อาณาจักรธุรกิจตระกูลลู่เติบโต

“คำสั่งจากส่วนกลางไม่ได้มาถึงฟาร์มลู่เพื่อขอซื้อผักหญ้า แต่มันคือการส่งเทียบเชิญให้ ‘เจ้าของกิจการ’ เข้าพบท่านรัฐมนตรีในเมืองหลวงภายในสามวัน... คุณหว่านหว่าน นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะครับ!” เสียงของชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางภูมิฐานแต่เหงื่อซึมตามไรผมดังขึ้นในห้องรับรองของฟาร์มลู่ หลินหว่านหว่านวางถ้วยชาดอกเก๊กฮวยในมือลงช้าๆ กลิ่นหอมละมุนของน้ำผึ้งป่าตัดกับความตึงเครียดในอากาศได้อย่างน่าประหลาด เธอเงยหน้าขึ้นมองคนเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยประกายแห่งความเด็ดขาด ลู่จ้านกั๋วที่นั่งอยู่ข้างภรรยา ขยับตัวกว้างบดบังรัศมีของหว่านหว่านไว้เล็กน้อย มือหนาที่ผ่านการจับปืนและขุดดินวางทาบลงบนโต๊ะไม้ สันกรามของเขากดแน่น แววตาดุดันของนายทหารผู้ปกป้องครอบครัวฉายชัด “คนระดับสูงเหรอครับ? แล้วพวกเขาใช้อำนาจอะไรมาข่มขู่ภรรยาผม ฟาร์มลู่เปิดทำธุรกิจอย่างสุจริต ใบอนุญาตครบถ้วนทุกประการ” “ไม่ใช่การข่มขู่ครับคุณลู่จ้านกั๋ว แต่เป็นการ ‘อัญเชิญ’ เพราะคุณภาพสินค้าของคุณมันเกินกว่าที่ใครจะนิ่งเฉยได้แล้ว” ชายคนนั้นถอนหายใจยาว “เนื้อตุ๋นสูตรลับ ผักกรอบสดที่เหมือนเพิ่งเก็บจากสวนสวรรค์ ทั้งหมดนี้กำลังเปลี่ยนโครงสร้างเศรษฐกิจการกินของตลาดมืดที่พวกคุณเคยแตะต้อง และตอนนี้... พวกเขาสืบสาวจนเจอต้นตอแล้วครับ” หว่านหว่านยิ้มมุมปาก ความฉลาดปราดเปรื่องฉายชัดบนใบหน้าสวย “ถ้าอย่างนั้น ก็แสดงว่าแบรนด์ ‘ลู่เซียง’ ของฉันประสบความสำเร็จเกินคาดแล้วใช่ไหมคะ?” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้น แม่เฒ่าเฉินที่แอบฟังอยู่หลังประตูถึงกับตัวสั่นเทา มือที่กุมชายเสื้อแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อ หญิงชราได้ยินคำว่า ‘ระดับสูง’ และ ‘เมืองหลวง’ ในหัวของนางมีเพียงภาพทองคำแท่งกองโตที่จะไหลเข้ากระเป๋าตระกูลลู่ จนลืมความเกลียดชังไปสิ้น นางกระโจนพรวดเข้ามาในห้อง ร้องเสียงหลง “นังสะใภ้ตัวดี! แกไปทำอะไรไว้! แกเอาชื่อเสียงตระกูลไปเสี่ยงกับคนมีอำนาจเรอะ! เอาเงินพวกนั้นมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ฉันเป็นแม่ ฉันต้องเป็นคนถือเงินเพื่อไปติดสินบนพวกท่านเหล่านั้น!” หว่านหว่านไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง หญิงสาวหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พี่จ้านกั๋วครับ พาแม่ไปพักผ่อนที่เรือนหลังเถอะครับ การเจรจาธุรกิจระดับนี้ไม่เหมาะกับคนที่มีแต่ความโลภบังตา” ลู่จ้านกั๋วขยับกายดั่งพยัคฆ์ เพียงเขาแตะแขนแม่เฒ่าเฉิน หญิงชราก็แทบทรุดฮวบด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีของบุตรชาย “หว่านหว่าน... พี่จะจัดการเรื่องที่นี่ให้เรียบร้อย ส่วนเรื่องการเดินทางเข้าเมืองหลวง พี่จะเตรียมรถให้พร้อมและจะไปกับคุณด้วย ไม่ว่าใครจะมาไม้ไหน พี่จะยืนอยู่ข้างหน้าคุณเอง” คืนนั้น หว่านหว่านเข้าสู่มิติลับของเธอ แสงสีนวลตาจากตู้แช่ขนาดยักษ์ส่องกระทบใบหน้า เธอมองดูสินค้าที่ผลิตจากนวัตกรรมยุค 70 ผสมผสานกับเทคโนโลยีจากโลกอนาคตที่เธอครอบครอง ผลิตภัณฑ์แปรรูปเหล่านี้ไม่ใช่แค่ของกิน แต่มันคือ ‘อาวุธ’ ทางเศรษฐกิจที่ทำให้ประเทศชาติในยุคที่กำลังฟื้นตัวต้องสยบยอม วันรุ่งขึ้น ข่าวการเติบโตของอาณาจักรธุรกิจตระกูลลู่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง ฟาร์มลู่ไม่ได้เป็นเพียงฟาร์มเล็กๆ ริมเกาะอีกต่อไป แต่มันกลายเป็น ‘ต้นแบบการผลิตแห่งชาติ’ หว่านหว่านเดินลงจากรถจี๊ปคันเก่งด้วยชุดสูทเรียบหรูที่เธอสั่งตัดพิเศษ กลิ่นอายของความมั่นใจแผ่ซ่านจนผู้คนรอบข้างต้องหันมอง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้าวผ่านประตูหอประชุมรัฐบาล ลู่จ้านกั๋วที่เดินตามหลังมากลับหยุดชะงัก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยทหารยามและบุคคลระดับสูง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูหว่านหว่าน “ระวังตัวไว้ครับ... ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นไม่ชอบมาพากล คนที่ส่งจดหมายเชิญนี่ ไม่ใช่ท่านรัฐมนตรีตัวจริง” หว่านหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง มือบางบีบกระเป๋าถือแน่น เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องประชุมที่ค่อยๆ เปิดออก บุคคลที่ก้าวออกมาต้อนรับกลับไม่ใช่ชายชราที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นชายหนุ่มใบหน้าคุ้นตาคนหนึ่งที่เธอนึกว่าตายไปแล้วในสงครามชายแดนเมื่อปีก่อน! “ยินดีต้อนรับสู่เมืองหลวงครับ... คุณหลินหว่านหว่าน หวังว่าคุณจะยังไม่ลืม ‘คนรักเก่า’ ที่คุณเคยทิ้งไว้ให้ตายในกองเพลิงนะครับ” ลมทะเลพัดรักหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความเข้มข้นในบทนี้นะครับ