สั่งสอนแม่สามีจอมเขมือบ

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี หล่อนคิดว่าจะแอบกินอยู่คนเดียวได้งั้นเรอะ! ปีกกล้าขาแข็งนักนะ คิดว่าแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่แล้วจะทำตัวเป็นคุณนายได้รึไง!" เสียงทุบประตูดังโครมครามสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดีดังแผดทะลุบานไม้เก่าๆ เข้ามาในห้องครัว กลิ่นหอมฟุ้งของซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนและข้าวขาวร้อนๆ ที่หลินหว่านหว่านเพิ่งปรุงเสร็จจากวัตถุดิบในมิติลับเมื่อครู่ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพักนายทหารจนน่าฉุนเฉียว รอยยิ้มของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความเต็มใจ หลินหว่านหว่านวางทัพพีไม้ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เธอเหลือบมองประตูกระดานที่สั่นคลอนตามแรงกระแทกของแม่เฒ่าเฉิน แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและสูบเลือดสูบเนื้อคนอื่นเป็นกิจวัตร ในเมื่ออุตส่าห์ถ่อสังขารมาถึงเรือนพักริมเกาะแห่งนี้เพื่อหาเรื่องโดยเฉพาะ เธอก็พร้อมจะต้อนรับให้สมเกียรติเช่นกัน โครม! เสียงถีบประตูรอบสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับร่างผอมเกร็งของแม่เฒ่าเฉินที่พุ่งเข้ามาในครัวด้วยความหัวเสีย ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภ ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองหม้อซุปบนเตาและถ้วยข้าวขาวพูนๆ บนโต๊ะราวกับสุนัขเห็นเศษเนื้อชิ้นโต "นังสะภีเนรคุณ! แกกินอะไรเข้าไปฮะ! ของดีๆ แบบนี้ทำไมไม่เอาไปให้พี่ใหญ่ของแกที่บ้านหลัก! แกมันเห็นแก่ตัว ใจดำอำมหิต สมควรโดนสามีหย่าร้อยครั้งนัก!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงด่าทอกราดเกรดทันทีที่ตั้งหลักได้ มือเหี่ยวย่นคว้าหมับหมายจะกอบโกยอาหารบนโต๊ะเข้าหาตัว ทว่า... เร็วกว่าแสง หลินหว่านหว่านก้าวเท้าเข้าไปขวางพร้อมกับใช้ทัพพีไม้เคาะลงบนโต๊ะเสียงดัง *เปรี้ยง!* จนแม่เฒ่าเฉินสะดุ้งโหยงชักมือกลับแทบไม่ทัน "โอ้โห แม่สามีผู้ประเสริฐ ท่านบุกรุกเข้ามาในเรือนพักของนายทหารฝ่ายกองกำลังชายแดนโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังกล่าวหาลูกสะใภ้อย่างไร้หลักฐาน แบบนี้เรียกว่าทำตัวเป็นโจรปล้นกลางวันชัดๆ นะครับ เอ๊ย... พูดผิด แบบนี้เขาเรียกว่าไร้ยางอายจนกู่ไม่กลับต่างหากล่ะคะ เอ๊ย! ผมติดปาก... ต่างหากล่ะครับ!" หว่านหว่านแกล้งเปลี่ยนสรรพนามเพื่อความสะใจ พร้อมส่งยิ้มเยาะเย้ยไปให้ "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นโจร! ข้าวปลาอาหารพวกนี้เป็นของบ้านตระกูลลู่ ลูกชายฉันส่งเงินมาให้พวกเราใช้ร่วมกัน แกไม่มีสิทธิ์กินคนเดียว!" แม่เฒ่าเฉินกรีดร้องด้วยความโกรธจัด ใบหน้าแดงก่ำจนเส้นเลือดปูดโปน มือสั่นเทาด้วยความแค้นที่ทำอะไรลูกสะใภ้ไม่ได้ดั่งใจ "เงินเดือนทหารของพี่จ้านกั๋วเหรอครับ? หึ..." หว่านหว่านแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลลู่มา เงินเดือนทุกหยอดของเขาถูกส่งตรงเข้ากระเป๋าแม่เพื่อเอาไปปรนเปรอพี่ใหญ่จ้านเฉียงผู้เกียจคร้านกับสะใภ้รองจอมขี้เกียจมาตลอด ส่วนฉันกับสามีแทบจะต้องกินแกลบกินเกลือ วันนี้ข้าวพวกนี้ฉันซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานและเงินเก็บก้อนสุดท้ายของฉันเอง แม่มีสิทธิ์อะไรมาแย่ง?" "แก... แกกล้าเถียงฉันเรอะ! ลูกอกตัญญู เมียเนรคุณ! วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกแทนจ้านกั๋วเอง!" แม่เฒ่าเฉินหมดความอดทน เงื้อมือเหี่ยวย่นหมายจะตบหน้าหลินหว่านหว่านให้หายแค้น แต่วิสัยของอดีตทหารหน่วยรบพิเศษในโลกเก่า (หรือทักษะความคล่องตัวที่ติดตัวมากับมิติ) ทำให้หว่านหว่านหลบได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับยื่นขาออกไปสะกิดเล็กน้อย *ตุ้บ!* ร่างของแม่เฒ่าเฉินเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นห้องครัว ฝุ่นผงที่เกาะตามซอกมุมกระจายฟุ้ง เสียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดดังระงม "โอ๊ย! นังตัวแสบ! แกกล้าทำร้ายแม่สามีเรอะ! ช่วยด้วย! คนแถวนี้มาดูเร้ว! ลูกสะใภ้ใจบาปคิดฆ่าแม่สามีแล้ว!" เสียงโวยวายโหยหวนดังลั่นจนเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียงเริ่มชะโงกหน้าออกมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนทำหน้าเอือมระอาเพราะพฤติกรรมของแม่เฒ่าเฉินที่ชอบมาอาละวาดไถเงินลูกชายเป็นประจำอยู่แล้ว หลินหว่านหว่านไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ มองแม่สามีที่นอนดิ้นพล่านอยู่กับพื้นด้วยสายตาสมเพชเวทนา น้ำเสียงที่เปล่งออกมานุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "เชิญแหกปากร้องให้คนทั้งค่ายทหารมาดูเลยครับแม่ ยิ่งคนมาเยอะเท่าไหร่ เรื่องที่แม่แอบสูบเงินเดือนทหารของลูกชายไปปรนเปรอพี่ใหญ่จนลูกชายแทบไม่มีเงินกินข้าวก็จะยิ่งแพร่งพรายออกไปมากเท่านั้น ถึงตอนนั้น... ไม่แน่ว่าผู้บังคับบัญชาของพี่จ้านกั๋วอาจจะต้องเรียกตัวแม่ไปสอบสวนข้อหา 'รีดไถทรัพย์สินข้าราชการทหาร' ด้วยนะ ลองคิดดูสิครับว่าหน้าตาตระกูลลู่จะเอาไปไว้ที่ไหน?" คำพูดประโยคนี้ราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต แม่เฒ่าเฉินที่กำลังโวยวายเสียงดังถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เสียงโหยหวนเงียบกริบลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว หล่อนรู้ดีว่ากฎระเบียบในค่ายทหารแห่งนี้เข้มงวดแค่ไหน หากเรื่องนี้ถึงหูผู้บังคับบัญชา ลูกชายคนโปรดของหล่อนอาจจะหมดอนาคตทางการ "แก... แกมันปีศาจชัดๆ!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าลูกสะใภ้ด้วยความสั่นเทา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นติดจะหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณที่ชมครับ" หว่านหว่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสง่างาม "จำใส่สมองเอาไว้ให้ดีนะครับ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป บ้านหลังนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลหลักอีก เงินแม้แต่แดงเดียวก็อย่าหวังว่าจะได้จากฉัน ถ้ายังกล้าบุกรุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายอีก คราวหน้าฉันจะไม่แค่ไล่ตะเพิด... แต่อาจจะแจ้งสารวัตรทหารมาหิ้วตัวแม่ออกไปจริงๆ แน่!" ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก ลู่จ้านกั๋วในชุดเครื่องแบบทหารเปียกชื้นด้วยเหงื่อจากการฝึกซ้อม ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายตั้งแต่ปากทางเข้า ทว่า เมื่อกวาดสายตามาเห็นมารดาตนนั่งกองอยู่กับพื้นห้องครัว และภรรยากำลังยืนกอดอกมองด้วยแววตานิ่งสงบ นายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็ชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกทันทีว่าภรรยาตัวน้อยของเขากำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ "หว่านหว่าน... เกิดอะไรขึ้นครับแม่?" ลู่จ้านกั๋วรีบพุ่งเข้ามาหาภรรยาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย มือหนายื่นออกไปสำรวจตามเนื้อตัวของเธอว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แววตาคลั่งรักและห่วงใยฉายชัดจนปิดไม่มิด หลินหว่านหว่านปรายตามองสามีที่เพิ่งกลับมาถึง ก่อนจะเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนแอบซุ่มอยู่หลังหน้าต่างบ้านพัก สายตาของเธอก็จับจ้องไปที่บุคคลปริศนานั้นทันที... บุคคลที่ถือพัสดุลับจากส่วนกลางและซองจดหมายตราประทับสีแดงเพลิง ซึ่งกำลังส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยเข้ามาข้างใน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอนะครับ