การฝึกซ้อมที่เปลี่ยนไป

"นายจะเลิกเล่นเกมตลกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ฟินิกซ์?" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องซ้อมส่วนตัว แสงไฟนีออนสีฟ้าอมม่วงจากจอคอมพิวเตอร์สเปกแรงสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงของเรย์ โปรเพลเยอร์อัจฉริยะผู้ได้ฉายา ‘น้ำแข็งเรียกพี่’ เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพง ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องมองหน้าจอที่ขึ้นสถานะ *Game Over* สีแดงฉาน สลับกับร่างของคนที่นั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ฟินิกซ์ สตรีมเมอร์ชื่อดังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไหวไหล่เบาๆ เขาไม่ได้สะท้านกับรังสีความเย็นชาที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานยามได้เห็นคนตัวสูงกว่าหัวเสีย "เกมตลกอะไรกันล่ะ คุณโปรเพลเยอร์เรย์จอมเครียด? ฉันก็แค่เล่นตามสไตล์ของฉัน... หรือว่านายแพ้ทางสไตล์นี้เข้าแล้ว ถึงได้มานั่งทำหน้ายักษ์ใส่ฉันอยู่แบบนี้ล่ะครับ?" ฟินิกซ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงกวนๆ เจือแววเย้าแหย่ที่จงใจสะกิดต่อมโมโหของคนตรงหน้าให้ทำงาน เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนอุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดฮวบลงไปหลายองศา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนฟินิกซ์ที่กำลังจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ต้องชะงัก ร่างเพรียวบางถูกบดบังด้วยเงาสูงใหญ่ที่โน้มลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่กรุ่นกลิ่นไอความหงุดหงิด "ปากดีแบบนี้ตลอด..." เรย์พึมพำเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบจดจ้องริมฝีปากที่เอาแต่ต่อลอต่อเถียงไม่หยุด "นายคิดว่าตัวเองแน่มากสินะฟินิกซ์? ที่ลากฉันเข้ามาพัวพันในเกมบ้าๆ นี่ แล้วก็ทำตัวป่วนไปวันๆ โดยไม่สนว่าคนอื่นเขาจะรู้สึกยังไง" บรรยากาศในห้องซ้อมเวลานี้เปลี่ยนจากความตึงเครียดของการแข่งเกม กลายเป็นความหวานอมขมกลืนที่อบอวลไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ฟินิกซ์ชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน แต่กระนั้น เจ้าตัวก็ยังเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีหลบ "ถ้าฉันไม่ป่วน นายก็คงเอาแต่นั่งทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกอยู่ในโลกแคบๆ ของนายไปตลอดชีวิตนั่นแหละ เรย์... ฉันกำลังช่วยฝึกให้นายรู้จักมีความรู้สึกร่วมกับคนอื่นต่างหาก ขอบคุณฉันสักคำยังจะดีกว่ามาทำหน้าดุใส่นะครับ" ฟินิกซ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดึงความมั่นใจกลับมา แต่จังหวะการเต้นของหัวใจในอกกลับเริ่มรัวเร็วจนผิดจังหวะเมื่อเรย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เรย์ไม่ตอบคำถาม เขากวาดสายตามองสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าที่มักจะใช้ความกวนประสาทมาเป็นเกราะกำบัง หัวใจของโปรเพลเยอร์หนุ่มกระหน่ำรัวราวกับตีกลองศึก ปากบอกว่าเกลียดความน่ารำคาญ แต่ทำไมทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้ ความรู้สึกข้างในกลับบอกให้เขากลืนคำพูดตัวเองลงคอไปเสียทุกที "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันดูสิ..." เรย์กระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนใจสั่น "ว่านายเก่งจริงอย่างที่ปากพูด... ไม่ใช่ดีแต่ป่วนให้ใจฉันมันรวนเล่นแบบนี้" ฟินิกซ์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย คำพูดสวนกลับที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ลำคอ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่ นี่เป็นครั้งแรกที่เรย์รุกคืบเข้ามาด้วยน้ำเสียงและแววตาที่จริงจังเกินกว่าจะมองเป็นแค่การหยอกล้อ เคมีที่ปะทะกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวิวที่ทำเอาสมองตื้อตันไปชั่วขณะ มือเรียวของฟินิกซ์ยกขึ้นวางบนแผงอกกว้างของอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ ตั้งใจจะดันตัวให้ออกห่าง แต่ทว่าปลายนิ้วกลับสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กันของเรย์ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย แต่ก่อนที่บรรยากาศหวานอมขมกลืนจะก้าวล้ำเส้นความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่ต่างระมัดระวัง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท "พี่เรย์ครับ! เรื่องสตรีมการกุศลพรุ่งนี้ ทางผู้จัดติดต่อมา..." เสียงของโปรเพลเยอร์รุ่นน้องในสังกัดคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องซ้อม แต่แล้วเจ้าตัวก็ต้องชะงักกึก กลืนคำพูดที่เหลือลงคอแทบไม่ทัน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า—เรย์ที่กำลังคร่อมร่างของฟินิกซ์ไว้บนเก้าอี้เกมมิ่ง โดยที่ใบหน้าห่างกันแค่คืบเดียว! เรย์ผละตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งเช่นเดิม ทว่าใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด ส่วนฟินิกซ์รีบเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่ยังคงค้างคาอยู่บนใบหน้า ดวงตาของเรย์ตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้ทันที ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!