เริ่มต้นชีวิตใหม่ในเรือนหลังน้อย

เสียงโครมครามของคานไม้ผุพังที่ถูกรื้อถอนลงมากระแทกพื้นดินดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดอย่างโล่งอกของหลินหว่านหว่าน นางใช้หลังมือปาดคราบฝุ่นปูนและหยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียนนุ่ม ท่ามกลางซากปรักหักพังของเรือนพักนายทหารหลังเก่าที่ทั้งอับชื้นและทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าโครงบ้านที่อยู่อาศัยได้ "จ้านกั๋ว... คุณช่วยยกคานไม้แผ่นนั้นออกไปให้พ้นทางหน่อยครับ ตรงนี้มันเกะกะการเดินสายไฟมิติของฉันหมดแล้ว" เสียงใสเอ่ยสั่งสามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนกุมมือทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างกาย ลู่จ้านกั๋วนัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งระคนหวาดหวั่น เขารีบก้าวเข้าไปใช้สองแขนกำยำแบกท่อนไม้หนักอึ้งโยนทิ้งไว้ข้างนอกอย่างง่ายดายราวกับมันเป็นเพียงขนนก สายตาคมกริบมองสำรวจภรรยาคนสวยด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วที่หลินหว่านหว่านแสดงความสามารถประหลาดออกมา นางโบกมือเพียงครั้งเดียว กล่องเครื่องมือช่างและแผ่นฉนวนกันความร้อนเกรดพรีเมียมจากไหนไม่รู้ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับปาฏิหาริย์ "หว่านหว่าน... น้องแน่ใจนะว่าทั้งหมดนี่ไม่ใช่ภาพลวงตา?" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความกังวล เขากลัวเหลือเกินว่าความสุขตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง หลินหว่านหว่านวางไขควงในมือลง หันไปส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้สามี นายทหารหนุ่มร่างยักษ์ผู้เก่งกาจในสมรภูมิรบ แต่กลับทำตัวเก้ๆ กังๆ ยามอยู่ต่อหน้าภรรยา นางสาวเท้าเข้าไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่อกเสื้อรบสีเขียวเข้มของเขา "ถ้าคุณคิดว่านี่คือความฝัน งั้นลองบอกผมหน่อยสิครับว่า หัวใจของคุณตอนนี้เต้นแรงแค่ไหน?" ลู่จ้านกั๋วสะارتเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู เขาหลบสายตาวาววับของภรรยาด้วยความเขินอาย ก่อนจะพึมพำเบาๆ ในลำคอ "เต้นแรง... แรงจนพี่กลัวว่าหัวใจมันจะกระโดดออกมาข้างนอกแล้ว" ทว่า บรรยากาศชื่นมื่นอันอบอุ่นกลับถูกขัดจังหวะลงด้วยเสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านที่ดังขึ้นรัวๆ ราวกับจะพังลงมา พร้อมกับเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังแผดเข้ามา "นี่! เจ้าหลุมดำตัวกินเงิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกซ่อนตัวอยู่ข้างในใช่ไหม ถึงเวลาส่งเสบียงประจำเดือนของตระกูลลู่แล้วนะยะ!" เสียงของแม่เฒ่าเฉิน แม่สามีจอมสูบเลือดสูบเนื้อดังแผดขึ้นท่ามกลางความเงียบของค่ายทหาร ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาโดยอัตโนมัติ เขาขยับตัวจะเดินออกไปจัดการ แต่หลินหว่านหว่านกลับยื่นมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของสามีไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยว "ใจเย็นๆ ครับสามี... คนพวกนี้มาหาเรื่องถึงที่ทั้งที จะปล่อยให้กลับไปมือเปล่าได้อย่างไร ในเมื่อระบบแจ้งเตือนภารกิจเร่งด่วนบอกว่า เราต้องจัดเตรียม *'เสบียงทหารเกรดพรีเมียม'* ส่งมอบให้คุณก่อนออกเดินทาง... งั้นเรามาใช้โอกาสนี้ เปิดครัวมิติระดับที่สอง เพื่อต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกันดีกว่าครับ" ปัง! ประตูด้านหน้าถูกผลักกระแทกจนเปิดอ้าออก แม่เฒ่าเฉินเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทีวางอำนาจ โดยมีสะใภ้รองคอยเดินตามหลังมาทำหน้าเหยียดหยาม ทว่า เมื่อพวกนางก้าวเข้ามาในเขตรั้วบ้าน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ทั้งสองคนอ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก เรือนพักที่เคยผุพังและเต็มไปด้วยหยากไย่ บัดนี้กลับถูกเนรมิตใหม่จนกลายเป็นบ้านไม้สไตล์อบอุ่นผสมผสานความทันสมัย หน้าต่างกระจกใสสะอาดสะอ้าน พื้นปูด้วยไม้เนื้อดีขัดมันวาววับ และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอมเย้ายวนจมูกบางอย่างกำลังลอยอบอวลออกมาจากห้องครัวที่เปิดโล่ง แม่เฒ่าเฉินกะพริบตาปริบๆ นางขยี้ตาตัวเองแรงๆ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ "นี่... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! พวกแกเอาเงินที่ไหนมาสร้างบ้านใหม่หะ! หลินหว่านหว่าน นังตัวดี แกแอบซ่อนเงินทองของตระกูลเราเอาไว้ใช่ไหม!" หลินหว่านหว่านก้าวเท้าออกมาจากห้องครัว นางสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด มือข้างหนึ่งถือตะหลิวไม้ อีกข้างเท้าสะเอวอย่างสง่างาม รอยยิ้มบนใบหน้าหวานล้ำแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคมบาดลึก "เงินตระกูลลู่เหรอครับ? คุณแม่พูดจาให้เกียรติกระเป๋าเงินของฉันด้วยนะ เงินพวกนี้มาจากหยาดเหงื่อแรงงานของฉันกับสามี ไม่ได้ไปปล้นหรือสูบเลือดสูบเนื้อใครมาเหมือนใครบางคนแถวนี้หรอกครับ" "นัง... นังสะใภ้ปากดี!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าด่าด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่นเทา "ต่อให้แกจะสร้างบ้านสวยแค่ไหน แต่วันนี้แกต้องเอาเนื้อหมูและเสบียงทั้งหมดส่งมอบให้บ้านใหญ่ตามธรรมเนียม! ไม่อย่างนั้นฉันจะประจานให้แกอยู่ค่ายนี้ไม่ได้!" สะใภ้รองรีบเสริมทัพทันทีด้วยน้ำเสียงแหลมปรี๊ด "ใช่! แกมันอกตัญญู สามีเป็นทหารหาเงินได้เท่าไหร่ก็ต้องเอามาให้แม่ผัวดูแล แกไม่มีสิทธิ์เก็บไว้กินคนเดียว!" ลู่จ้านกั๋วก้าวออกมายืนบังด้านหนภรรยา ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามจนแม่เฒ่าเฉินและสะใภ้รองถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว เสียงทุ้มต่ำเอמהลอดไรฟันด้วยความเย็นชา "เงินเดือนของผม ผมจัดการเอง ภรรยาของผม ผมดูแลเอง พวกท่านหมดสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งสิ้น เชิญกลับไปซะ!" "แก... ไอ้ลูกอกตัญญู แกกล้าไล่แม่หะ!" แม่เฒ่าเฉินกรีดร้องโวยวายลั่นค่ายทหาร หวังจะเรียกให้ชาวบ้านแห่กันมาดูความอกตัญญูของลูกชาย ทว่า ในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมอันทรงพลังระดับทำลายล้างประสาทสัมผัสก็พวยพุ่งทะลักออกมาจากห้องครัวมิติระดับที่สองที่เพิ่งปลดล็อก กลิ่นหอมเข้มข้นของ "เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วสูตรโบราณ" ผสมผสานกับเครื่องเทศชั้นเลิศและน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเคี่ยวจนงวด กลิ่นหอมเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนทหารหนุ่มที่เดินตรวจเวรอยู่ละแวกนั้นถึงกับต้องหยุดเดินและสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างเคลิบเคลิ้ม หลินหว่านหว่านปรายตามองสองแม่ลูกที่กลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่โดยไม่รู้ตัว นางตักอาหารจานเด็ดเสิร์ฟใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างประณีต ควันร้อนๆ ลอยกรุ่นพร้อมกับประกายแสงสีทองจางๆ ที่บ่งบอกถึงคุณภาพเกรดพรีเมียมจากมิติพิเศษ "ในเมื่อคุณแม่และน้องสะใภ้มาถึงที่นี่แล้ว..." หลินหว่านหว่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แววตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "สนใจชิม 'หมูตุ๋นเสบียงทหาร' จานนี้สักคำไหมครับ? แต่อาหารจานนี้... ราคาต่อคำอาจจะแพงจนพวกท่านต้องเอาบ้านมาแลกเลยนะ" แม่เฒ่าเฉินกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความยากลำบาก กลิ่นหอมเย้ายวนใจนั้นช่างยั่วยวนจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน แต่นางยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยปฏิเสธหรือทวง ฉับพลันนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากหน้าประตูรั้ว พร้อมกับเสียงตะโกนรายงานด้วยความร้อนรนของนายทหารผู้ใต้บังคับบัญชาที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "ผู้กองลู่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ทางกองบัญชาการสั่งด่วน... ให้ท่านเดินทางไปชายแดนทันทีภายในหนึ่งชั่วโมงนี้! และ... และมีคำสั่งลับเฉพาะระบุตัวตน... ให้พา 'ภรรยา' ติดตามไปปฏิบัติภารกิจพิเศษด้วยครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" เสมอมานะครับ