ใครบางคนที่เฝ้ามอง

เสียงปรบมือในห้องซ้อมออฟไลน์ของทัวร์นาเมนต์ระดับประเทศไม่ได้ให้ความรู้สึกน่ารื่นรมย์เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันเหมือนเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของฟินิกซ์ สตรีมเมอร์หนุ่มฝีปากกล้ากำลังยืนกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว หน้าจอเรืองแสงแสดงคอมเมนต์และคลิปตัดต่อในโซเชียลมีเดียที่กำลังพยายามปั่นกระแสว่าเขาเป็นตัวถ่วงของทีม และชัยชนะที่ผ่านมาทั้งหมดเกิดจากความอภินิหารของเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ไม่ใช่ฝีมือของเขา รอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าเสมอกลับราบเรียบสนิท ดวงตากลมโตไหวระริกชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่หาดูได้ยาก "ปล่อยพวกมันเห่าไปเถอะครับ หมาข้างถนนก็มักจะเห่าใส่รถที่วิ่งเร็วกว่าเสมอ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นเหนือหัว ฟินิกซ์ไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเป็นใคร เรย์ยืนกอดอกอยู่ข้างกาย ไหล่กว้างๆ นั่นดูเหมือนจะแผ่ไอเย็นเยียบออกมาตัดกับอากาศในห้องซ้อมที่ค่อนข้างอุ่น ดวงตาคมกริบของโปรเพลเยอร์ฉายา 'น้ำแข็งเรียกพี่' กำลังจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของฟินิกซ์ด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอกน่า เรย์" ฟินิกซ์แค่นหัวเราะในลำคอ พยายามฝืนยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มทะเล้นเหมือนเดิม ทว่ามันกลับดูฝืนจนน่าใจหาย "แค่รำคาญพวกว่างงานที่เก่งแต่หน้าคีย์บอร์ดก็เท่านั้นเอง" "ถ้าไม่ได้ใส่ใจ ทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้นล่ะครับ?" เรย์ไม่ยอมปล่อยผ่าน สเต็ปเท้าก้าวเข้ามาประชิดตัวจนฟินิกซ์ต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน ไอร้อนจากร่างกายของอีกฝ่ายปะทะเข้ากับความเย็นเฉียบของบรรยากาศรอบตัว สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของสตรีมเมอร์ตัวแสบกระตุกวูบ เรย์ยื่นมือหนาแย่งโทรศัพท์เจ้าปัญหามาจากมือของฟินิกซ์หน้าตาเฉย ก่อนจะกดล็อกหน้าจอแล้วโยนมันลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง* "เฮ้ย! นายทำบ้าอะไรเนี่ย?" ฟินิกซ์โวยวาย ดวงตาตวัดมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างเอาเรื่อง "นั่นมันสิทธิส่วนบุคคลนะ นายมีสิทธิ์อะไรมา..." "มีสิทธิ์ในฐานะคู่หู... และมีสิทธิ์ในฐานะคนที่ไม่อยากเห็นนายทำหน้าแบบเมื่อกี้" คำพูดห้วนๆ แต่จริงจังจนเกินเบอร์ทำให้ฟินิกซ์ชะงักไป ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งในระยะประชิด เรย์ไม่เคยเป็นคนพูดจาหวานเลี่ยน ปากร้าย ใจดำ และชอบจิกกัดคือคอมโบประจำตัวที่ฟินิกซ์คุ้นเคย แต่วินาทีนี้ แววตาคู่คมที่ทอดมองลงมากลับไม่มีร่องรอยของความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มันเต็มไปด้วยความเดือดดาลแทนเขา และความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยปาก ดวงตาของเรย์ตวัดกลับไปมองกลุ่มผู้มาใหม่ที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูห้องซ้อมด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้ทันที ทิม โปรเพลเยอร์จากทีมคู่แข่งคู่อริกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตู มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ยอย่างไม่คิดจะปิดบัง ด้านข้างคือผู้จัดการทีมคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาดูแลโครงสร้างอีสปอร์ตปีนี้ ทั้งคู่ส่งสายตาราวกับผู้ชนะมายังฟินิกซ์ "อุ๊ย ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาคุยกันหรือเปล่า?" ทิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท แกล้งทำเป็นตกใจ "พอดีเห็นข่าวในเน็ตแล้วอดเป็นห่วงไม่ได้ ว่าสตรีมเมอร์ชื่อดังจะรับแรงกระแทกไม่ไหวจนต้องขอถอนตัวจากทัวร์นาเมนต์ซะก่อน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ทีมเราคงหมดสนุกแย่เลยนะครับ" บรรยากาศในห้องลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบอย่างไร้สาเหตุ ฟินิกซ์สูดลมหายใจเข้าลึกเตรียมจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบชนิดที่อีกฝ่ายต้องหน้าชา แต่ยังไม่ทันที่เสียงของเขาจะหลุดออกจากลำคอ ร่างสูงใหญ่ของเรย์ก็ก้าวขยับบังหน้าเขาไว้ครึ่งตัวราวกับจะปกป้อง "ปากดีแบบนี้ ระวังตอนลงสนามจริงจะไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินมาจับเมาส์นะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคนฟังต้องสะعท้าน ความกดดันระดับโปรเพลเยอร์แถวหน้าถูกปล่อยออกมาอย่างไร้ความปรานี "คนที่เก่งแต่สร้างข่าวปั่นหัวคนอื่น มักจะฝีมือห่วยแตกที่สุดบนสังเวียน... นายก็รู้ดีนี่ ทิม" ทิมหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มเยาะบนใบหน้ากระตุกเกร็ง แต่ยังฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน "ปากดีไปเถอะเรย์ ระวังเถอะ... คนที่นายกำลังปกป้องอยู่นี้ อาจจะเป็นตัวถ่วงที่ทำให้แชมป์ปีนี้หลุดมือไปจากนายก็ได้" พูดจบ ทิมก็สะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับผู้จัดการทีมทันที ทิ้งให้ความเงียบโรยตัวลงมาครอบงำห้องซ้อมอีกครั้ง ฟินิกซ์มองแผ่นหลังของคู่กรณีที่เดินลับตาไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งใจที่เจ้าตัวไม่มีทางปริปากพูดออกมาตรงๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกายที่ยังคงยืนทำหน้าถมึงทึงไม่เลิก "ขอบคุณ... มั้ง" ฟินิกซ์พึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมกริบที่มองตรงมา "แต่คราวหลังไม่ต้องออกตัวแรงขนาดนั้นก็ได้ ฉันเถียงเองทันน่า" เรย์ไม่ตอบทันที นิ้วเรียวเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของฟินิกซ์เอาไว้เบาๆ ไม่แน่นจนเจ็บ แต่รั้งไว้ไม่ให้ขยับหนี ดวงตาสีเข้มคู่นั้นก้มลงมองสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม "ผมไม่ชอบเห็นนายโดนเหยียบย่ำ... โดยเฉพาะพวกสวะที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเทียบฝุ่น" เรย์กระซิบเสียงต่ำ ทุ้มพร่าจนหัวใจของสตรีมเมอร์ตัวแสบกระตุกวูบไปถึงขั้วหัวใจ "และจำไว้... นายไม่ใช่ตัวถ่วงของใครทั้งนั้น โดยเฉพาะของผม" คำพูดนั้นทำเอาฟินิกซ์ถึงกับพูดไม่ออก สมองอื้ออึง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจากความใกล้ชิดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนของเรย์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง* เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ละสายตาจากฟินิกซ์ชั่วขณะเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากระบบหลังบ้านของสมาคมอีสปอร์ต พร้อมกับภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากเบอร์แปลกปริศนา ดวงตาคมกริบของเรย์กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บนหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ร่างกายทั้งร่างก็ชะงักค้าง ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความตกใจ ข้อมือที่จับข้อมือของฟินิกซ์อยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ฟินิกซ์สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงหันกลับมามองด้วยความสงสัย "มีอะไรเรย์ ใครส่งอะไรมา?" เรย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววเย็นชาหรือโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนความเคร่งเครียดที่ฟินิกซ์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ฟินิกซ์ดูข้อความนั้น บนหน้าจอ... ปรากฏภาพถ่ายตารางการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่พิมพ์ไว้สั้นๆ แต่น่ากลัวว่า *"ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่พวกนายไว้ใจมากที่สุด กำลังจะขายพวกนายให้คู่แข่งในรอบชิง"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้ด้วยนะครับ