แผนการแยกบ้านที่ต้องรีบลงมือ

ซองจดหมายตราประทับสีแดงเพลิงถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดัง *ปั้ง* จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสั่นระริก ดวงตาคมกริบของลู่จ้านกั๋วกวาดมองซองเอกสารนั้นแวบหนึ่ง ก่อนที่สันกรามของชายหนุ่มจะขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มแผ่ไอสังหารออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก หลินหว่านหว่านก็ยื่นมือเรียวบางออกไปคว้าซองจดหมายนั้นขึ้นมาพิจารณาเสียก่อน "จดหมายด่วนจากกรมพลาธิการทหารเขตทิศใต้... โอ้ มีตราประทับลับเฉพาะด้วยนะครับพี่จ้านกั๋ว" หว่านหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับพราวระยับไปด้วยประกายแห่งความเท่าทัน เธอมองเงาดำที่ไหววูบอยู่หลังหน้าต่างกระดาษสา ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ดูท่าทางบ้านใหญ่ของเรา จะมีคนร้อนตัวอยากรู้เรื่องเงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงสนามของสามีฉันจนตัวสั่นเลยสินะครับ" "หว่านหว่าน... น้องไม่ต้องไปสนใจคนพวกนั้น" ลู่จ้านกั๋วหันมามองภรรยา ดวงตาคู่นคมที่เคยดุดันยามอยู่ในสนามรบ กลับฉายแววอ่อนโยนและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่ผ่านการจับอาวุธมาโชกโชนยื่นมาหมายจะกุมมือเธอ แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศด้วยความเกรงใจและเขินอาย "พี่... พี่หมายถึง เงินเดือนงวดนี้ พี่ตั้งใจจะส่งมอบให้น้องทั้งหมด... ทุกหยวนไม่มีตกหล่นครับ" ภาพนายทหารผู้เกรียงไกรในค่ายทหาร แต่กลับยืนหน้าแดงก่ำหูผึ่งอยู่ต่อหน้าภรรยา ทำให้หว่านหว่านอดอมยิ้มไม่ได้ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในอก แม้ว่าร่างเดิมของเจ้าของร่างนี้จะเคยหวาดกลัวและรังเกียจชีวิตแต่งงานแบบคลุมถุงชน แต่สำหรับหลินหว่านหว่านผู้ทะลุมิติมาจากศตวรรษที่ 21 สามีหนุ่มซื่อสัตย์ คลั่งรัก และหุ่นล่ำสันจนแทบจะปริออกจากเสื้อเครื่องแบบเช่นนี้ คือ "สมบัติล้ำค่า" ที่เธอไม่มีวันยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาฉวยโอกาสสูบเลือดสูบเนื้อเด็ดขาด! "เก็บเงินของพี่ไว้เถอะครับ เงินก้อนนั้นเราต้องเอามาใช้สร้างอนาคตของเราสองคน" หว่านหว่านวางซองจดหมายลง พลางเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ "แต่ก่อนที่เราจะพูดถึงเรื่องอนาคต... เราต้องสะสาง 'ปลิง' ที่เกาะกินบ้านหลังนี้อยู่เสียก่อนนะครับ" สิ้นคำพูดของเธอ ประตูไม้หน้าห้องก็ถูกผลักเปิดผางอย่างไร้มารยาท แม่เฒ่าเฉินก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทางฮึกเหิม ใบหน้าย่นยู่เต็มไปด้วยความโลภและริษยา ดวงตาตี่เล็กกวาดมองซองจดหมายในมือของหว่านหว่านราวกับสุนัขจิ้งจอกเห็นชิ้นเนื้อชิ้นโต "นังตัวดี! แกกำอะไรไว้ในมือ ห๊ะ!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก มือเหี่ยวย่นชี้หน้าสะใภ้รองทันที "นั่นมันจดหมายเงินเดือนของพี่ใหญ่แกใช่ไหม! เอามานี่นะ! เงินทหารเขาส่งมาให้ครอบครัวใช้ร่วมกัน ไม่ใช่ให้สะใภ้สำส่อนอย่างแกแอบเก็บไว้กินคนเดียว!" บรรยากาศในห้องอึมครึมลงในพริบตา ลู่จ้านกั๋วก้าวออกมาบังภรรยาไว้ด้านหลังทันที สีหน้าของนายทหารหนุ่มเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกดดัน "แม่ครับ หว่านหว่านเป็นภรรยาผม เงินของผมสมควรให้ภรรยาเก็บ ไม่เกี่ยวกับคนอื่นครับ" "แก! ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเข้าข้างนังนี่เหรอ!" แม่เฒ่าเฉินอกสั่นขวัญแขวนด้วยความโกรธ นางทุบอกตัวเองเสียงดัง *ป้าบๆ* เรียกคะแนนความน่าสงสารจากบรรดาญาติพี่น้องที่เริ่มมามุงดูอยู่ที่หน้าประตู "บ้านเราลำบากยากจน เลี้ยงแกจนเติบโตมาได้ พอมีเมียเข้าหน่อยก็ลืมบุญคุณแม่ พ่อแกตายไปตั้งแต่แกยังเด็ก ฉันต้องลำบากยากแค้นขนาดไหนแกจำไม่ได้รึไง!" มุกเดิมๆ คำพูดเดิมๆ ที่ใช้กดขี่ข่มเหงลู่จ้านกั๋วมาตลอดหลายปี หากเป็นลู่จ้านกั๋วคนเดิมคงจะก้มหน้ายอมรับความผิดและยอมมอบเงินให้เพื่อความสงบสุข แต่ทว่า... วันนี้มีหลินหว่านหว่านยืนอยู่ตรงนี้ หว่านหว่านก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของสามี ใบหน้างามประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับเยียบเย็นเสียจนแม่เฒ่าเฉินเผลอชะงักไปชั่วขณะ "คุณแม่พูดได้ถูกต้องแล้วครับ..." หว่านหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใส ชัดถ้อยชัดคำ "พี่จ้านกั๋วเป็นลูกกตัญญู ส่งเงินกลับมาจุนเจือครอบครัวตระกูลลู่ไม่เคยขาดตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่... เงินที่ส่งมาทั้งหมดน่ะ มันไปอยู่ที่ไหนหมดล่ะครับ?" แม่เฒ่าเฉินหน้าเปลี่ยนสีทันที ตะคอกกลับเสียงดังกลบเกลื่อน "แกหมายความว่ายังไง! นังปากดี!" "ผมไม่ได้ปากดี แต่ผมกำลังพูดความจริงครับ" หว่านหว่านก้าวเข้าไปใกล้แม่สามีทีละก้าว แรงกดดันประหลาดทำให้แม่เฒ่าเฉินต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ตลอดสามปีที่ผ่านมา พี่จ้านกั๋วส่งเงินมาเดือนละสิบหยวน รวมกับเบี้ยเลี้ยงพิเศษอีกไม่รู้เท่าไหร่ แต่ดูสภาพบ้านเราสิครับ ข้าวสารในถังเหลือแค่ก้นถัง เสื้อผ้าของพี่จ้านกั๋วมีแต่รอยปะชุน ส่วนเงินเหล่านั้น... ถูกส่งไปให้พี่ใหญ่ลู่กวงใช้จ่ายในเมือง เพื่อซื้อจักรยานและส่งให้ลูกชายเรียนหนังสือใช่ไหมครับ!" เสียงซุบซิบจากชาวบ้านที่มามุงดูเริ่มดังขึ้น หลายคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าบ้านตระกูลลู่ลำเอียงรักลูกชายคนโตจนออกนอกหน้า และสูบเลือดสูบเนื้อจากเงินเดือนทหารของลู่จ้านกั๋วมาโดยตลอด "เหลวไหล! พี่แกเป็นพี่ชาย แกเป็นน้องก็ต้องเสียสละให้พี่สิ!" แม่เฒ่าเฉินหน้าดำคร่ำเครียด เถียงไม่ออกแต่ยังคงใช้ความอาวุโสข่มขู่ "เสียสละเหรอครับ?" หว่านหว่านแค่นหัวเราะ "ในเมื่อคุณแม่รักพี่ใหญ่มากขนาดนั้น และมองว่าพวกเราสองคนสามีภรรยาเป็นตัวถ่วง เป็นภาระที่คอยกินข้าวเปล่าๆ ของบ้าน... งั้นวันนี้เรามาเคลียร์กันให้ชัดเจนดีกว่าครับ" ลู่จ้านกั๋วหันมามองภรรยาด้วยความตกใจเล็กน้อย "หว่านหว่าน..." หว่านหว่านส่งยิ้มให้สามีเพื่อส่งสัญญาณว่าเธอรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ จากนั้นเธอก็หันกลับไปสบตาแม่เฒ่าเฉินด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "พวกเรา 'ขอแยกบ้าน' ครับ!" คำประกาศิตดังขึ้นท่าย์กลางความเงียบงัน ทุกคนในบริเวณนั้นต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม่เฒ่าเฉินถึงกับเซถอยหลังไปชนกับวงกบประตู หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนแทบกระอักเลือด "แก... แกกล้าดียังไงมาขอแยกบ้าน! ฝันไปเถอะ! ฉันไม่ยอมให้พวกแกแยกเด็ดขาด!" แม่เฒ่าเฉินกรีדร้อง หว่านหว่านยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างเหนือชั้น เธอรู้ดีว่าคนโลภอย่างแม่เฒ่าเฉินไม่มีทางยอมปล่อยแหล่งเงินสดอย่างลู่จ้านกั๋วไปง่ายๆ เว้นแต่... จะมีเงื่อนไขที่ทำให้ปฏิเสธไม่ได้ "ไม่ยอมก็ต้องยอมครับคุณแม่..." หว่านหว่านพูดพลางยกซองจดหมายในมือขึ้นแกว่งไปมาเบาๆ "เพราะในซองนี้ นอกจากจดหมายเงินเดือนแล้ว ยังมี... คำสั่งย้ายด่วนให้พี่จ้านกั๋วไปประจำการถาวรที่ฐานทัพลับริมเกาะทางใต้ พร้อมกับสิทธิพิเศษในการจัดสรร 'บ้านพักทหารส่วนตัว' สำหรับครอบครัวที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วเท่านั้น!" รอยยิ้มของแม่เฒ่าเฉินแข็งค้างทันที ทหารย้ายไปประจำการถาวรริมเกาะ... หมายความว่าเงินเดือนทั้งหมดจะถูกตัดขาดจากกองกลาง และพุ่งตรงไปยังบัญชีของภรรยาตัวแสบคนนี้แต่เพียงผู้เดียวโดยที่ตระกูลลู่จะไม่ได้แม้แต่แดงเดียว! "แก... นังปีศาจ!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าหว่านหว่านด้วยมือที่สั่นเทา ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงรถจี๊ปทหารก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อลู่จ้านกั๋วจากนายทหารยศสูงผู้หนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วบ้าน "ผู้กองลู่จ้านกั๋ว! คำสั่งด่วนจากส่วนกลาง มาถึงแล้ว!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ