สามีออกโรงปกป้องภรรยา

เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเซรามิกบนเคาน์เตอร์สั่นสะเทือน น้ำชาสีเขียวเข้มกระฉอกเปรอะเปื้อนขอบโต๊ะ แต่นั่นไม่ได้ทำให้หลินหว่านหว่านขยับเขยื้อnกายถอยหลังแม้แต่นصفนิ้ว ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็น เธอปรายตามองแม่เฒ่าเฉินที่กำลังยืนหายใจหอบกระชั้น หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ด้านข้างมีญาติห่างๆ ฝ่ายสามีอีกสองสามคนทำหน้าที่เป็นลูกคู่ส่งเสียงสนับสนุนอย่างน่ารำคาญ "หลินหว่านหว่าน! แกมันนังอกตัญญู พาผัวเข้ากองทัพจนตัวใหญ่คับฟ้าแล้วคิดจะลืมหัวนอนปลายเท้าอย่างนั้นเรอะ! ร้านค้าสหกรณ์นี่ แม่ผัวอย่างฉันมีสิทธิ์ร่วมหุ้นครึ่งหนึ่ง! แกเอาสินค้าชั้นดีพวกนี้ไปซุกซ่อนไว้ที่ไหน คายออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะประจานให้แกไม่มีแผ่นดินอยู่!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินเรียกสายตาของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาให้หยุดชะงักและมองเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินหว่านหว่านสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายทะเลเค็มปะแล่มผสมกับกลิ่นแป้งสาลีอบใหม่ๆ จากมิติลับในตัวช่วยเรียกสติเธอให้กลับมานิ่งสนิท เธอไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากของหญิงสาวกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันจนอีกฝ่ายยิ่งโมโหจนตัวสั่น "หุ้นหรือครับ... อ้อ ไม่สิ คุณแม่พูดถึงสิทธิ์อะไรหรือครับ?" หลินหว่านหว่านเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลัง "ตอนที่พวกเราสามสามีภรรยาถูกขับไล่ออกจากบ้านโดยไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ คุณแม่เคยพูดคำว่า 'ครอบครัว' ออกมาจากปากสักคำไหมครับ? ตอนที่ฉันต้องอดมื้อกินมื้อเพื่อหาเงินมาตั้งตัวจากศูนย์ คุณแม่อยู่ที่ไหน? การมาทวงสิทธิ์ในทรัพย์สินที่สร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อแรงงานของคนอื่นอย่างไร้ยางอายแบบนี้ หน้าหนาเกินไปหน่อยไหมครับ" "นัง... นังสารเลว! แกกล้าด่าแม่สามีเรอะ!" แม่เฒ่าเฉินเงื้อมือขึ้นสูง หมายจะตบสั่งสอนสะไภ้ผู้ไม่รักดีให้หลาบจำ ทว่า... ฝ่ามือเหี่ยวย่นนั้นไม่มีวันได้กระทบใบหน้าของหลินหว่านหว่าน *หมับ!* มือหนาใหญ่ราวคีมเหล็กพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของแม่เฒ่าเฉินเอาไว้กลางอากาศอย่างแน่นหนา แรงบิดมหาศาลทำให้หญิงสูงวัยร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เจ้าของมือคู่นั้นคือร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนรอบบริเวณเงียบกริบลงทันตาเห็น ลู่จ้านกั๋วยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภรรยา ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองมารดาแท้ๆ ของตนเองด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก "จ้า... จ้านกั๋ว! แกกล้าจับมือแม่หรอกเรอะ! ไอ้ลูกเนรคุณ แกเห็นนังนี่ดีกว่าแม่ที่คลอดแกออกมาหรือไง!" แม่เฒ่าเฉินกรีดร้องโวยวายหวังใช้อำนาจความเป็นแม่กดดันลูกชายตามเคย แต่ลู่จ้านกั๋วในยามนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มผู้ซื่อบื้อคนเดิมอีกต่อไป เขากวาดสายตามองมารดาและญาติจอมปลอมเหล่านี้ด้วยแววตาที่ทำให้ทุกคนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ผมเคยเตือนคุณแม่แล้วนะครับ ว่าอย่ามายุ่งกับภรรยาของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำราวกับประกาศิต "ทุกสิ่งที่หว่านหว่านสร้างขึ้นมาจากมือของเธอเอง ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉินทั้งสิ้น หากใครยังบังaniอาจกล้ามาก่อกวนที่นี่อีกแม้แต่ครั้งเดียว อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจฐานะสายเลือด!" "แก... แกจะไล่แม่เหรอ!" "ผมไม่ได้ไล่ แต่ผมกำลังเตือนด้วยยศและตำแหน่งที่ผมแลกมาด้วยเลือดเนื้อบนสนามรบ" ลู่จ้านกั๋วกดเสียงต่ำลงไปอีกขั้น "การข่มขู่ทำลายทรัพย์สินและก่อกวนธุรกิจของครอบครัวทหารในสังกัดกองทัพ มีโทษทางวินัยและอาญาแผ่นดิน คุณแม่คิดว่าญาติเหล่านี้จะช่วยรับโทษแทนคุณแม่ได้งั้นหรือครับ?" คำพูดนั้นราวกับน้ำ冷ราดลงบนกองเพลิง บรรดาญาติห่างๆ ที่เคยส่งเสียงเชียร์ต่างพากันถอยกรูด หลบสายตาและทยอยเดินหายไปจากฝูงชนอย่างรวดเร็วด้วยความกลัวว่าตัวเองจะซวยไปด้วย แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก ทำได้เพียงชี้หน้าลูกชายและสะใภ้ด้วยความคับแค้นใจก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปอย่างน่าสมเพช เมื่อความวุ่นวายสงบลง หลินหว่านหว่านจึงถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ เธอมองสามีที่ยังคงยืนบังร่างเธอไว้ไม่ยอมขยับไปไหน ดวงตาคมกริบเมื่อครู่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด "คุณเจ็บมือตรงไหนไหมครับ? เมื่อกี้เธอเกือบจะ... ผมน่าจะมาเร็วกว่านี้" ลู่จ้านกั๋วหันกลับมาสำรวจร่างกายภรรยาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความสำนึกผิด มือหนายกขึ้นลูบผมเธอบนศีรษะเบาๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับเธอนั้นเป็นแก้วตาดวงใจที่เปราะบางที่สุดในโลก หลินหว่านหว่านหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทีคลั่งรักและเป็นห่วงเป็นใยเกินเหตุของสามี เธอยื่นมือไปจับฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกฝนและถืออาวุธขึ้นมาลูบเบาๆ เป็นการปลอบโยน "ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ นะครับ คุณจ้านกั๋ว... แต่เมื่อกี้นี้ เท่ไม่เบาเลยนี่ครับ" เธอยิ้มตาหยี แกล้งหยอกเย้าเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง ลู่จ้านกั๋วหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที ใบหูหนาลามไปจนถึงลำคอหนาขึ้นสีแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด แม้จะอยู่ในสนามรบและเผชิญหน้ากับศัตรูมานับไม่ถ้วน แต่ต่อหน้าภรรยาคนนี้ นายทหารผู้เกรียงไกรกลับเขินอายจนพูดติดอ่าง "ผม... ผมแค่ปกป้องคนที่ผมรัก... หว่านหว่าน คุณหิวหรือยังครับ วันนี้ผมไปจับปลาเก๋าตัวใหญ่มาจากทะเลหลังเกาะ เดี๋ยวผมจะทำเมนูโปรดให้คุณทานเองนะครับ" พูดจบ ลู่จ้านกั๋วก็รีบสาวเท้าเดินเข้าห้องครัวหลังร้านทันทีเพื่อหลบสายตาหยอกล้อของภรรยา เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากหลินหว่านหว่านได้เป็นอย่างดี ภายในห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและสมุนไพรลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว ลู่จ้านกั๋วกำลังตั้งใจแล่เนื้อปลาเก๋าเนื้อแน่นสีขาวราวกับหยกอย่างคล่องแคล่ว อาหารทะเลสดใหม่จากมิติลับและน้ำมือการปรุงอันเป็นเลิศผสมผสานกันอย่างลงตัว ไม่นานนัก เมนู "ปลาเก๋าต้มพริกเสฉวนรสแซ่บ" สีสันจัดจ้านส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนตลบอบอวลไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างต้องสูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย หลินหว่านหว่านเดินเข้ามาช่วยจัดโต๊ะอาหาร รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้า ความสุขสงบและมั่นคงในชีวิตยุค 70 นี้ช่างหอมหวานเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบตะเกียบขึ้นมาตักชิมฝีมือสามี เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* สองสามีภรรยาชะงัก ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเนื่องจากดึกมากแล้วและร้านปิดทำการแล้ว หลินหว่านหว่านเดินไปเปิดประตูด้วยความสงสัย ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างของบุรุษลึกลับในชุดสูทสากลเรียบร้อย ยืนถือกระเป๋าเอกสารหนังเก่าคร่ำครวญ ส่งยิ้มปริศนาให้เธอพร้อมกับเอמהประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "สวัสดีครับคุณหลิน... ผมเป็นทนายความส่วนตัวของตระกูลหลั่งลึกจากเมืองหลวง... และผมมีพินัยกรรมฉบับลับที่ระบุว่า ทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณครอบครองในตอนนี้ แท้จริงแล้วเป็นมรดกตกทอดที่ท่านตาของคุณทิ้งไว้... ไม่ใช่ของขวัญจากฟ้าอย่างที่คุณเข้าใจ" รี้ดเดอร์ทุกท่านครับ... มิติลับที่หลินหว่านหว่านใช้สร้างเนื้อสร้างตัว แท้จริงแล้วมีความลับดำมืดอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังกันแน่? แล้วสามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์จะปกป้องภรรยาจากเงาอดีตอันน่าสะพรึงกลัวนี้ได้อย่างไร? ติดตามลุ้นระทึกไปพร้อมกันในตอนหน้าครับ! ลมทะเลพัดรัก