สามีสายเปย์ตัวจริงเสียงจริง

"ถ้ารู้ว่าสะใภ้รองจะมือเติบซื้อเนื้อหมูสามชั้นติดมันหนาปานนี้ ป่านนี้ครอบครัวเราคงล่มจมไปตั้งแต่ปีมะโว้แล้วกระมัง!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินดังทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา กระแทกกระทั้นบรรยากาศยามเย็นของบ้านตระกูลลู่ให้ขุ่นมัวทันที หญิงชรากอดอกใบหน้าย่นยู่ด้วยความริษยา ตาจ้องเขม็งไปยังหม้อดินเผาบนเตาไฟ ที่ซึ่งหลินหว่านหว่านกำลังเคี่ยวเนื้อหมูตุ๋นกับหน่อไม้ทะเลจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมเย้ายวนของซีอิ๊วชั้นดี น้ำตาลทรายแดง และเครื่องเทศ ทำเอาเด็กๆ ในบ้านถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่ หลินหว่านหว่านไม่ได้สะเทือนใจแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้ทัพพีไม้คนน้ำซุปในหม้ออย่างใจเย็น ใบหน้าเนียนใสประดับรอยยิ้มบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอหันไปสบตาแม่สามีด้วยแววตานิ่งสงบแต่เฉียบคม ทว่าก่อนที่เธอจะได้ตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์สะใภ้สายสตรอง ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านกั๋วก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาเสียก่อน นายทหารหนุ่มถอดเสื้อคลุมทหารออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแกร่งภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้า กลิ่นอายความเป็นชายชาตรีและเหงื่อจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นหอมของอาหาร เขาไม่ได้สนใจสายตาขุ่นเคืองของมารดาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบที่มักใช้สยบศัตรูในสมรภูมิ กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อทอดมองภรรยาตัวน้อย "หว่านหว่าน เหนื่อยไหมครับวันนี้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความห่วงใย พร้อมกับยื่นมือหนาหยาบกร้านไปช่วยถือทัพพีแทนภรรยาอย่างเป็นธรรมชาติ แม่เฒ่าเฉินเห็นบุตรชายคนโปรดแสดงอาการคลั่งรักออกนอกหน้าจนออกนอกหน้า ก็แทบจะกรี๊ดออกมาด้วยความขัดแย้งในอก "ไอ้ลูกคนนี้! เมียมันผลาญเงินซื้อของกินฟุ่มเฟือยขนาดนี้ แกยังจะมาเอาอกเอาใจมันอีกหรือไง! เงินทองที่แกส่งกลับบ้านทุกเดือน แกเอาไปละลายหมดไม่เหลือหรอ!" ลู่จ้านกั๋วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เขาวางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับมารดาตรงๆ น้ำเสียงทุ้มกังวานเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ชนิดที่ไม่มีใครกล้าขัด "แม่ครับ เงินทุกหยอดหยาดเหงื่อที่ผมหามาได้ เป็นเงินเดือนจากเลือดเนื้อของผม และผมเป็นคนมอบสิทธิ์ทั้งหมดให้หว่านหว่านเป็นผู้จัดการแต่เพียงผู้เดียว เธอจะซื้อเนื้อ ซื้อเครื่องปรุง หรือซื้ออะไรก็ตามใจเธอ นั่นคือสิทธิ์ของเธอครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ แม่เฒ่าเฉินอ้าปากค้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อเจอความเด็ดขาดของลูกชาย ขณะที่หลินหว่านหว่านแอบอมยิ้มมุมปาก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นในอก สามีทหารผู้นี้ช่างพึ่งพาได้จริงๆ ไม่เคยทำให้เธอต้องผิดหวังเลยสักครั้ง เมื่อจัดการกับสายตาอิจฉาริษยาของแม่สามีเรียบร้อยแล้ว ลู่จ้านกั๋วก็นำภรรยาเดินเลี่ยงมายังห้องนอนส่วนตัวทันที ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเพื่อความเป็นส่วนตัว บรรยากาศในห้องเงียบสงบ มีเพียงแสงตะเกียงวับแวมสาดส่องกระทบใบหน้าจริงจังของนายทหารหนุ่ม ลู่จ้านกั๋วดึงกระเป๋าผ้าใบเก่าแต่มอมแมมออกมาจากใต้เตียง ก่อนจะเทสิ่งของด้านในลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดังกรุ๊งกริ๊ง ตามมาด้วยปึกตั๋วแลกของ ทั้งตั๋วอาหาร ตั๋วผ้า และตั๋วอุตสาหกรรมจำนวนมาก รวมถึงสมุดเงินฝากที่มีตัวเลขสะสมไม่น้อยในยุคสมัยนี้ กองรวมกันอยู่ตรงหน้าหลินหว่านหว่านจนเต็มโต๊ะ หลินหว่านหว่านเบิกตากว้างเล็กน้อย เธอรู้ว่าสามีมีเงินเดือนทหาร แต่ไม่คิดว่าเขาจะซ่อนเร้นความมั่งคั่งไว้ขนาดนี้ แววตาของเธอฉายประกายความทึ่งระคนขัน ลู่จ้านกั๋วกวาดสิ่งของทั้งหมดมากองรวมไว้ใกล้ตัวภรรยา ใบหน้าคมคายแดงเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจยามอยู่ในค่ายทหารพลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มขี้อายที่กำลังมอบหัวใจและทรัพย์สินทั้งหมดให้หญิงสาวอันเป็นที่รัก "หว่านหว่าน... นี่คือเงินเก็บทั้งหมดของผม รวมถึงตั๋วแลกของที่ทางการแจกให้ ผมมอบให้คุณถือครองทั้งหมดนะครับ" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย มือหนายื่นปึกเงินและตั๋วเหล่านั้นเข้ามาใกล้ตัวเธอมากขึ้น "นับแต่นี้ไป... เรื่องเงินในบ้าน คุณเป็นคนจัดการได้เลยครับ ผมเชื่อใจคุณที่สุด" หลินหว่านหว่านมองกองเงินและตั๋วตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมที่ตอนนี้แดงก่ำถึงใบหู เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจและน้ำหนักของความไว้วางใจที่เขามอบให้ นี่ไม่ใช่แค่การมอบอำนาจทางการเงิน แต่มันคือการมอบชีวิตและอนาคตทั้งชีวิตให้อยู่ในมือเธอ สะไภ้สาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะแย้มรอยยิ้มกว้างที่งดงามที่สุดออกมา มือเรียวบางยื่นไปกุมมือหนาหยาบกร้านของสามีไว้แน่นสัมผัสถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดเข้าหากัน "คุณกล้าให้ฉันถือเงินทั้งหมดแบบนี้ ไม่กลัวฉันเอาไปผลาญเล่นจนหมดจริงๆ หรือคะ... เอ๊ย... นะคะ... เอ๊ย... นะครับ" เธอนึกแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดสำนวนเดิมออกไป ทำเอาลู่จ้านกั๋วถึงกับหลุดหัวسออกมาเบาๆ "ต่อให้คุณเอาไปเผาทิ้งเล่น ผมก็ไม่เสียดายครับ เพราะทุกอย่างที่ผมหามาได้ ก็เพื่อคุณคนเดียวอยู่แล้ว" ลู่จ้านกั๋วตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิด ดวงตาพราวระยับด้วยความคลั่งรัก หลินหว่านหว่านหัวسคิกคักอย่างอารมณ์ดี ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจในยุค 70 ที่แร้นแค้นนี้ การมีสามีสายเปย์ที่ทั้งซื่อสัตย์และเก่งกาจเช่นนี้ ช่างเป็นโชคดีเหนือสิ่งอื่นใด ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาหวานชื่น ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของญาติผู้พี่ที่เพิ่งมาเยือนด้วยท่าทางร้อนรน "ลู่จ้านกั๋ว! หว่านหว่าน! รีบเปิดประตูเร็วกว่ส เกิดเรื่องใหญ่ที่ท่าเรือแล้ว! สินค้าล็อตแรกในมิติ... เอ๊ย! สินค้าพรีเมียมของพวกเราถูกคนสกัดจับไว้หมดแล้ว!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปครับ ลมทะเลพัดรัก