เซ็นสัญญาอิสรภาพ

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบดังปึก สะท้อนก้องในห้องโถงทำการของคอมมูนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของใบชาเก่าและฝุ่นผงจางๆ "ลงชื่อตรงนี้... แล้วพวกแกก็หมดภาระผูกพันกันตามกฎหมาย ทรัพย์สินส่วนแบ่งมีแค่ไหน ก็เอาไปเท่านั้น อย่าได้มาร้องแรกแหกกระเชิงฟ้องร้องกันภายหลังอีก" เสียงแหบแห้งของหัวหน้าหมู่บ้านเฉินดังขึ้นอย่างเฉียบขาด สายตาฝ้าฟางภายใต้กรอบแว่นหนาเตอะกวาดมองคนทั้งสองกลุ่มที่ยืนเผชิญหน้ากันด้วยบรรยากาศคุกรุ่น หลินหว่านหว่านจ้องมองเอกสารแผ่นบางในมือ ใบแยกบ้านอย่างเป็นทางการประทับตราแดงฉาน หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นระรัวด้วยความอึดอัดมาตลอดหลายสัปดาห์ค่อยๆ สงบลง ความรู้สึกโล่งเบาราวกับภูเขาหินนับสิบตันที่กดทับบ่าถูกยกออกไปในพริบตาเดียว ข้างกายเธอนั้น แม่เฒ่าเฉินกำลังอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพรงจ้องมองใบแยกบ้านด้วยความริษยาและแค้นเคืองจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางอ้าปากเตรียมจะแผדเสียงแหลมสูงด่าทอตามนิสัยเดิม แต่ยังไม่ทันที่น้ำลายเหนียวหนืดจะพ่นออกมา หลินหว่านหว่านก็ชิงขยับตัวเสียก่อน ปลายนิ้วเรียวสวยจับปากกาหมึกซึมราคาถูกอย่างมั่นคง หว่านหว่านจรดปลายปากกาลงบนกระดาษด้วยลายมือที่สวยงามและหนักแน่น ท่วงท่าสง่างามรากับคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง แม้ว่าเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่จะเป็นเพียงชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ปะชุนก็ตามที "เรียบร้อยค่ะ... อ๊ะ ขออภัยครับ เรียบร้อยดีแล้วใช่ไหมครับ หัวหน้าหมู่บ้าน" หว่านหว่านรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่เผลอหลุดปากพูดจาแบบสมัยใหม่ เกือบไปแล้ว... อยู่ในยุคเจ็ดสิบนี้ เธอต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ หัวหน้าหมู่บ้านพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ "ดี! ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป หลินหว่านหว่านถือเป็นครัวเรือนอิสระ ส่วนกระท่อมปลายนาท้ายหมู่บ้านที่ผุพังหลังนั้น ทางคอมมูนยกให้เธอใช้ซุกหัวนอนตามสิทธิ์" "ขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านมากครับที่ให้ความเป็นธรรม" หว่านหว่านโค้งตัวคำนับอย่างสุภาพ ขณะที่แม่เฒ่าเฉินทนไม่ไหวอีกต่อไป นางปรี่เข้ามาหมายจะกระชากแขนเสื้อของอดีตลูกสะใภ้ตัวดี "นังตัวดี! แกคิดว่าจะหนีพ้นรึไง! กระท่อมผีสิงหลังนั้น ฝนตกทีน้ำรั่วลงมาเหมือนหูรั่ว แกจะเอาอะไรกิน! อย่ามาเกาะแกะขอส่วนบุญบ้านฉันนะ!" เสียงแหลมแสบแก้วหูแผดลั่นจนชาวบ้านที่มามุงดูต่างพากันส่ายหน้าเอือมระอา หว่านหว่านเบี่ยงตัวหลบอย่างนิ่มนวล มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความเย้ยหยันแต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าเย็นชา "คุณแม่... เอ่อ ขออภัย เรียlคุณป้าเฉินสิถึงจะถูก เราตัดขาดกันเด็ดขาดแล้วตามลายลักษณ์อักษรนี้ เรื่องปากท้องของฉัน จะอดตายหรือกินดีหรูหรา ย่อมไม่เกี่ยวกับตระกูลเฉินอีกแม้แต่น้อย โปรดรักษาเกียรติและน้ำลายของท่านไว้ด่าลูกสาวคนโปรดของท่านเองเถอะครับ... อ้าว ผมติดปากพูดครับอีกแล้ว ขออภัยที พอดีอินกับความเป็นสุภาพบุรุษไปหน่อย" เธอยิ้มหวานหยดจนแม่เฒ่าเฉินสะท้านเฮือกด้วยความโกรธ ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้บานใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง แต่แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้ทุกคนในห้องต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม ร่างกายกำยำสมส่วนราวกับรูปสลักหินแกรفت ไหล่กว้างและแผ่นอกผึ่งผายก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดั่งได้รับการสรรสร้างอย่างประณีต แต่ทว่ากลับปกคลุมไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศในห้องก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหญิงสาวที่เพิ่งถือใบแยกบ้านในมือ ลู่จ้านกั๋ว... สามีตามกฎหมายที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากภารกิจลับสุดยอดทางตอนใต้! หัวใจของหว่านหว่านกระตุกวูบ ภาพจำของชายหนุ่มผู้เงียบขรึม ซื่อตรง และคลั่งรักภรรยาจนโงหัวไม่ขึ้นลอยเด่นขึ้นมาในสมอง แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเวลานี้คือนายทหารหนุ่มผู้ทรงพลังและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายอันตรายจากสนามรบ จ้านกั๋วก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหว่านหว่าน ร่างสูงใหญ่ของเขาลดตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองสบตาภรรยา สายตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ยามมองสำรวจทั่วร่างของเธอพลันอ่อนแสงลงทันที พร้อมกับใบหูหนาที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด—อาการเขินอายที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของชายหนุ่มร่างยักษ์คนนี้ "หว่านหว่าน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהลอดไรฟันด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย "ผม... กลับมาแล้วครับ คุณ... ปลอดภัยดีใช่ไหม พวกมัน... รังแกคุณอีกแล้วหรือเปล่า?" คำพูดห่วงใยที่แฝงความดุดันและน้ำเสียงที่สั่นระริกด้วยความโกรธขึงต่อคนรอบข้าง ทำให้แม่เฒ่าเฉินที่หมายจะเข้าไปโวยวายใส่ลูกชายคนโปรดถึงกับหุบปากฉับ นางรู้ดีว่าบุตรชายคนนี้แม้จะกตัญญูกับนางในยามปกติ แต่หากเกี่ยวข้องกับภรรยาคนนี้เมื่อไหร่ ลู่จ้านกั๋วจะกลายเป็นพญาอินทรีที่พร้อมขยี้ทุกคนที่กล้าทำร้ายภรรยาของตนทันที หว่านหว่านเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่ม "คุณกลับมาทันเวลาพอดีเลยครับ... เอ่อ พี่จ้านกั๋ว" เธอยอมเปลี่ยนคำเรียกให้สนิทสนมขึ้นตามสถานการณ์ "ฉันเป็นอิสระแล้ว ตอนนี้เรามีบ้านของเราเอง... ถึงจะเก่าไปหน่อย แต่ก็เป็นของเราสองคน" ลู่จ้านกั๋วมองใบแยกบ้านในมือของภรรยา แววตาคมกริบฉายประกายความโล่งอกปนความมุ่งมั่น มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่เอื้อมออกไป หมายจะกุมมือเรียวเล็กของเธอ แต่มือใหญ่ชะงักค้างกลางอากาศด้วยความเก้ๆ กังๆ กลัวว่ามือที่หยาบกระด้างของตนจะทำร้ายผิวเนียนนุ่มของภรรยา "บ้านเก่า... ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซ่อมให้ใหม่ทั้งหมด ผมจะสร้างคฤหาสน์หลังใหญ่ให้คุณอยู่ ให้คุณกินดีอยู่ดี ไม่ต้องลำบากอีกต่อไป!" ลู่จ้านกั๋วกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น หัวใจของเขาพองโตจนแทบระเบิดเมื่อรู้ว่าภรรยาหลุดพ้นจากขุมนรกของตระกูลเฉินมาได้แล้ว ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่น ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้ารatรัวเร็วด้านนอกก็ดังแทรกขึ้น พร้อมกับร่างของทหารสื่อสารคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "ผู้กองครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" นายทหารหนุ่มหอบหายใจโยนกระดาษโทรเลขฉุกเฉินลงบนโต๊ะ "ศูนย์บัญชาการส่งคำสั่งด่วนที่สุด... ปฏิบัติการกวาดล้างกลุ่มอิทธิพลเถื่อนที่ชายแดนถูกเลื่อนเร็วกว่ากำหนด และ... และท่านได้รับคำสั่งให้นำกำลังออกเดินทางคืนนี้ทันที!" รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของลู่จ้านกั๋วแข็งค้างในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าภรรยาสลับกับแผ่นโทรเลขฉุกเฉินด้วยความตกตะลึง หว่านหว่านใจหายวาบ กระดาษในมือร่วงหล่นลงพื้นเบาๆ ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตในหัวของเธอเวลานี้ หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน— *[แจ้งเตือนภารกิจเร่งด่วน: ปลดล็อกห้องครัวมิติระดับที่สอง เพื่อจัดเตรียม "เสบียงทหารเกรดพรีเมียม" ส่งมอบให้สามีก่อนออกเดินทาง มิฉะนั้น... ภารกิจรักจะล่มสลาย!]* -------------------------------------------------------------- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมาครับ!