งานเลี้ยงฉลองที่วุ่นวาย

แก้วทรงสูงในมือของฟินิกซ์สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระเพื่อมของเสียงดนตรีบีทหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นผนังห้องวีไอพีในผับหรูแห่งนี้ งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของปาร์ตี้รูมซีซั่นล่าสุดกำลังดำเนินไปอย่างกรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์และเสียงหัวoเราะรื่นเริง แต่สำหรับฟินิกซ์แล้ว บรรยากาศรอบตัวกลับถูกแช่แข็งให้เหลือเพียงอุณหภูมิ ติดลบ เมื่อนึกถึงประโยคทักทายอันตรายจากเงาลึกลับที่เพิ่งก้าวเข้ามาป่วนพื้นที่ปลอดภัยของเขาเมื่อครู่ "ไม่ได้เจอกันนานนะ... น้องชาย" เสียงทุ้มกังวานนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ฟินิกซ์เหลือบสายตาไปมองต้นเสียงที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล 'คริส' พี่ชายต่างสายเลือดผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษและนัยน์ตาดุจนักล่ากำลังกวาดสายตาสำรวจเขาเหมือนสินค้าชิ้นโปรดในร้านประมูล ความกดดันระดับพรีเมียมนี้ทำให้สตรีมเมอร์สายฮาอย่างเขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หมัดใต้สะดือชัดๆ ใครมันเชิญไอ้บ้านี่เข้ามาในงานฉลองกันวะ? "มองอะไร หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียวนะ, เซียนปากเก่ง" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความเย้าแหย่ดังขึ้นเหนือศีรษะ ฟินิกซ์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง 'เรย์' หรือโปรเพลเยอร์ฉายา 'น้ำแข็งเรียกพี่' ยืนค้ำหัวเขาอยู่ ร่างสูงโปรดปรานเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมเม็ดบนออก เผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อที่ขึ้นสีแดงจางๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ นัยน์ตาคมกราบของเรย์ไม่ได้มองฟินิกซ์ด้วยความรำคาญเหมือนทุกที แต่กลับมีความหม่นแสงบางอย่างฉายชัดอยู่ภายใน เรย์ไม่ได้ตาบอด... เขาย่อมเห็นสายตาที่คริสใช้มองฟินิกซ์ และเขาก็เกลียดมันเข้ากระดูกดำ "เรื่องของฉันน่า เรย์ นายไปดูแลแฟนคลับสาวๆ ของนายโน่น จะมาวุ่นวายกับฉันทำไม" ฟินิกซ์พยายามเค้นเสียงกวนประสาทกลับไป แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะกลิ่นน้ำหอมผสมแอลกอฮอล์ที่ลอยมาจากร่างของอีกฝ่าย "รำคาญ" เรย์ตอบสั้นๆ ตามสไตล์ แต่กลับทรุดตัวลงนั่งลงบนโซฟาหนังตัวข้างๆ อย่างถือวิสาสะ มือเรียวยาวคว้าแก้ววิสกี้บนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืนสะท้อนความเซ็กซี่ที่ทำเอาฟินิกซ์เผลอกลืนน้ำลายตามโดยไม่รู้ตัว "แล้วก็ไม่ได้อยากมาวุ่นวาย... แต่หน้าเธอมันฟ้องว่ากำลังเดือดร้อน จนหมาแถวนี้ทนดูไม่ได้" "ปากคอระรานตลอด..." ฟินิกซ์บ่นพึมพำ แต่ก็ยอมรินแอลกอฮอล์สีอำพันลงในแก้วของตัวเองอีกครั้ง "ฉันไม่ได้เดือดร้อนสักหน่อย แค่... รำคาญแมลงวันที่บินวนแถวนี้ต่างหาก" "แมลงวัน?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองไปยังทิศทางที่คริสกำลังยืนคุยอยู่กับสปอนเซอร์รายใหญ่ "หมอนั่น... คนที่เธอกลัว?" "ใครกลัววะ! ฉันไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ!" ฟินิกซ์สวนกลับทันควัน หน้าตาตื่นตระหนกจนเกินจริง เป็นปฏิกิริยาป้องกันตัวแบบเด็กๆ ที่ทำให้อีกฝ่ายเผลอหลุดยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง และนั่นทำให้ฟินิกซ์ชะงักไป ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เวลาไม่ทำหน้าตายเป็นก้อนน้ำแข็ง ทำไมถึงอันตรายต่อหัวใจคนมองขนาดนี้วะ? แอลกอฮอล์ในแก้วที่สามและสี่เริ่มทำหน้าที่ของมัน ความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีเริ่มเซถลา กำแพงน้ำแข็งที่เรย์สร้างขึ้นเพื่อกัก เก็บความรู้สึกก็เริ่มร้าวราน เช่นเดียวกับความกวนประสาทของฟินิกซ์ที่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันและความอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงเพลงรื่นเริงรอบกาย "ถ้าเกลียดนัก ทำไมไม่เดินหนีไปซะล่ะ" เรย์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงความดุดันในแบบฉบับของโปรเพลเยอร์ "หรือว่า... อดีตมันยังผูกเธอไว้อยู่?" ฟินิกซ์ชะงักมือที่กำลังหมุนแก้ว แก้วตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะหันไปสบตากับคนข้างๆ ตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหนของทั้งคู่ตอนนี้ใกล้กันจนเกินความจำเป็น ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะเข้ากับผิวแก้มจนรู้สึกวูบวาบ "นายรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้างเรย์?" ฟินิกซ์ถามเสียงแผ่วเบา ความซuและความกวนประสาทหายเกลี้ยง เหลือเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้าง "นายเห็นฉันเป็นแค่ตัวป่วนในเกม เป็นสตรีมเมอร์น่ารำคาญที่ชอบกวนประสาทนายในปาร์ตี้รูม... นายไม่เคยรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ" เรย์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฟินิกซ์ราวกับต้องการค้นหาคำตอบทั้งหมดที่อีกฝ่ายเก็บงำไว้ ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งสองราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่าน บรรยากาศรอบตัวตัดขาดจากความวุ่นวายของปาร์ตี้โดยสิ้นเชิง "แล้วทำไมไม่เล่าให้ฟังล่ะ?" เรย์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนไหล่กว้างแทบจะแนบชิดกับร่างของฟินิกซ์ น้ำเสียงของโปรเพลเยอร์หนุ่มทุ้มต่ำและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ถ้าคิดว่าฉันรู้อะไรไม่พอ... เธอก็พูดออกมาสิ ฟินิกซ์ ฉันไม่ใช่คนใจเย็นพอที่จะทายใจใครไปเรื่อยหรอกนะ" คำพูดนั้น... น้ำเสียงนั้น... มันไม่ใช่การคาดคั้น แต่มันคือการเปิดพื้นที่ให้ ฟินิกซ์รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แปลกประหลาดไหลทะลักเข้ามาในอก กำแพงในใจที่สร้างมานานปีเริ่มพังทลายลงทีละน้อยภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์และสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างไม่ปิดบังของคนปากแข็ง ฟินิกซ์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขารู้ดีว่าถ้าเปิดปากพูดเรื่องนั้นออกไป ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเรย์จะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ไม่ว่ามันจะดีขึ้นหรือแย่ลงก็ตาม "ฉัน..." ฟินิกซ์อ้าปากเตรียมจะเอ่ยความจริงบางอย่างที่เก็บไว้เป็นความลับมาเนิ่นนาน ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และความรู้สึกกำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งเขต... "อ้าว เรย์! อยู่นี่เองเหรอ ฉันตามหานายซะทั่วเลย..." เสียงหวานหยดย้อยของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า พร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาแตะลงบนไหล่ของเรย์อย่างสนิทสนม ฟินิกซ์ผงะถอยหลังออกทันทีราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะแอลกอฮอล์แปรเปลี่ยนเป็นความบึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น ความรู้สึกซึ้งใจเมื่อครู่วันมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดพุ่งพล่านที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เรย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ปัดมือของหญิงสาวออกอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงหันกลับมามองฟินิกซ์ที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยสีหน้าเย็นชา "เดี๋ยวก่อน ฟินิกซ์—" เรย์เอ่ยเรียก รั้งข้อมือของอีกฝ่ายไว้ทัน ฟินิกซ์สะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตากลมโตตวัดมองเรย์ด้วยประกายไฟแห่งความโกรธกรุ่นและตัดพ้อในเวลาเดียวกัน "เชิญสวีทกันให้เต็มที่เลยนะ... โปรเรย์ คนดัง!" ฟินิกซ์แค่นหัวเราะเสียง "ฉันมันก็แค่แมลงวันที่น่ารำคาญ นายจะสนใจทำไมล่ะ ปล่อย!" ฟินิกซ์สะบัดตัวเดินหนีฝ่าฝูงชนออกไปทันที ทิ้งให้เรย์นั่งหน้าเครียดอยู่กับที่ ขณะที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลังของเรย์ ขัดจังหวะความหงุดหงิดของเขาให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด "ดูท่าทาง... น้องชายฉันจะกำลังโกรธสินะครับ คุณโปรเพลเยอร์... สนใจมาคุยกันหน่อยไหมล่ะ ว่าฟินิกซ์ตอนเด็กๆ น่ะ น่ารักขนาดไหน" เรย์หันขวับไปมองหน้าคริสทันที นัยน์ตาดุจนักล่าของโปรเพลเยอร์วาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะอันคุกรุ่น พร้อมระเบิดทุกอย่างให้เป็นจุลในเสี้ยววินาทีถัดไป ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมวงความวุ่นวายในตอนนี้ด้วยนะครับ