เช้าวันใหม่ที่แสนกระอักกระอ่วน

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มตีขึ้นจมูก ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าในสตูดิโอสตรีมมิ่งดูผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย "เรย์... นายจะกินแต่ไข่ดาวเปล่าๆ แบบนั้นจริงๆ เหรอวะ เอาเบคอนฉันไปกินบ้างก็ได้นะ หน้าตานายตอนนี้เหมือนซอมบี้อดนอนที่พร้อมจะฝังเขี้ยวใส่คอใครก็ได้ชะมัด" ฟินิกซ์ส่งเสียงเจื้อจแจ้วทำลายความเงียบ เขายื่นจานอาหารของตัวเองไปตรงหน้าอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตพยายามกวาดมองใบหน้าด้านข้างที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลักของโปรเพลเยอร์หนุ่ม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าที่น่าขนลุก เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองจานเบคอนนั้น มือเรียวยาวที่ปกติมักจะวางอยู่บนคีย์บอร์ดเกมมิ่งด้วยความเร็วสูง กำลังใช้ส้อมเขี่ยไข่ดาวในจานไปมาอย่างไร้จุดหมาย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดโฟกัส ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เมื่อคืน... เหตุการณ์ที่ใครบางคนดันมาเห็นภาพชวนเข้าใจผิดระหว่างเขากับฟินิกซ์ที่มุมระเบียง เรย์ก็ปิดสวิตช์การพูดคุยของตัวเองลงอย่างถาวร ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ ณ ตอนนี้มันไม่ใช่ความเงียบธรรมดา แต่มันคือความอึดอัดระดับสิบกะโหลกที่หนาแน่นจนแทบจะใช้มือเปล่าคว้ามาปั้นเป็นก้อนได้ ฟินิกซ์ที่ปกติเป็นคนพูดยังต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าต้นเหตุของความเย็นชานี้คืออะไร... ไอ้อาการหูแดงซ่านกับสายตาเลิกลักระหว่างที่พวกเขากำลัง ‘เคลียร์พื้นที่’ กันใกล้ชิดเกินเหตุเมื่อคืนต่างหากที่ทำให้เรย์เลือกที่จะใช้วิธี “เงียบกริบ” เป็นเกราะกำบัง "นี่... จะไม่พูดอะไรหน่อยเลยรึไงวะ" ฟินิกซ์วางช้อนลงกระทบจานเสียงดังลั่น เขาเริ่มทนกับบรรยากาศป่าช้าแบบนี้ไม่ไหวแล้ว "โกรธเรื่องเมื่อคืนเหรอ? ก็บอกแล้วไงว่ามันอุบัติเหตุ นายสะดุดขาตัวเองแล้วฉันแค่รับไว้ทัน... เออ ถึงท่าทางมันจะดูหมิ่นเหม่ไปหน่อยก็เถอะ แต่ตานั่นก็ไม่ได้เอาไปพูดต่อหรอกน่า ฉันเคลียร์กับมันเรียบร้อยแล้ว" เรย์ชะงักมือที่กำลังถือส้อม ดวงตาสีนิลคู่คมหันขวับมามองสตรีมเมอร์ตัวแสบทันที ความดุดันและความเย็นยะเยือกในแววตานั้นทำเอาฟินิกซ์เผลอเอนหลังหนีโดยสัญชาตญาณ รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวโปรเพลเยอร์หนุ่มพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่ากลัว "นายคิดว่าฉันโกรธเพราะไอ้บ้านั่นเห็นเหรอ?" เรย์เปิดปากพูดเป็นครั้งแรกในรอบสิบสองชั่วโมง เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าแต่น่าฟังนั้นลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ "นายคิดตื้นขนาดนั้นเลยสินะ ฟินิกซ์" "อ้าว... แล้วนายโกรธเรื่องอะไรวะ?" ฟินิกซ์ขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อเจอท่าทีมีลับลมคมในแบบนี้ "ถ้าไม่ได้โกรธเรื่องนั้น แล้วนายทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวฉันตั้งแต่ตื่นนอนมาทำไมฮะ" เรย์ไม่ตอบ เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นการหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง ดวงตาคู่คมจดจ้องมองใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ไล่สายตาตั้งแต่เส้นผมยุ่งเหยิงยามตื่นนอน ริมฝีปากที่ชอบเถียงเขาฉอดๆ ไปจนถึงช่วงคอระหง ความทรงจำจากสัมผัสเมื่อคืนที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายแนบชิดกับอกของเขา กลิ่นกายสะอาดอ่อนๆ และจังหวะลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ... ทุกอย่างมันย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวจนทำให้หัวใจที่ควรจะนิ่งสงบของโปรเพลเยอร์อัจฉริยะเต้นรัวผิดจังหวะ และนั่นแหละคือสิ่งที่เรย์เกลียดที่สุด—เขาเกลียดการที่ตัวเองควบคุมความรู้สึกไม่ได้เพราะคนตรงหน้า "ฉันไม่ได้โกรธนาย" เรย์พูดเสียงเรียบ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกได้ราวกับเปิดปิดสวิตช์ "ฉันแค่... รำคาญเสียงน่าหนวกหูก็เท่านั้น" "เหอะ! ปากแข็งชะมัด" ฟินิกซ์เบะปากใส่ทันที ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปเมื่อโดนคำพูดกวนประสาทสวนกลับมา "ถ้ารำคาญนักทำไมไม่ย้ายโต๊ะไปกินคนเดียวล่ะครับ ท่านโปรเรย์ผู้สูงส่ง" "ถ้านายยังพูดมาก ฉันจะย้ายไปกินบนหัวนายแทน" "เชิญเลยครับ ถ้าปัญญาอ่อนพอก็ลองดู!" แม้ปากจะเถียงกันไฟแลบ แต่ลึกๆ ในใจของฟินิกซ์กลับเต้นผิดจังหวะอย่างน่าประหลาด เขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาและคำพูดขวานผ่าซากของเรย์ มันมีความกรุ่นระอุบางอย่างซ่อนอยู่... ความรู้สึกที่เขาเองก็ไมกล้าแม้แต่จะนิยามมันออกมาตรงๆ ในจังหวะที่สงครามประสาทบนโต๊ะอาหารกำลังจะปะทุขึ้นอีกรอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทกลุ่มปาร์ตี้ของพวกเขาก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศตึงเครียด *Ping!* ฟินิกซ์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอ รอยยิ้มกวนๆ ของเขาก็แข็งค้างทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา ขณะเดียวกัน เรย์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติทางสีหน้าของคนตรงข้าม ก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "มีอะไร?" เรย์ถามเสียงห้วน ฟินิกซ์เงยหน้าขึ้นช้าๆ มองหน้าเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกเล็กน้อย "ไอ้... ไอ้เด็กเส้นตระกูลหลิน... มันบอกว่ามันกำลังยืนอยู่หน้าประตูสตูดิโอของเราตอนนี้แล้ว" *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นแทบจะทันทีหลังสิ้นเสียงของฟินิกซ์ ราวกับว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาเพื่อรอคำอนุญาต แต่ตั้งใจจะมาทลายความลับที่พวกเขายังเคลียร์กันไม่จบให้พังครืนลงต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความซึนของเรย์และความกวนของฟินิกซ์ไปด้วยกันนะครับ!