เกมไล่จับในห้องนอน

เสียงกุญแจกระทบกันในความเงียบงันคือเสียงเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ในโถงทางเดินกว้าง ประตูบานใหญ่ที่เชื่อมต่อออกไปยังระเบียงด้านนอกถูกงัดจนกลอนหลุดร่วง อันดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือดด้วยความตื่นกลัว มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปผลักบานกระจกออกไปหมายจะหนีให้พ้นจากขุมนรกแห่งนี้ แต่ทว่า... ความหวังอันน้อยนิดกลับต้องดับวูบลง เมื่อเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาเบื้องหลังราวกับมัจจุราชที่ก้าวออกมาจากความมืด "คิดจะบินหนีจากกรงของฉัน... ง่ายไปหน่อยไหมครับคนสวย" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังชิดติดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง อันดาผงะถอยหลังด้วยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังบางกลับชนเข้ากับแผงอกกว้างที่ยืนดักทางไว้ทุกด้านราวกับกำแพงเหล็ก คิรากรเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองร่างสั่นเทาของเชลยสาวด้วยประกายตาดุดันและเยียบเย็น อันดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า มือบางพยายามดันอกแกร่งเอาไว้สุดแรง "ปล่อยฉันนะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่! หนี้บ้าบอของพี่ภาคินฉันไม่ได้เป็นคนก่อ ทำไมฉันต้องมารับกรรมแทนด้วย!" คิรากรไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่สะท้อนความดิบเถื่อน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างรวบไว้ด้วยมือเดียวแล้วตรึงไว้เหนือศีรษะของเธออย่างง่ายดาย แรงบีบที่หนักหน่วงทำให้รอยแดงปรากฏขึ้นทันที แต่คนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะปรานี "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คิรากรก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความโกรธ กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับความเย่อหยิ่งและอำนาจแผ่ซ่านจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก "พี่ชายเธอเอาตัวเธอมาแลกเงินก้อนโต เซ็นสัญญาขายเธอให้ฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายของโลกใต้ดิน... เธอนั่นแหละที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากเถียงฉันด้วยซ้ำ" "ไอ้คนใจร้าย..." อณัชญาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ ใสแต่ไม่มีวันยอมให้มันไหล r่วงลงมาต่อหน้าผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ "ต่อให้คุณจะขังฉันไว้จนตาย ฉันก็ไม่มีวันยอมก้มหัวให้คุณหรอก!" คำประกาศกร้าวที่เจือด้วยความดื้อรั้นนั้นแทนที่จะทำให้มาเฟียหนุ่มโกรธเกรี้ยว กลับยิ่งจุดประกายความเร่าร้อนในดวงตาคมกริบให้ลุกโชนขึ้นไปอีก คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์อันดิบเถื่อน "ดื้อด้าน... ปากเก่งแบบนี้สินะ ที่ทำให้ฉันอยากจะปราบพยศเธอให้ราบคาบทุกครั้งที่เห็นหน้า" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้ตั้งตัว เขาดึงรั้งเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิดไร้ช่องว่าง แรงดึงดูดอันมหาศาลทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันในความมืดสลัวของห้องนอนกว้าง อันดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามบิดข้อมือหนີและเบือนหน้าหนีสัมผัสอันอุกอาจ แต่คิรากรกลับใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับการลงทัณฑ์ ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบดุดัน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวเข้าครอบครองกลีบปากนุ่มในทันที อณัชญาพยายามเม้มปากแน่นและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวลิ้นร้อนของชายหนุ่มกลับแทรกซึมผ่านรอยแยกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวพร่าเลือน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก แรงต่อต้านค่อยๆ มลายหายไปทีละน้อยเมื่อฝ่ามือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง สัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อถอนริมฝีปากออกหยาดน้ำใสก็เยิ้มย้อยเชื่อมติดระหว่างเรียวปากของทั้งคู่ คิรากรหอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาสีเข้มฉายแววปรารถนาอันลึกล้ำ ขณะที่เขาเคลื่อนใบหน้าคมคายลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวเนียนอย่างรวดเร็ว "อื้อ... ปล่อยนะ..." อันดาครางประท้วงเสียงสั่นเมื่อริมฝีปากร้อนจัดขบเม้มลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดเสียงดังเฉอะแฉะ ความเจ็บแปลบปะปนกับความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง คิรากรฝังรอยจูบอันดุดันและฝากรอยรักสีแดงเข้มไว้บนซอกคอระหงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของให้เด่นชัดที่สุดในอาณาจักรของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ร่างบางอ่อนระทวยแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดีที่วงแขนแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เชลยตัวแสบหลุดรอดไปไหนได้แม้แต่นิลเดียว คิรากรเงยหน้าขึ้นมองผลงานบนลำคอขาวด้วยความพึงพอใจ รอยสีเข้มตัดกับผิวเนียนละเอียดราวกับงานศิลปะชิ้นเอกที่เขาเป็นผู้สร้างขึ้นมากับมือ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านรอยจูบนั้นเบาๆ ก่อนจะกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำด้วยเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... และต่อให้เธอพยายามหนีไปสุดขอบโลก ฉันก็จะลากตัวเธอกลับมาลงทัณฑ์ใต้ร่างของฉันแบบนี้ทุกครั้งไป..." ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเร่าร้อนจนถึงขีดสุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้องนอน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์!" คิรากรชะงักกึก นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ ขณะที่อันดาฉวยโอกาสจังหวะนั้นออกแรงผลักอกแกร่งเต็มแรงแล้วถอยร่นไปตั้งหลักที่ริมเตียงนอน ดวงตากลมโตไหวระริกเมื่อประตูห้องถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในความมืด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ คิราห์ลวงรัก