กลิ่นอายของความพ่ายแพ้

ความเงียบงันภายในห้องนอนกว้างสไตล์เพนต์เฮาส์หรูหราใจกลางกรุง ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความมืดสลัว กลิ่นอายของความเสน่หาและหยาดเหงื่อจาง ๆ ลอยอบอวลปะปนไปกับความอึดอัดที่ยังคงค้างคาอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ บนผ้าปูที่นอนสีเข้มยับยู่ยี่ ร่างระหงของอันดานอนขดตัวเข้าหากันอย่างน่าเวทนา หยาดน้ำตาใสเอ่อคลอหน่วยจนล้นปรี่ไหลอาบแก้มเนียนนุ่ม ร่องรอยสีแดงกุหลาบและรอยประทับที่เขาฝากฝังไว้ทั่วเรือนร่างขาวผ่องเปรียบเสมือนเครื่องพันธนาการไร้รูปร่างที่ย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้อันย่อยยับ เธอถูกรังแกอย่างเอาแต่ใจ ถูกบดขยี้ศักดิ์ศรีจนแหลกละเอียดคามือของซาตานร้ายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าปรานี คีย์ (คิรากร) ขยับกายลุกขึ้นพิงพนักหัวเตียงอย่างใจเย็น สายตาดุดันคมกริบราวกับพญาอินทรีทอดมองผลงานตรงหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาจาง ๆ พวยพุ่งขึ้นสู่เพดาน ยิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเขาน่าเกรงขามและดิบเถื่อนยิ่งขึ้นไปอีก "อย่าทำหน้าตาเหมือนคนอกหักแบบนั้นเลยครับ คนสวย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย้ยหยัน รอยยิ้มของเขาเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้แหลกคามือ "คุณก็รู้ดีว่าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก... ทำไมถึงยังทำเป็นรับไม่ได้อีกเล่า" อันดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจตีรวนขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก เธอกำผ้าปูที่นอนในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ดวงตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความพยศและทิฐิ บัดนี้กลับมีเพียงความเจ็บช้ำและร้าวราน เธอนอนนิ่งให้หยดน้ำตาไหลรินผ่านแพขนตางอนเปียกชื้น โดยไม่ยอมเปล่งเสียงสะอื้นออกมาสักแอะเดียว ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดคือกำแพงสุดท้ายที่เธอยังพอจะปกป้องมันไว้ได้ แม้ว่าร่างกายจะบอบช้ำจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้วก็ตาม คีย์เหลือบสายตากลับมามองเชลยสาวผู้ดื้อรั้น ความเงียบของเธอไม่ได้ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น กลับกัน... แววตานิ่งสนิทที่ฉายแววต่อต้านลึก ๆ นั่นต่างหากที่กระตุ้นความกระหายใคร่รู้และปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างง่ายดาย ร่างสูงใหญ่ขยับตัวลงจากเตียง ก้าวเข้าไปใกล้อันดาที่พยายามขยับถอยหนีไปจนติดหัวเตียง ทว่าพื้นที่จำกัดทำให้เธอไม่มีทางหนีพ้น ฝ่ามือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างแก้ม "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะครับ..." คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักกดจูบซับคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ "แต่จำไว้... ทุกครั้งที่คุณพยายามต่อต้าน ผลลัพธ์มันก็จะจบลงบนเตียงนี้... และคุณก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้ผมราบคาบทุกครั้งไป" "คุณมัน... สารเลว..." อันดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชัง แม้เสียงจะแหบพร่าจากการกรีดร้องเมื่อครู่ แต่แววตากลับไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลย คีย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ความดื้อรั้นของเธอมันช่างหวานล้ำและท้าทายเสียจนเขาอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เขาก้มลงกระซิบชิดริมหใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความอันตราย "คำก็สารเลว สองคำก็ซาตาน... แต่แปลกนะครับ ที่ร่างกายของคุณมันกลับตอบสนองผมดีเหลือเกิน..." สิ้นคำพูดนั้น อันดาก็สะعدเฮือกด้วยความโกรธจัด ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอเงื้อมมือหมายจะตบหน้าคนอวดดีสักฉาดใหญ่เพื่อระบายความคับแค้น ทว่า... เร็วกว่าความคิด คีย์คว้าข้อมือเรียวเล็กทั้งสองข้างไว้ได้อย่างแม่นยำ รวบมันขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียวด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด ก่อนจะโน้มตัวทาบทับลงมาแนบชิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของเธออีกครั้ง ลมหายใจร้อนผارقปะทะกันอย่างใกล้ชิด แรงกดดันจากร่างกำยำทำให้หัวใจของอันดาเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศในห้องนอนกว้าง ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกาย แต่มันคือการพ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่เธอหวาดกลัวที่สุด ทว่า ในจังหวะที่เกมรักกำลังจะปะทุขึ้นด้วยความเร่าร้อนระลอกใหม่ เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงวางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างเตียงก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงอย่างกะทันหัน คีย์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ละสายตาจากใบหน้าหวานฉ่ำของเชลยสาวอย่างเสียดาย เขายอมปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระชั่วคราว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดรับสายด้วยใบหน้าเรียบตึงและแววตาดุดัน "มีอะไร..." น้ำเสียงห้วนจัดเอ่ยถามปลายสายด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เสียงร้อนรนของผู้ช่วยคนสนิทดังลอดออกมาจากเครื่อง ทำให้แววตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นในทันที "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ภาคิน... พี่ชายนางเอก หลุดรอดจากการควบคุมของลูกน้องเราไปได้ แถมมันยังกบดานอยู่ที่โกดังเก่าริมท่าเรือ พร้อมกับหลักฐานสำคัญบางอย่างที่เราตามหาอยู่ครับ!" คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองอันดาที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกรี้ยวและบรรยากาศอันตรายแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่ราวกับพายุร้ายที่กำลังก่อตัว อันดาสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเขา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ