รอยร้าวในทีม

ปึง! เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนพื้นโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดังสนั่นจนหน้าจอคอมพิวเตอร์สั่นไหว โค้ดเกมกลยุทธ์ทีมที่สว่างวาบอยู่บนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังลุกโชนด้วยโทสะ ฟินิกซ์ยืนค้ำโต๊ะ โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าคมคายของคนที่ยังคงนั่งไขว่ห้างทำหน้าตายอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพง "นายพูดใหม่อีกทีซิ เรย์! เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?" เสียงหวานที่ปกติมักจะใช้ทักทายคนดูนับหมื่นในสตรีม ตอนนี้กลับกดต่ำจนน่ากลัว นัยน์ตากลมโตฉายแววพยศดุร้ายราวกับแมวป่าที่พร้อมจะตะปบหน้าคนให้เลือดซิบ เรย์ช้อนสายตาขึ้นมองช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความเกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด "ผมบอกว่า... แผนที่นายเสนอเมื่อกี้ มันตื้นเขินสิ้นดี เหมือนเด็กอนุบาลหัดเล่นเกมวางแผนมากกว่าจะเป็นกัปตันทีมระดับโปร" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าคิดจะเอาตัวรอดด้วยแทคติกกระจอกๆ แบบนั้น ไปสตรีมเล่นตลกเรียกยอดโดเนทน่าจะเหมาะกับนายมากกว่านะ ฟินิกซ์" บรรยากาศในห้องซ้อมของทีมพุ่งดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที สมาชิกคนอื่นในทีมที่นั่งอยู่มุมห้องต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อมวยคู่เอกระหว่าง 'โปรเพลเยอร์น้ำแข็ง' กับ 'สตรีมเมอร์ปากแจ๋ว' กำลังจะเปิดฉากแลกหมัดกันจริงๆ ฟินิกซ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด มือเรียวกำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ความรู้สึกอัดอั้นที่สะสมมานานนับสัปดาห์ระเบิดออกในวินาทีนี้ "ตื้นเขินเหรอ? แล้วที่นายเก่งนักหนา ทำไมไม่พาพวกเราชนะในทัวร์นาเมนต์ที่แล้วล่ะ ห๊ะคุณโปรเพลเยอร์อัจฉริยะ!" ฟินิกซ์กระชากเสียงใส่หน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "นายมันก็แค่อมนุษย์ที่เก่งแต่คำนวณตัวเลข ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก ไม่เคยสนใจเลยว่าคนในทีมเขาต้องเหนื่อยแค่ไหนเพื่อแบกอีโก้พังๆ ของนาย!" เรย์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปรดจนฟินิกซ์เผลอชะงักไปชั่วขณะ ความสูงที่ต่างกันทำให้เรย์ต้องก้มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่มันเต็มไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา "ถ้าผมไร้หัวใจ นายคงไม่ยืนหน้าแดงแจ๋เถียงผมอยู่แบบนี้หรอก" เรย์ก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย บังคับให้ฟินิกซ์ต้องถอยหลังจนสะโพชนั่งติดขอบโต๊ะ "จำใส่สมองไว้นะฟินิกซ์... ที่ผมต้องเข้มงวด เพราะผมไม่อยากเห็นทีมพังเพราะความอวดดีของนายคนเดียว" "ไอ้...!" ฟินิกซ์เงื้อมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ ความโกรธบังตาจนลืมคิดไปว่าอีกฝ่ายคือใคร นิ้วเรียวเตรียมจะเหวี่ยงฝ่ามือลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นให้หายแค้น แต่ข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้ด้วยความเร็วระดับปีศาจ แรงบีบที่ข้อมือไม่ถึงกับเจ็บ แต่มั่นคงจนขยับหนีไม่ได้ เรย์รวบข้อมือทั้งสองข้างของฟินิกซ์ตรึงไว้แนบกับลำตัว ดึงรั้งเข้าหาตัวจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกองศึกของคนทั้งคู่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ ดวงตาสีเข้มกวาดมองริมฝีปากเม้มแน่นที่สั่นระริกด้วยความโกรธ ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตา ปฏิกิริยาต่อต้านที่เคยดุดันเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก เมื่อฟินิกซ์ตระหนักได้ว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในท่าที่ล่อแหลมและอันตรายเกินไปแล้ว "ปล่อยนะ... นายจะทำบ้าอะไรวะ" ฟินิกซ์พยายามเบือนหน้าหนีความร้อนที่แผ่มาจากตัวอีกฝ่าย ใบหน้าที่เคยโกรธจนแดงก่ำ ตอนนี้กลับมีริ้วสีแดงระเรื่อลามเลียขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ "มองหน้าผม" เรย์ออกคำสั่งเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดแก้มทำให้สติของฟินิกซ์กระเจิง "ถ้าคิดว่าตัวเองแน่จริง ทำไมไม่เถียงต่อล่ะ หืมนายสตรีมเมอร์สายป่วน... ทำไมตอนนี้ถึงเงียบไปซะล่ะครับ?" คำพูดเย้าแหย่ที่เจือความคลั่งรักแบบไม่รู้ตัว ทำให้ฟินิกซ์อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้รู้แล้วรู้รอด เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงเมื่อครู่ กำลังถูกบิดเบือนด้วยบรรยากาศประหลาดที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าโมโห และในวินาทีที่ฟินิกซ์กำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำด่าทอที่เจ็บแสบที่สุด เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติด พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาต "พะ... พี่เรย์! พี่ฟินิกซ์! แย่แล้วครับ!" เสียงหอบแฮกของน้องเล็กประจำทีมดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับหน้าจอแท็บเล็ตในมือที่แสดงข่าวสารด่วน ซึ่งทำให้ทั้งสองคนต้องผละออกจากกันอย่างจำใจ เรย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่ฟินิกซ์รีบยกมือขึ้นลูบใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "มีอะไร?" เรย์ถามเสียงห้วน หันไปมองเด็กฝึกงานที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อมมือส่งแท็บเล็ตให้เรย์ดูหน้าจอ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากศึกสายเลือด เป็นความตึงเครียดระดับวิกฤตทันที "ทีมคู่แข่งอันดับหนึ่ง... ประกาศเปลี่ยนตัวผู้เล่นกะทันหัน และคนที่พวกมันดึงเข้ามาเสริมทัพในแมตช์พรุ่งนี้... คือคนที่พี่เรย์เกลียดขี้หน้าที่สุดครับ" เรย์ก้มมองหน้าจอ ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว ในขณะที่ฟินิกซ์ชะโงกหน้าไปมองตาม แล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อและใบหน้าของคนที่ปรากฏอยู่บนจอภาพ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งแรงใจให้ตอนนี้นะครับ รับรองว่าตอนหน้าเดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ!