ก้าวแรกสู่ตลาดมืดเมืองอำเภอ

"กฎระเบียบคือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่านผู้การครับ... แต่สำหรับข้าพเจ้า กฎระเบียบไม่ได้มีไว้เพื่อปิดกั้นหนทางรอดของครอบครัวที่หิวโหย" หลินหว่านหว่านเงยหน้าสบตากับสายตาคมกริบของนายทหารระดับสูง แววตาของเธอไม่ไหวติง แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่อากัปกิริยาของเธอกลับนิ่งสงบดุจผืนน้ำยามไร้ลม เธอขยับยิ้มมุมปากอย่างมีชั้นเชิง ในขณะที่ลู่จ้านกั๋วขยับกายเข้ามาบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนาของเขาบีบไหล่เธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่า 'ผมอยู่ตรงนี้' "ผักเหล่านี้ไม่ได้มาจากแปลงผักในเขตทหารครับท่าน" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น "มันคือผลผลิตจากความพยายามของภรรยาผม ที่ดัดแปลงพื้นที่รกร้างหลังบ้านซึ่งอยู่นอกเขตแนวรั้วกั้น... หากท่านต้องการตรวจสอบ เรายินดีให้ความร่วมมือครับ" ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ชายสูงวัยผู้นั้นนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมาจนไหล่สั่น "ดี! เจ้าลูกชายคนนี้ช่างปกป้องเมียได้ดีนัก เอาเถอะ... ข้าก็แค่หยั่งเชิงพวกเจ้าดูเฉยๆ ในเมื่อของมันอร่อยจนคนแก่คนนี้ติดใจ กฎระเบียบอะไรนั่นก็ช่างหัวมันเถอะ แต่อย่าให้ใครมาหาเรื่องร้องเรียนได้เป็นพอ" เมื่อร่างของนายทหารระดับสูงลับตาไป หลินหว่านหว่านจึงถอนหายใจยาว ความตึงเครียดที่เกาะกินหัวใจมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่โชติช่วงอยู่ในดวงตา เธอรู้ดีว่าหากจะทำให้ครอบครัวสุขสบายโดยไม่ต้องก้มหัวให้แม่เฒ่าเฉินจอมสูบเลือด การขายของในตลาดมืดคือทางลัดที่เร็วที่สุด --- รุ่งสางวันต่อมา หลินหว่านหว่านจัดการเปลี่ยนโฉมตัวเองจนจำเค้าเดิมไม่ได้ เธอสวมเสื้อผ้าเก่าๆ สีมอซอ โพกผ้าปิดหน้าปิดตาจนเหลือเพียงดวงตาคู่สวยที่ฉายแววเฉลียวฉลาด ในตะกร้าสานใบเก่ามีผักกาดขาวใบเขียวขจีที่ดูอวบอิ่มผิดตา ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากสวนสวรรค์ และไข่ไก่เปลือกเนียนละเอียดอีกหนึ่งตะกร้าที่เธอนำออกมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ต เธอก้าวเท้าไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งสู่ 'ตลาดมืด' หลังโรงสีเก่าของอำเภอ สถานที่ที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง แต่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเอาตัวรอด "นังหนู... ผักนั่นน่ะ ขายยังไง?" เสียงแหบพร่าของหญิงชราคนหนึ่งดังขึ้น เธอจ้องมองผักในตะกร้าของหว่านหว่านด้วยสายตาที่เป็นประกาย "ผักกาดหอมคัดพิเศษ หัวละสองเหมา ไข่ไก่สดจากเล้าหลังบ้าน ฟองละสามเฟินครับป้า" หว่านหว่านดัดเสียงให้ต่ำลงเล็กน้อยพลางเอ่ยตอบด้วยท่าทีนอบน้อม หญิงชราขมวดคิ้ว "ราคาสูงไปนะแม่ค้า... ช่วงนี้ข้าวยากหมากแพง" หว่านหว่านไม่รีบร้อน เธอหยิบผักกาดหัวหนึ่งออกมาแล้วหักปลายใบยื่นให้หญิงชรา "ลองชิมดูสิครับป้า ถ้าไม่กรอบ ไม่หวานเหมือนน้ำผึ้ง ผมยินดีให้ป้าเอาไปฟรีๆ เลย" เพียงแค่หญิงชราได้ลิ้มรสความสดกรอบที่หาไม่ได้จากผักทั่วไป ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ราคาสองเหมาที่ว่าแพง กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปในทันที ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากนั้น กองผักและไข่ไก่ของหว่านหว่านก็ถูกมุงล้อมด้วยเหล่าแม่บ้านและพ่อค้าคนกลางที่ตาถึง "ฉันเอาหมดนี่! ทั้งผักทั้งไข่!" เสียงทุ้มของชายร่างกำยำคนหนึ่งดังแทรกเข้ามา เขาสวมหมวกปิดบังใบหน้า แต่สายตาที่จ้องมองหว่านหว่านกลับดูเหมือนกำลังประเมินสินค้าที่มีค่ามากกว่าผัก หว่านหว่านชะงักไปเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายที่แฝงมากับชายผู้นี้ "ขออภัยครับ วันนี้สินค้าผมจำกัด อยากแบ่งปันให้คนอื่นได้ชิมบ้าง" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ "แม่ค้าคนสวย... รู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน? ถ้าอยากขายดีและไม่มีใครมากวนใจ เธอต้องรู้ว่าควรส่งของให้ใคร" เขาขยับเข้ามาใกล้จนหว่านหว่านได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขา มือหนาของเขาเอื้อมมาจับที่ตะกร้า แต่ทว่า... จู่ๆ เขาก็ต้องชะงักเมื่อมีมือหนึ่งที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็กเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "ภรรยาผม... ไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาแตะต้องของของเธอครับ" น้ำเสียงเย็นเยียบที่คุ้นเคยทำให้หว่านหว่านหันขวับไปมอง ลู่จ้านกั๋วในชุดนอกเครื่องแบบยืนตระหง่านอยู่ข้างหลังเขา รังสีความกดดันจากทหารที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนแผ่กระจายออกมา จนชายร่างกำยำคนนั้นถึงกับหน้าซีดเผือด "ลู่... หัวหน้าลู่! ผมไม่รู้ว่าเป็นภรรยาคุณ..." ลู่จ้านกั๋วไม่ได้สนใจคำแก้ตัว เขาปัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมามองหว่านหว่านด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความดุดันเป็นความห่วงใยจนแทบละลาย "กลับกันเถอะหว่านหว่าน... ตลาดนี้ไม่เหมาะกับเธอ" หว่านหว่านมองผักที่ขายหมดเกลี้ยงในมือด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เธอทำสำเร็จแล้ว... แต่ดูเหมือนว่า 'ก้าวแรก' ของการทำมาหากินในครั้งนี้ จะนำพาปัญหาใหญ่หลวงบางอย่างตามมาโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังกลับ เสียงกระซิบจากชายร่างกำยำที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นก็ทำให้หว่านหว่านต้องหยุดชะงัก "หัวหน้าลู่... ระวังตัวไว้เถอะ คนในตัวเมืองไม่ได้มีแค่พวกเขานะ 'คนกลุ่มนั้น' กำลังจับตาดูของดีในมือนางอยู่... พวกเขารู้แล้วว่าผักพวกนี้ไม่ได้มาจากสวนหลังบ้านธรรมดา!" ลมเย็นพัดผ่านตลาดมืดชวนให้ขนลุกชัน หว่านหว่านกระชับมือที่จับกับลู่จ้านกั๋วแน่นขึ้น เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การค้าขายอีกต่อไป แต่เป็นเกมการเมืองและอำนาจที่เธอเผลอเหยียบเข้าไปอย่างจัง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผม ลมทะเลพัดรัก นะครับ