นายทหารหนุ่มผู้คลั่งรักปรากฏตัว

เสียงกระแทกประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังปั้ง! จนไก่ในเล้าข้างบ้านกระพือปีกพับๆ ส่งเสียงร้องระงมรับกับกลิ่นไอน้ำเค็มจากท้องทะเลที่พัดโชยเข้ามาปะทะระเบียงครัว หลินหว่านหว่านไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอยังคงใช้ตะหลิวไม้ไผ่ผัดหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วในกระทะเหล็กหล่อด้วยจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมของน้ำตาลเคี่ยวกับโป๊ยกั๊กและอบเชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวขนาดกะทัดรัด ลอยออกไปรบกวนจมูกของเพื่อนบ้านจนต้องชะเง้อมองรั้ว "หว่านหว่าน! นังตัวดี แกกล้าดียังไงถึงไม่เอาข้าวสารส่วนแบ่งไปส่งบ้านใหญ่สามวันติดแล้ว!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าเฉินแผดลั่นมาตั้งแต่หน้าบ้าน ร่างผอมเกร็งในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าๆ ก้าวเท้าเข้าประตูมาด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาตี่เล็กกวาดมองไปรอบครัวเพื่อหาช่องทางหาเรื่อง ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับหม้อตุ๋นใบโตบนเตาถ่านที่ส่งควันสีขาวโขมงพร้อมกลิ่นเนื้อตุ๋นเย้ายวน น้ำลายในปากของหญิงแก่ก็เอ่อล้นออกมาโดยอัตโนมัติ หว่านหว่านวางตะหลิวลงช้าๆ เธอหันกลับมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมจนแม่เฒ่าเฉินต้องชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะ "ส่วนแบ่งข้าวสารอะไรกันครับ... อ้อ หมายถึงข้าวสารที่กองกำลังทหารจัดสรรให้ครอบครัวทหารแนวหน้า เพื่อให้ภาระของทหารไม่ต้องพะว้าพะวังใช่ไหมครับ" หว่านหว่านจงใจใช้คำสรรพนามและน้ำเสียงสุภาพทว่ากดดัน "น่าแปลกจริ๊ง... กฎระเบียบของคอมมูนก็ระบุชัดเจนว่าอาหารนี้เป็นสิทธิ์ขาดของครอบครัวทหารโดยตรง แล้วเหตุใดแม่สามีถึงยังกล้าเดินเข้าบ้านคนอื่นมาทวงสิทธิ์ที่ตนไม่มีหน้าตาเฉยแบบนี้ล่ะครับ" "แก! นังสะใภ้ปากกล้า! ฉันเป็นแม่นะ! จ้านกั๋วเป็นลูกฉัน ข้าวของในบ้านนี้ก็คือของตระกูลเฉิน!" แม่เฒ่าเฉินตบโต๊ะเสียงดังปัง ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "ตระกูลเฉินงั้นหรือครับ?" หว่านหว่านก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแม่เฒ่าเฉินต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ตอนที่จ้านกั๋วถูกส่งตัวไปแนวหน้าเพื่อปกป้องประเทศ แม่เคยส่งแป้งสาลีมาให้พวกเราสักถุงไหมครับ? ตอนที่ฉันป่วยนอนซมอยู่บนเตียงปีก่อน แม่เคยเอาใจใส่เราสองคนสามีภรรยาบ้างหรือเปล่า? อย่าลืมนะครับว่าทะเบียนสมพงษ์ของฉันกับจ้านกั๋วน่ะ แยกบ้านออกมาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ถ้าแม่ยังกล้ามาอาละวาดหาเรื่องรีดไถของกินอีก ผมคงต้องไปปรึกษากองอำนวยการทหารประจำอำเภอ ให้ช่วยมาตรวจสอบ 'ความกตัญญู' ของแม่เฒ่าเฉินเสียหน่อยแล้วกระมังครับ" คำว่า 'กองอำนวยการทหาร' มีพลังราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ แม่เฒ่าเฉินหน้าซีดเผือกทันที ใครๆ ในหมู่บ้านก็รู้ว่าลูกชายคนโปรดของนางแม้จะอยู่ในกองทัพ แต่ตำแหน่งและอนาคตกำลังไปได้สวย หากมีเรื่องร้องเรียนเรื่องการกดขี่ครอบครัวทหารขึ้นไป เกรงว่าหน้าตาของตระกูลคงป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี "แก... แกมันนังปีศาจ!" แม่เฒ่าเฉินชี้หน้าสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง แต่ไม่กล้าเอ่ยคำพูดใดต่อ ทำได้เพียงสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกจากบ้านไปพร้อมกับคำขู่พึมพำอาฆาตมาดร้าย หว่านหว่านมองตามหลังร่างที่ลับตาไป เธอแค่นسเสียงเบาๆ ในลำคอ การรับมือกับคนประเภทนี้ไม่มีประโยชน์ที่จะใช้อารมณ์ ต้องใช้กฎหมายและผลประโยชน์เข้าบีบให้จนมุมเท่านั้น มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบขวดน้ำปรุงรสจากมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตในห้วงความคิด ก่อนจะชะงักกึกเมื่อสัมผัสได้ถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาตรงกรอบประตู กลิ่นอายบุรุษเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของฝุ่นดินและเหงื่อจากการเดินทางไกล ลมทะเลพัดกรรโชกเข้ามาทางหน้าต่าง หอบเอาเส้นผมสีดำสนิทของชายหนุ่มให้ปลิวไสว ลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งค้างอยู่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นละออง ร่างกายกำยำสูงใหญ่กว่าประตูครัวเล็กน้อย ไหล่กว้างและอกผายบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของนายทหารแนวหน้า ทว่าในวินาทีนี้... ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองศัตรูในสนามรบ กลับเบิกกว้างด้วยความทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงก่ำลามไปถึงใบหูอย่างเห็นได้ชัด เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดสามวัน! "หว่าน... หว่านหว่าน" เสียงทุ้มต่ำของนายทหารหนุ่มติดขัดอย่างเห็นได้ชัด เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาทั้งสองข้างที่ปกติจับปืนกลหนักได้อย่างมั่นคง ตอนนี้กลับวางไว้ข้างลำตัวไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองภรรยาคนสวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความโหยหาและเกร็งกลัวในเวลาเดียวกัน หว่านหว่านเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่คาดคิดว่าสามีหนุ่มผู้เกรียงไกรในค่ายทหาร จะมีมุมที่ดูเหมือนเด็กหนุ่มสารภาพรักกับสาวน้อยแบบนี้ "คุณ... กลับมาแล้วหรือครับ?" หว่านหว่านวางตะหลิวลงบนเคาน์เตอร์ เธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นกายสะอาดผสมความเหนื่อยอ่อนลอยเข้าแตะจมูก "ไหนบอกว่าจะกลับสัปดาห์หน้าไงครับ ทำไมถึงไม่ส่งข่าวมาก่อนล่ะ" ลู่จ้านกั๋วสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อภรรยาขยับเข้ามาใกล้ เขายืนตรงแหน่วราวกับกำลังเข้าแถวรับคำสั่งผู้บังคับบัญชา ทว่าดวงตาสั่นระริกคู่นั้นกลับจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดไม่วางตา หัวใจในอกเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงปืนใหญ่ "ผม... คิดถึงคุณ" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและจริงจังสุดชีวิต ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักอย่างไร้ขีดจำกัดจนหว่านหว่านต้องเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย "ผมรีบเคลียร์ภารกิจแล้วนั่งรถบรรทุกทหารลัดเลาะมาเลย... กลัวว่า... กลัวว่าคุณจะอยู่คนเดียวแล้วลำบาก" ทหารหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวคมกระสุน กลับแสดงอาการเก้ๆ กังๆ มือหนายกขึ้นเกาหัวแกรกๆ อย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าสวยหวานที่ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ เขาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วยื่นห่อกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ที่ห่อหุ้มบางอย่างไว้อย่างระมัดระวังมาตรงหน้าเธอ "นี่... ของฝากจากเมืองชายแดนครับ ผมเก็บเงินเบี้ยเลี้ยงพิเศษซื้อมาให้คุณ... หวังว่าคุณจะชอบนะ" หว่านหว่านรับห่อกระดาษนั้นมาด้วยความสงสัย เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นก้อนน้ำตาลทรายแดงเนื้อละเอียดเกรดพรีเมียมและผ้าฝ้ายเนื้อดีลายดอกไม้สีฟ้าอ่อน ซึ่งเป็นสินค้าหายากยิ่งในยุคสมัยนี้ แววตาของเธอทอประกายความซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง สามีซื่อบื้อคนนี้มักจะเก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้ให้เธอเสมอโดยไม่เคยคิดถึงตัวเองเลย ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นจนน้ำตาลในครัวแทบจะละลาย... "กั๊กเอ๊ย! ลูกกลับมาแล้วหรือยัง ทำไมไม่เห็นมาหาแม่ก่อน!" เสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่เฒ่าเฉินที่เพิ่งเดินพ้นออกไปเมื่อครู่ดังแทรกขึ้นมาใหม่อย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุบประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังปึงปังด้วยความโกรธเกรี้ยวที่สะสมมาจากเมื่อครู่ ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตของนายทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย เขาหันขวับไปมองทางประตูบ้านด้วยแววตาเย็นเยียบ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไปจัดการปัญหาภายนอก หว่านหว่านกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ต้นแขนกำยำของสามีไว้เบาๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ลู่จ้านกั๋วต้องใจเต้นระทึกยิ่งกว่าเดิม "ใจเย็นก่อนครับสามี... แม่สามีสุดที่รักคงอยากกินฝีมือคุณน่ะสิครับ งั้นมื้อนี้... เรามาต้อนรับการกลับบ้านของทหารกล้าด้วยเมนูเด็ด ที่จะทำให้คนนอกบ้านต้องกระอักเลือดกันดีกว่านะครับ" หว่านหว่านหันไปเปิดฝาหม้อตุ๋น กลิ่นหอมเย้ายวนของเนื้อสามชั้นตุ๋นยาจีนพวยพุ่งทะลักออกมาจนอบอวลไปทั่วทั้งห้องครัวและลอยทะลุผ่านประตูรั้วออกไปสู่จมูกของแม่เฒ่าเฉินที่ยืนรออยู่ด้านนอกท่ามกลางความตกตะลึง ดวงตาคมของลู่จ้านกั๋วจ้องมองใบหน้าอันเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ของภรรยา เขาพลอยรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจสูบฉีดแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แล้วจู่ๆ มือหนาก็เอื้อมไปโอบเอวบางของเธอเข้ามาชิดแนบกายอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงทุบประตูด้านนอกแม้แต่น้อย "ตามใจคุณทุกอย่างครับ... เมียรัก" ลมทะเลพัดกรรโชกแรงขึ้นอีกครั้ง หอบเอาความลับบางอย่างในมิติลับและสถานการณ์ระทึกขวัญหน้าบ้านให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด... ...แล้วการกลับมาของลู่จ้านกั๋วจะพลิกเกมตระกูลเฉินให้คว่ำคะมำไม่เป็นท่าได้อย่างไร? โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนถัดไปครับ ลมทะเลพัดรัก