขึ้นสู่แสงสว่างอย่างเต็มภาคภูมิ สินค้าเกรดพรีเมียมอย่างปลาเค็มหมักสูตรโบราณ ผักไฮโดรโปนิกส์ไร้สารพิษจากมิติลับ และน้ำปลาสูตรเข้มข้นที่หมักบ่มด้วยเทคโนโลยีข้ามเวลา จะต้องวางขายอย่างถูกกฎหมาย ไม่ใช่แค่ในตลาดมืดหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป ขณะที่หว่านหว่านกำลังรอตราประทับประวัติศาสตร์ ลู่จ้านกั๋ว สามีหนุ่มนายทหารร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มรีดเรียบกริบ ก็ก้าวเข้ามาในสำนักงานด้วยฝีเท้าหนักแน่นแต่มั่นคง ร่างกายกำยำที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนหยุดยืนเคียงข้างภรรยาโดยสัญชาตญาณ ไออุ่นจากร่างกายของชายชาติทหารแผ่ซ่านเข้ามาปกป้องเธอจากสายตาอยากรู้อยากเห็นของผู้คนรอบข้าง จ้านกั๋วกวาดสายตาคมกริบมองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความภาคภูมิใจจนแทบจะล้นอก ดวงตาที่เคยดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับอ่อนแสงลงและเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับของความคลั่งรัก "เหนื่อยไหมครับ... หว่านหว่าน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา กลัวว่าเสียงของตนจะไปรบกวนสมาธิของเธอ มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่ไถนา เอื้อมไปจัดปรกผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนของภรรยาอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วของเขาแอบสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้นที่ได้เห็นภรรยาก้าวสู่ความสำเร็จอีกขั้น "ถ้าคุณช่วยถือกระเป๋าเอกสารให้ฉันตลอดทางแบบนี้ ฉันไม่มีทางเหนื่อยหรอกค่ะ จ้านกั๋ว" หว่านหว่านหันไปยิ้มหวานให้สามี ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยความหยอกเย้า "ว่าแต่... ทางฝั่งค่ายทหารและญาติผู้ใหญ่ทางโน้น ได้ข่าวเรื่องที่คุณเซ็นชื่อสนับสนุนฉันในฐานะ 'ผู้จัดการครัวเรือนตัวอย่าง' หรือยังคะ? ฉันได้ยินมาว่าแม่เฒ่าเฉินเกือบจะลมจับตอนที่รู้ว่าคุณเอาชื่อฉันไปยื่นกู้เงินสนับสนุนรอบใหม่จากกองทัพ" เมื่อพูดถึงมารดาผู้ให้กำเนิด รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่จ้านกั๋วก็จางลงเล็กน้อย ก่อนจะแทนที่ด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย "ท่านจะลมจับหรืออาละวาด ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องใส่ใจอีกต่อไปครับ" จ้านกั๋วตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ผมตัดขาดความรับผิดชอบทางการเงินส่วนตัวกับทางนั้นเด็ดขาดแล้ว เงินทุกหยาดหยดที่ผมหามาได้ รวมถึงเบี้ยเลี้ยงพิเศษจากการฝึกซ้อมรบ ถูกโอนเข้าบัญชีกลางของเราสองคนและทุนสำรองธุรกิจของหว่านหว่านทั้งหมด ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องหยิบยืมเงินก้อนนี้ไปผลาญเล่นได้อีกแม้แต่แดงเดียว" คำประกาศกร้าวที่ไร้ความลังเลนี้ ทำให้หว่านหว่านรู้สึกอุ่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และมั่นคงคนนี้ ไม่เพียงแต่เป็นโล่กำบังอันแข็งแกร่งให้เธอในยามเผชิญหน้ากับความอยุติธรรม แต่เขายยังเป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่ไว้ใจได้มากที่สุดในโลกใบนี้ ในขณะที่สองสามีภรรยากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะก้าวแรกในโลกธุรกิจเสรี ที่บ้านพักตระกูลลู่ริมหมู่บ้านชาวประมง บรรยากาศกลับอึมครึมราวกับพายุฝนกำลังจะถล่ม แม่เฒ่าเฉินนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มือเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นจนเกือบจะบดขยี้ถ้วยชาในมือจนแตกละเอียด ข่าวลือเรื่องที่สะใภ้ตัวดีอย่างหลินหว่านหว่านกำลังจะจดทะเบียนตั้งบริษัทการค้า และสามีผู้เป็นแก้วตาดวงใจของนางอย่างลู่จ้านกั๋วได้มอบอำนาจทางการเงินทั้งหมดให้ภรรยาควบคุมแต่เพียงผู้เดียว กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านจนชาวบ้านต่างพากันซุบซิบนินทา "นังตัวดี! นังปีศาจจิ้งจอกหน้าเงิน!" แม่เฒ่าเฉินตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนข้าวของกระเด็น "มันใช้มนต์ดำอะไรสะกดลูกชายฉัน ถึงได้ยอมก้มหัวให้มันขนาดนี้! เงินทองที่ควรจะเป็นของตระกูลลู่ กลับไหลไปเข้ากระเป๋ามันหมดอย่างนั้นเรอะ! ถ้าฉันไม่จัดการสั่งสอนมันให้รู้สำนึก ฉันคงไม่ตบหน้าตัวเองในฐานะแม่ของไอ้กั๋วแน่!" หลานชายจอมเกียจคร้านอย่างเฉินเป่า (หลานฝั่งพี่สาวที่คอยมาสูบเลือดสูบเนื้อ) รีบเข้ามาคลอเคลียเอาใจ ยุยงส่งเสริมด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด "นั่นสิครับคุณยาย พี่กั๋วนี่ใจร้ายกับพวกเราจริงๆ มีเงินเป็นกอบเป็นกำแต่ปล่อยให้พวกเราอดอยาก แบบนี้เราต้องบุกไปทวงความยุติธรรมที่ร้านอาหารของมัน! ทำให้พวกลูกค้าตื่นกลัวจนค้าขายไม่ได้เลยดีไหมครับ?" แม่เฒ่าเฉินหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่แห้งผาก "ดี... ลูกไม้ตื้นๆ แบบนั้นแหละที่จะทำให้นังหว่านหว่านอับอายจนทนอยู่บนเกาะนี้ไม่ได้! วันนี้แหละ ฉันจะไปประกาศให้ทุกคนรู้ว่าสะใภ้อกตัญญูมันทำตัวเยี่ยงไร!" ตัดภาพกลับมาที่สำนักงานทะเบียนพาณิชย์ ตราประทับสีแดงสดถูกประทับลงบนเอกสารแผ่นสุดท้าย เสียง 'ปั๊ม' หนักแน่นดังขึ้นราวกับเสียงประกาศชัยชนะอย่างเป็นทางการ หว่านหว่านรับใบทะเบียนบริษัทฉบับแรกของอำเภอมาถือไว้ด้วยมือที่มั่นคง รอยยิ้มแห่งความสำเร็จระบายบนใบหน้าสะสวยอย่างงดงาม "ยินดีด้วยครับ คุณ CEO คนสวยของผม" ลู่จ้านกั๋วกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักที่เอ่อล้นจนปิดไม่มิด "เพื่อเป็นการฉลองก้าวสำคัญในวันนี้ ผมขออนุญาตเป็นเชฟส่วนตัว ทำอาหารมื้อค่ำสุดพิเศษให้คุณทานเองที่บ้านนะครับ" หว่านหว่านหันไปสบตาคมของสามี มุมปากยกยิ้มอย่างท้าทาย "ตกลงค่ะ! แต่บอกไว้ก่อนนะว่า ถ้าฝีมือการทำอาหารของคุณยังสู้สูตรลับในมิติลับของฉันไม่ได้ คุณจะต้องเป็นคนล้างจานติดต่อกันเจ็ดวันรวด!" รถจี๊ปทหารคันเก่งพุ่งทะยานออกจากตัวอำเภอ มุ่งหน้ากลับสู่ฟาร์มริมทะเลด้วยความเร็ว ทว่าเมื่อรถแล่นเข้ามาใกล้เขตหมู่บ้าน บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบสงบผิดปกติ เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งดังแว่วมา แต่สิ่งที่สะดุดตากลับไม่ใช่เสียงธรรมชาติ หากแต่เป็นเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนขวางประตูทางเข้าฟาร์มและร้านอาหารของเธอไว้ พร้อมกับป้ายผ้าสีขาวเขียนข้อความด่าทอด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน แม่เฒ่าเฉินยืนเท้าสะเอวรออยู่หน้าสุด ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาดุร้ายจ้องมองรถที่กำลังแล่นเข้ามาด้วยรังสีอำมหิต ลู่จ้านกั๋วเหยียบเบรกกะทันหัน รถจี๊ปหยุดนิ่งสนิท หว่านหว่านหันไปมองหน้าสามีที่บัดนี้กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มผู้พร้อมจะปกป้องภรรยาจากอสรพิษทุกตัวที่กล้าก้ำกินอาณาเขตของพวกเขา ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออกอย่างแรง ลู่จ้านกั๋วก้าวลงไปยืนเต็มความสูง ดวงตาดุคมกริบกวาดมองมารดาและญาติผู้พี่ที่มาสร้างความวุ่นวายด้วยสายตาที่ทำให้แม่เฒ่าเฉินถึงกับสะท้านเยือกในอก "แม่... กำลังทำอะไรอยู่ครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบสนิท แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาบรรดากลุ่มญาติที่ยกพวกมาถึงกับถอยหลังกรูด แม่เฒ่าเฉินกลืนน้ำลายแต่ยังทำใจดีสู้เสือ ชี้หน้าด่ากราดยังหลินหว่านหว่านที่ก้าวตามลงมาติดๆ ด้วยความมั่นใจ "ไอ้ลูกอกตัญญู! แกกล้าถามเรอะว่าฉันทำอะไร! นังเมียตัวดีของแกมันฮุบสมบัติครอบครัว จดทะเบียนทำธุรกิจลับหลังตระกูลลู่ วันนี้ฉันจะมาพังร้านของมัน แฉความชั่วของนังสารเลวคนนี้ให้ชาวบ้านตาสว่างกันหมดทั้งเกาะ!" หว่านหว่านแย้มยิ้มเย็นเยียบ เธอปัดชายเสื้อคลุมอย่างใจเย็น ก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามี ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมไร้ความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "พังร้านฉันหรือคะแม่สามี? เกรงว่าคุณแม่จะไม่มีปัญญาทำแบบนั้นหรอกค่ะ..." หว่านหว่านกวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือที่เพิ่งได้มาหมาดๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก "เพราะตอนนี้... ที่ดินผืนนี้ และทุกตารางเมตรของฟาร์มแห่งนี้ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของ 'กฎหมายพาณิชย์และกองทัพ' อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ใครที่กล้าบุกรุกหรือทำลายทรัพย์สินทางราชการและเอกชน... เตรียมตัวรับหมายศาลและโทษจำคุกขั้นสูงสุดได้เลยค่ะ!" สิ้นคำพูดของหว่านหว่าน เสียงรถบรรทุกทหารอีกสามคันก็แล่นเข้ามาปิดท้ายซอยอย่างรวดเร็ว พร้อมกับทหารในสังกัดของลู่จ้านกั๋วหลายนายที่กระโดดลงจากรถพร้อมอาวุธครบมือ ล้อมรอบกลุ่มแม่เฒ่าเฉินไว้ทั้งหมดในพริบตาเดียว! สีหน้าของแม่เฒ่าเฉินเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นซีดเผือดขาวราวกับกระดาษในทันที หลานชายจอมเกียจคร้านที่เคยยืนกร่างกลับตัวสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ "ลมทะเลพัดรัก"