รสชาติของความดื้อดึง

"คุณไม่มีวันชนะผมหรอก อณัชญา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างขวาง คีย์ หรือ คิรากร ขยับกายเข้าประชิดร่างบางที่ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสของระเบียงห้อง แววตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจดจ้องมองเหยื่อในกำมือด้วยความกระหายใคร่รู้ ปลายนิ้วหนายื่นออกไปไล้กรอบหน้าเนียนใสอย่างถือสิทธิ์ แม้หญิงสาวจะเบือนหน้าหนีด้วยความดื้อรั้น แต่ก็ไม่พ้นอุ้งมือแกร่งที่ตึงล็อกคางมนเอาไว้บังคับให้เธอกล้าสบตาเขาตรงๆ อันดาหายใจหอบกระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความโกรธขัดเคือง "ปล่อยฉันนะ... คนสารเลว คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ในเมื่อพี่ชายฉันมันหนีไปแล้ว คุณก็ควรปล่อยฉันไปสะที!" คำว่า 'สารเลว' ไม่ได้ทำให้เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มร้ายกาจกลับผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาหัวเราะในลำคอด้วยความขบขันกับท่าทีพยศราวกับลูกแมวป่าตัวน้อยที่พยายามกางกรงเล็บขู่ "ปากเก่งดีนี่... หนี้ที่พี่ชายเธอผลาญไว้ มันก้อนโตเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะชดใช้ด้วยเงินได้ และในเมื่อเธอไม่มีปัญญาจ่าย ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะทวงคืนด้วยวิธีของฉัน" คีย์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินอยู่บริเวณซอกคอขาวระหงทำให้สติสัมปชัญญะของอันดาเตลิดเปิดเปิง ยิ่งเธอดื้อรั้น เขายิ่งอยากใช้ความดิบเถื่อนปราบพยศให้หลาบจำ ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน อณัชญาพยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับเปรียบเสมือนการสะกิดผิวกายของเสือร้ายเท่านั้น คีย์รวบข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะสอดเข้าไปใต้ร่มผ้า ลูบไล้ผิวกายเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นและแรงปรารถนาที่ตื่นตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ "อย่า... ปล่อยนะ!" เธอร้องประท้วงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ "รั้นนักใช่ไหม งั้นก็ลองดูซิว่าเธอจะดื้อกับฉันได้สักกี่น้ำ" รสจูบเร่าร้อนดุดันปะทะลงมาปิดริมฝีปากที่กำลังต่อต้านอย่างไม่ทันตั้งตัว คีย์บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนราวกับไฟแผดเผา ทำเอาสติของอันดาหลุดลอย ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนยวบยาบลงไปทุกที ภายใต้สัมผัสอันชำนาญและทรงพลังที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น สัมผัสจากมือหนาเปลี่ยนจากความรุนแรงเป็นการลูบไล้อย่างวาบหวาม ปลายนิ้วไต่ระดับต่ำลงเรื่อยๆ ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ลุกโชนไปด้วยไฟสวาท เสื้อผ้าเนื้อบางค่อยๆ ถูกร่นลงตามแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ อันดาพยายามส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ แต่ก็ถูกกลืนหายไปด้วยริมฝีปากของชายหนุ่มที่ยังคงมอบจูบอันลึกซึ้งและดุดันไม่หยุดหย่อน ความสัมพันธ์อันตึงเครียดของศัตรูคู่อาฆาตบัดนี้ถูกหลอมรวมด้วยแรงขับเคลื่อนทางเพศที่รุนแรงและลึกซึ้ง คีย์ขยับกายแนบชิดสนิทแนบ รสชาติของความดื้อดึงในตัวเธอกำลังทำให้เขาคลั่งไคล้จนถอนตัวไม่ขึ้น ทุกหยาดหยดของความพยศถูกบดขยี้ด้วยความเสน่หาอันเร่าร้อนเดือดพล่าน จนกระทั่งร่างบางแทบหมดแรงต้านทาน ซบพักอยู่กับอกแกร่งด้วยความหอบสะท้าน ห้องนอนกว้างตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งคู่ที่ประสานกันเป็นจังหวะ คีย์ก้มลงมองเรือนร่างอรชรที่นอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่างของเขา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอย่างชัดเจน มือหนากำลังจะเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าสวยหวาน ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ภาคิน... มันกลับมาที่คาสิโน พร้อมกับพาคนกลุ่มใหญ่บุกเข้ามา!" ดวงตาคมกริบของคีย์ตวัดกลับไปมองที่ประตูทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ คิราห์ลวงรัก