ตบหน้าญาติผู้พี่ที่ชอบเอาเปรียบ

"คำสั่งด่วนจากส่วนกลาง! ผู้กองลู่จ้านกั๋วต้องเดินทางไปรายงานตัวที่กองบัญชาการทหารประจำมณฑลภายในสามวัน!" เสียงตะโกนก้องของพลทหารสื่อสารหน้าบ้านพักนายทหารยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตึงเครียด ในขณะที่ลู่จ้านกั๋วยังไม่ทันได้เอ่ยปากรับคำสั่ง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสนามก็ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยาสสาวทันที ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันยามเผชิญหน้ากับศัตรู บัดนี้กลับฉายแววเป็นกังวลและอาลัยอาวรณ์อย่างปิดไม่มิด "หว่านหว่าน... ผม..." ลู่จ้านกั๋วขยับริมฝีปากคล้ายอยากจะกล่าวคำขอโทษที่ต้องทิ้งเธอไว้ลำพัง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยจบประโยค เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างไร้มารยาทก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ปัง! ปัง! ปัง! "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หลินหว่านหว่าน ยัยตัวดี แกหลบอยู่ในนั้นใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงทะลุปรอทของ 'เฉินต้าหง' ลูกพี่ลูกน้องฝั่งแม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและชอบสูบเลือดสูบเนื้อดังขึ้น พร้อมกับแรงผลักประตูจนบานไม้แทบพัง หลินหว่านหว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที หญิงสาวปัดมือที่กำลังจะเอื้อมมาจับแขนของสามีออกเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินไปปลดกลอนประตูด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็น แอด... ประตูเปิดออกเผยให้เห็นร่างอวบอ้วนของเฉินต้าหง ที่ยืนเท้าสะเอวใบင်းบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ด้านข้างมีแม่เฒ่าเฉินยืนสวมรอยทำหน้าบึ้งตึงเสริมทัพอยู่ไม่ห่าง ทันทีที่เห็นหน้าหลินหว่านหว่าน เฉินต้าหงก็พ่นคำพูดจาถางถางออกมาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าบ้านได้กล่าวทักทาย "นึกว่าจะหัวหดอยู่ในรูเสียอีกนะหลินหว่านหว่าน! ได้ยินว่าบ้านเธอเพิ่งได้เนื้อหมูโควต้าพิเศษกับแป้งสาลีขาวมาใช่ไหมล่ะ? ส่งมาให้หมด! บ้านฉันมีหลานชายกำลังโตต้องบำรุง ส่วนเธอ... เป็นแค่สะใภ้เข้ามาใหม่ ทำตัวสำมะเลเทเมาอยู่แต่ในบ้าน ปล่อยให้สามีเหนื่อยยาก สมควรแล้วที่จะต้องแบ่งของพวกนี้ให้ญาติผู้พี่อย่างฉันไปดูแลแทน!" เฉินต้าหงเชิดหน้าชูตาพูดราวกับเป็นเจ้าของข้าวของเหล่านั้นเสียเต็มประดา สายตาโลภมากกวาดมองเข้าไปในครัวผ่านช่องว่างของประตู หวังจะเห็นลู่หอบหิ้วเสบียงออกมากองตรงหน้า บรรยากาศในห้องนั่งเล่นอึมครึมลงถนัดตา ลู่จ้านกั๋วกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธ เขาก้าวเท้าจะเข้าไปจัดการกับญาติผู้จอมปลอมรายนี้ แต่กลับถูกมือเรียวบางของภรรยาสาวแตะเบาๆ ที่ต้นแขนเสียก่อน หลินหว่านหว่านส่งยิ้มบางๆ ให้สามี แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหรือเกรงใจแม้แต่น้อย เธอก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับเฉินต้าหงเต็มความสูง แผ่นหลังเหยียดตรง สง่างามจนคนมองต้องชะงัก "พี่ใหญ่เฉิน... พูดจาให้มันมีสติหน่อยนะครับ เอ๊ย... พูดให้มันเข้าท่าหน่อยสิครับ" หลินหว่านหว่านจงใจดัดเสียงเลียนแบบสำนวนชาวบ้านแถบนั้น ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเย้ยหยัน "บ้านฉันจะมีเนื้อหมูหรือแป้งสาลีขาว มันก็เป็นสิทธิ์ที่ได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายและหยาดเหงื่อแรงงานของสามีฉัน แล้วนี่มันส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนนอกอย่างพี่ หน้าด้านมาทวงของถึงหน้าบ้านไม่พอกยังทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดไม่เลิกราอีกหรือครับ?" "แก! นังสะใภ้ปากดี! แกกล้าดียังไงมาว่าฉันเป็นปลิง!" เฉินต้าหงหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด สองมือสั่นเทาชี้หน้าหลินหว่านหว่าน "ตระกูลลู่เขารับผู้หญิงปากจัดอย่างแกเข้ามาเป็นสะใภ้ได้อย่างไร ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!" "ไร้ยางอายหรือครับ?" หลินหว่านหว่านก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าของเฉินต้าหงด้วยรังสีคุกคามที่ทำให้ผู้ถูกมองถึงกับผงถอย "คนที่ไร้ยางอายที่สุดในหมู่บ้านนี้คือใคร ทุกคนเขารู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง เดือนก่อนมายืมข้าวสารบ้านฉันบอกว่าจะคืนสิ้นเดือน ผ่านมาสามเดือนยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ปีที่แล้วก็มาไถถังน้ำมันหอมจากสามีฉันไปอ้างว่าเอาไปทำบุญแต่เอาไปขายกินเอง หน้าหนาหน้าทนขนาดนี้ ถ้าเอาผิวหน้าของพี่ไปทำเป็นถนนในหมู่บ้าน คงเกลียวกลมขับรถบรรทุกสิบล้อได้สบายๆ เลยล่ะครับ!" "อุ๊บ!" ทหารหนุ่มลูกน้องที่ยืนรักษาความปลอดภัยอยู่แถวนั้นเผลอหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเอามือปิดปากกลั้นขำแทบไม่ทัน ใบหน้าของเฉินต้าหงแดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความอับอายจนพูดไม่ออก คำพูดเปรียบเปรยของหลินหว่านหว่านเจ็บแสบราucถูกน้ำร้อนลวกจนผิวหนังพอง ลมหายใจของนางกระแทกกระทั้นด้วยความโกรธแค้นจนหน้าอกกระเพื่อมแรง "แก... นังสารเลว! ฉันจะฟ้องแม่เฒ่า! แม่เฒ่าดูมันสิครับ... เอ๊ย! ดูมันสิคะ! มันตบหน้าฉันทางวาจาแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้นะ!" เฉินต้าหงหันไปฟ้องแม่สามีที่ยืนหน้าเขียวคล้ำอยู่ข้างหลัง แม่เฒ่าเฉินถลึงตาใส่หลินหว่านหว่านจนแทบถลออกมานอกเบ้า ปากสั่นระริกด้วยความโกรธไม่แพ้กัน นางก้าวเท้าเข้ามาหมายจะยกมือขึ้นตบสั่งสอนสะใภ้ตัวแสบสักฉาด "นังสะใภ้เนรคุณ แกกล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับพี่สาวตัวเอง! ฉันเป็นแม่สามีนะ สั่งให้แกกราบขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้จ้านกั่วหย่ากับแกเสีย!" ลู่จ้านกั่วย่างสามขุมเข้ามาขวางหน้าภรรยาเอาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่บังมิดชิดราวกับกำแพงเหล็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังตวาดกร้าวออกมาจนแม่เฒ่าเฉินและเฉินต้าหงสะดุ้งสุดตัว "แม่ครับ! พอได้แล้ว!" ลู่จ้านกั่วกล่าวด้วยแววตาแข็งกร้าวและเย็นชาไร้เยื่อใย "ผมแต่งงานกับหว่านหว่านอย่างถูกต้องตามกฎหมาย นางเป็นภรรยาของผมคนเดียว หากใครกล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายนิ้ว อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นแม่ลูก!" คำพูดเด็ดเดี่ยวและสายตาที่จริงจังจนน่ากลัวของลู่จ้านกั๋ว ทำให้แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือก นางไม่เคยเห็นลูกชายคนโปรดแสดงท่าทีแข็งกร้าวใส่ตนเองขนาดนี้มาก่อนเพื่อผู้หญิงคนอื่น เฉินต้าหงที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงแขนแม่เฒ่าเฉินถอยร่นออกไปอย่างหวาดกลัว "จำไว้เลยนะนังหว่านหว่าน! แกกับสามีแกไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขแน่!" เฉินต้าหงตะโกนอาฆาตก่อนจะวิ่งหนีเตลิดไปพร้อมกับแม่เฒ่าเฉินอย่างไม่เป็นท่า หลินหว่านหว่านมองตามหลังสองแม่ลูกตัวแสบด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมาสบตากับสามีที่กำลังมองเธอด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเป็นห่วง หวงแหน และทึ่งในความเฉลียวฉลาดเด็ดเดี่ยวของภรรยา ทว่าความเงียบสงบยังไม่ทันได้ก่อตัวขึ้น ทันใดนั้นเอง กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นสูตรลับเฉพาะก็ลอยโชยออกมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่ซ่อนอยู่ในจิตใต้สำนึกของหลินหว่านหว่าน กลิ่นหอมเข้มข้นนั้นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและกระจายออกไปนอกหน้าต่างจนเพื่อนบ้านต่างต้องสูดจมูกฟุดฟิด ลู่จ้านกั๋วกะพริบตาปริบๆ ท้องของนายทหารหนุ่มส่งเสียงร้องโครกคราออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขามองหน้าภรรยาสาวด้วยแววตาออดอ้อนราวกับเด็กน้อยที่รอคอยอาหารฝีมือแม่ หลินหว่านหว่านอมยิ้มบางๆ พลางเอื้อมมือไปจับปกเสื้อให้สามี "หิวแล้วล่ะสิครับ? งั้นเรามาทานมื้อค่ำฉลองชัยชนะกันก่อนเถอะ... แต่ว่านะจ้านกั๋ว เรื่องคำสั่งด่วนจากส่วนกลางเมื่อครู่นี้..." เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียงเคาะประตูกระแทกดังขึ้นอีกครั้งอย่างแรง ประตูไม้หน้าบ้านถูกผลักเปิดผางโดยพละการ เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีแดงสด ร่างนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพรากวิญญาณและเอกสารลับในมือซองหนึ่งที่ถูกชูขึ้นสูง "ผู้กองลู่... ดิฉันได้รับมอบหมายให้มาแจ้งกำหนดการใหม่ของคุณ... ที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาลค่ะ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ