ขอโทษด้วยวิธีของฉัน

"ไอ้พวกสวะกิลด์อัคคีทมิฬ... มันกล้าดียังไงถึงส่งคนมาป่วนห้องสตรีมของนาย" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากไรฟันของเรย์ไม่ได้มีความเย็นชาแบบทุกที แต่มันอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันระดับที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยแววตาดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ ฟินิกซ์ชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นรายชื่อของกลุ่มคนที่เพิ่งป่วนห้องแชทและเข้ามาแจมในปาร์ตี้เกม พวกมันไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดา แต่เป็นแก๊งโปรเพลเยอร์รับจ้างจากกิลด์คู่อริที่คอยตามรังควานเขามาตลอดสัปดาห์ "เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อนคุณพระเอก" ฟินิกซ์หัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหลาดใจ แม้ปากจะพูดทีเล่นทีจริง แต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดกลับจิกเกร็งจนข้อต่อนิ้วขาวซีด "แค่พวกเกรียนคีย์บอร์ดกระเป๋าแบน เล่นไปตามเกมเดี๋ยวพวกมันก็เบื่อ—" "หุบปากซะ ฟินิกซ์" เรย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดแต่จริงจังจนคนฟังถึงกับสะดุ้ง ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดเก้าอี้เกมing chair ของอีกฝ่าย มือหนาวางทับลงบนพนักพิง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นเมนทอลอ่อนๆ ลอยปะทะจมูกของสตรีมเมอร์หนุ่มจนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน "นายคิดว่าที่พวกมันทำอยู่มันแค่เรื่องเล่นๆ งั้นเหรอ?" เรย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมปلاบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย "มันเหยียบจมูกนายในบ้านของฉัน... และฉันเกลียดที่สุดคือพวกที่มารubรบกวนเวลาทำงานของคนอื่น" "นี่นาย..." ฟินิกซ์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำไปจังหวะประหลาดเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ความซึนเดระที่เคลือบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาของเรย์ในตอนนี้มันช่างดูอันตรายต่อหัวใจเสียเหลือเกิน "จะอินอะไรเบอร์นั้นเนี่ย ฉันดูแลตัวเองได้น่า" "ดูแลตัวเองด้วยการปล่อยให้พวกมันมาปั่นจนเรตติ้งห้องตกเนี่ยนะ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาตวัดกลับไปมองหน้าจอที่ยังคงมีข้อความป่วนแชทวิ่งรัวเป็นน้ำตก "ถอยไป... ตาฉันเล่น" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็ทิ้งตัวลงนั่งเบียดลงบนโซฟาข้างๆ เก้าอี้ของฟินิกซ์โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต นิ้วเรียวยาวพلعเข้าควบคุมเมาส์และคีย์บอร์ดด้วยความเร็วแสงระดับที่แม้แต่โปรเพลเยอร์แถวหน้ายังต้องทึ่ง โหมดการเล่นที่ปกติเน้นความสมดุลถูกเปลี่ยนเป็น 'โหมดทำลายล้าง' ภายในพริบตาเดียว ห้องสตรีมสดที่เคยโกลาหลพลันเงียบลงเมื่อสถิติการเล่นของเรย์พุ่งทะยานขึ้นแบบกราฟิกเอ็กซ์โปเนนต์ เรย์ไม่พูดอะไรสักคำ สีหน้าของเขาเรียบสนิท ไร้รอยยิ้ม ไร้ความปรานี ทุกการเคลื่อนไหวในเกมคือการประกาศศักดา ความแม่นยำระดับร้อยเต็มร้อยทำให้สมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬที่เข้ามาป่วนถูกเก็บเรียบทีละคนภายในเวลาไม่ถึงสามนาที "โห... เหี้ย 1" ฟินิกซ์อุทานออกมาเสียงดังลั่นโดยลืมภาพลักษณ์สตรีมเมอร์ชื่อดังไปชั่วขณะ เมื่อเห็นตัวละครของเรย์กดใช้สกิลคอมโบขั้นสุดยอดเก็บบอสและกิลด์คู่อริในแมพเดียวกันแบบยกเซต "นายใช้โปรแกรมโกงป่ะเนี่ย ทำไมโหดร้ายขนาดนี้!" "ฝีมือ... ไม่ใช่โปรแกรม" เรย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอ แต่ที่มุมปากกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างเหนือกว่า "และที่สำคัญ... นี่คือการสั่งสอนพวกที่บังaาญมาล้ำเส้น" ในช่องแชทของสตรีมมิ่งตอนนี้ระเบิดระเบ้อ ยอดผู้ชมพุ่งทะยานจากหลักหมื่นทะลุไปถึงหลักแสนในเวลาไม่ถึงสิบนาที ข้อความวิ่งผ่านรัวจนอ่านไม่ทัน เสียงชื่นชมและเสียงหวีดร้องของแฟนคลับดังก้องในหู แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฟินิกซ์กลับไม่ใช่เสียงโห่ร้องเหล่านั้น—มันคือสายตาของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างหาก เรย์หันกลับมามองเขาพอดี ดวงตาคมกริบที่มักจะมองคนอื่นด้วยความรำคาญใจ บัดนี้กลับฉายแววความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยฟอร์มจัดอย่างแนบเนียน "มองอะไร หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือไง" เรย์ถามเสียงห้วน แต่ไม่ยอมเบือนสายตาหนี "เปล่า..." ฟินิกซ์กะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "แค่คิดว่า... บางทีนายก็ไม่ได้น่ารำคาญอย่างที่คิดนะ คุณโปรเพลเยอร์" "เพิ่งรู้ตัวรึไง" เรย์ยื่นมือออกไป ปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงเบาๆ ที่ข้างแก้มของฟินิกซ์เพื่อปัดปอยผมที่ตกลงมาบังตาออกให้อย่างถือวิสาสะ การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับใบหน้าบึ้งตึงนั่นทำให้ฟินิกซ์ถึงกับหายใจสะดุด "ทีหลัง... ถ้ามีใครกล้าทำหน้าตาแบบนี้ใส่เธออีก บอกฉัน... เข้าใจไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยแต่หนักแน่นจนคนฟังร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า ฟินิกซ์อ้าปากจะเถียงกลับตามนิสัยเดิม แต่ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะได้ขยับเอื้อนเอยคำใดออกไป เสียงเคาะประตูกระจกห้องสตรีมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย เรย์ชักมือกลับทันที ขณะที่ฟินิกซ์หันไปมองยังบานประตูที่ปิดสนิท ที่หน้าประตูนั้น ร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนอยู่ภายใต้เงาสลัว มือเรียวยกขึ้นถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงตาคู่คมที่ส่งตรงเข้ามาในห้อง ทันทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดเจน สีหน้าของเรย์ก็เปลี่ยนเป็นความเย็นชาขั้นสุดยอดในเสี้ยววินาที "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของคู่รักข้าวใหม่ปลามันสินะครับ" น้ำเสียงคุ้นเคยเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย "สวัสดีครับพี่เรย์... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ