ความลับใต้หน้ากาก

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องนิ่งค้างไปในทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เสียงพัดลมระบายความร้อนของพีซีสเปกแรงที่ปกติเคยดังหึ่ง ตอนนี้กลับเงียบสนิทลงถนัดตา ฟินิกซ์กะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากเสมอในยามไลฟ์สตรีม ค้างเติ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก สมองประมวลผลไม่ทันกับประโยคสั้นๆ ที่เพิ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของโปรเพลเยอร์หนุ่มผู้ได้ฉายา 'น้ำแข็งเรียกพี่' "นาย... ว่าไงนะ?" ฟินิกซ์เค้นเสียงถาม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเรย์ขยับตัวเข้าประชิด เรย์ไม่ได้ตอบทันที ดวงตาสีนิลคู่คมกริบมองตรงมาที่เขา นิ่งสนิทแต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวจนระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับจมูก ฟินิกซ์เผลอผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์สตรีมมิ่งเข้าอย่างจัง—จนมุมแล้ว "ผมบอกว่า..." เรย์โน้มใบหน้าลงมา เสียงทุ้มต่ำต่ำเอ่ยชิดริมหูจนขนลุกซู่ "อย่าทำตัวเป็นภาระให้มันมากนัก... ฟินิกซ์" *ให้ตายสิ... คำพูดขวานผ่าซากแบบนี้อีกแล้ว* ฟินิกซ์เม้มปากแน่น ความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมากลบความประหม่าเมื่อครู่จนหมดสิ้น เขาเชิดหน้าขึ้น สบตากับคนตรงๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามราวกับตีกลองเพลก็ตาม "ปากแบบนี้สินะ ถึงได้ไม่มีใครเอา... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ประโยคยียวนจะหลุดพ้นจากริมฝีปาก มือหนาของเรย์ก็เอื้อมพรวดเข้ามาคว้าข้อมือของเขาไว้ ปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วราวกับสัตว์ป่าล่าเหยื่อ เรย์ไม่ได้บีบแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและทรงพลังจนฟินิกซ์ดึงมือกลับไม่ได้ แรงกระชากเบาๆ ทำให้ร่างโปร่งเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง ความร้อนจากร่างกายของเรย์แผ่ผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรู้สึกได้ ฟินิกซ์เบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลนชั่วขณะเมื่อปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ใกล้ชิดเสียจนเห็นแพขนตาดกหนาและเงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้นชัดเจน "ปากดีจังนะ..." เรย์พึมพำ เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและเจือรอยยิ้มหยันที่มุมปากเล็กน้อย "แต่ตอนที่นายสะดุดสายไฟแล้วเกือบหัวทิ่มเมื่อกี้... ใครกันแน่ที่วิ่งเข้าไปรับไว้?" ฟินิกซ์ชะงัก ประโยคนั้นพุ่งตรงเข้ากลางใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว ตอนที่เขากำลังถอยหลังหลบลูกบอลพลาสติกในเกมออฟไลน์อีเวนต์แล้วเสียหลักล้ม เรย์ที่ยืนอยู่ไกลออกไปกลับพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวเขาไว้ได้ทันอย่างเฉียดฉิว ไม่อย่างนั้นศีรษะของเขาคงได้ฟาดกับขอบโต๊ะสตรีมมิ่งจนเลือดอาบไปแล้ว และที่สำคัญ... วินาทีนั้น แววตาของเรย์ไม่ได้เย็นชาเลยสักนิด มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและ... ความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉย "ใครขอให้ช่วยกันล่ะ..." ฟินิกซ์พึมพำเสียงเบาลง ความเก่งกาจที่เคยมีหายวับไปกับตา ใบเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะพยายามเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความเขินอาย แต่เรย์กลับใช้นิ้วเรียวยาวอีกข้างเชยคางเขาให้กลับมาสบตาตรงๆ ดวงตาสีนิลคู่นั้นไหววับชั่ว ณะ ความเย็นชาทั้งหมดถูกถอดทิ้ง เหลือเพียงประกายความอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง เรย์มองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของคนตรงหน้า ก่อนจะไล่สายตาขึ้นมาสบตากับนัยน์ตาสั่นระริกนั้น "ปากแข็ง..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วที่แตะอยู่ใต้คางแผ่ไออุ่นซ่านลึกเข้ามาถึงผิวเนื้อ "ทั้งที่กลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังทำเป็นเก่งอยู่ได้... นายไม่รู้จักเข็ดหลาบเลยหรือไง, ฟินิกซ์" คำว่า 'ฟินิกซ์' ที่หลุดออกมาจากปากของเรย์โดยไม่มีคำว่า 'คุณ' หรือฉายากวนๆ นำหน้า ทำให้หัวใจของสตรีมเมอร์หนุ่มกระตุกวูบ น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอ็นดูแบบไม่ทันตั้งตัวนี้ มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว! "ฉัน... ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย!" ฟินิกซ์เถียงเสียงแข็ง พยายามดันอกอีกฝ่ายออกแต่เรย์กลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ราวกับกำแพงเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านขวางกั้นโลกทั้งใบไว้ "ปล่อยได้แล้วน่า คนอื่นมองอยู่...!" คำท้วงนั้นทำให้เรย์ชะงักไปนิด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องสตูดิโอ ทีมงานและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ต่างพากันหันหน้าหนี ทำเป็นมองไม่เห็น ทำเป็นจัดของบนโต๊ะ หรือไม่ก็ก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงกระแอมกระไอและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่พยายามกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต เรย์ถอนหายใจเบาๆ ยอมคลายมือที่พันธนาการข้อมือของอีกฝ่ายออกช้าๆ แต่ทว่า... เขากลับไม่ถอยห่างออกไปทันที มือหนายื่นออกไปจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตสีฉูดฉาดที่ฟินิกซ์ใส่ให้เข้าที่อย่างเบามือ การกระทำที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์ปากจัดโดยสิ้นเชิงนี้ ทำให้ฟินิกซ์ยืนนิ่งค้างไปสนิท สมองหยุดทำงานรอบที่สองของวัน "คราวหลัง... ระวังตัวมากกว่านี้ด้วย" เรย์กระซิบบอกเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแรกของวันที่ทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นสว่างวาบขึ้นมาจนคนมองใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "ไม่อย่างนั้น... ฉันอาจจะไม่ได้ใจดีแค่คอยรับไว้อย่างเดียว" ฟินิกซ์อ้าปากค้าง จะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแซ่บๆ สักประโยค แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประทางเข้าสตูดิโอเสียก่อน *แอ๊ด...* ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้างโดยพนักงานต้อนรับ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับบนใบหน้าของแขกผู้มาเยือนคนนั้น ทำให้บรรยากาศที่เพิ่งจะผ่อนคลายลง กลับดิ่งฮวบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวอะไรสำคัญเข้าหรือเปล่าครับ? คุณเรย์... คุณฟินิกซ์" คำพูดนั้นสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงัน ฟินิกซ์เบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ขณะที่เรย์หุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาสีนิลหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนน่ากลัว ...จุดสิ้นสุดของความสงบสุขมาถึงแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ