รุ่งอรุณแห่งความอึดอัด

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มเคล้าควันจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางบนชั้นสูงสุดของเพนต์เฮาส์หรู ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยเจือจางความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่รอบกายของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานเลยแม้แต่น้อย คิรากร หรือ คีย์ ในชุดสูทเนื้อดีที่ถอดเสื้อสูทออกเหลือเพียงเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนบนท่อนแขนแข็งแกร่งและรอยสักเลือนรางที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า นัยน์ตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นไม่ได้ละไปจากร่างบางของอณัชญาที่ยืนตัวเกร็งอยู่ริมกระจกใสบานยักษ์ ความเงียบงันในยามเช้าตรู่ช่างน่าอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของมาเฟียหนุ่มที่มองมาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดเฉือนผิวเนื้อทีละน้อยโดยไม่ต้องลงแรง "ยืนทำตัวแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์อยู่ตรงนั้น คิดว่าจะทำให้หนี้ของพี่ชายเธอหายไปได้หรือไง... อณัชญา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างไม่ไยดี มันคือความดุดันที่ซ่อนเร้นความปรารถนาอันดิบเถื่อนเอาไว้เบื้องหลังอย่างแนบเนียน อณัชญากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินตัวโคร่งที่คิรากรเป็นคนโยนให้เปลี่ยนเมื่อคืน มันหลวมโคร่งจนไหลเนียนนุ่มข้างหนึ่งร่วงหล่นลงมาปะทะกับสายตาคมปลาบของเขาอย่างจงใจและไม่ตั้งใจในเวลาเดียวกัน หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว พยายามรักษารอยหยักแห่งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเอาไว้ให้ได้มากที่สุด "ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยพี่ภาคิน..." เธอสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่แข็งกร้าว "คุณต่างหากที่เป็นคนยื่นข้อเสนอสกปรกนั่นขึ้นมาเอง คุณบังคับฉัน!" *ปึง!* เสียงฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนอณัชญาสสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของคิรากรจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่ไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว พริบตาเดียวแผ่นหลังบางก็ถูกต้อนจนแนบชิดติดกับกระจกใสเย็นเฉียบ เบื้องล่างคือมหานครที่ยังหลับใหล แต่เบื้องหน้าของเธอคือขุมนรกโลกันต์ที่พร้อมจะแผดเผาให้มอดไหม้ คิรากรโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นนิอ่อนๆ ปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายอันตรายคนนี้ทำให้สติสัมปชัญญะของอณัชญาพร่าเลือนไปชั่วขณะ "ปากเก่งดีนี่... เมื่อคืนตอนที่เธอร้องครางอยู่ใต้ร่างฉัน เธอก็ไม่ได้พูดจาอวดดีแบบนี้หรอกนะ" คำพูดจาจาบจ้วงและดิบเถื่อนทำให้เลือดในกายของหญิงสาวสูบฉีดด้วยความโกรธแค้น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ "คนทุเรศ!" อณัชญาเค้นเสียงด่าทอดw พร้อมกับเงื้อมือหมายจะตบหน้าคมคายนั้นให้สมกับความแค้นเคือง แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด มือหนาข้างหนึ่งคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอรวบไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวได้อย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือนั้นหนักหน่วงราวกับคีมเหล็ก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากแววตาของเขา "กล้าดีนี่... คิดจะทำร้ายเจ้าหนี้ของตัวเองอย่างนั้นเหรอ" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย สายตาของเขาไล่ต่ำลงมาสำรวจเรือนร่างใต้ร่มผ้าซาตินบางเบาอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย "คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธอมีอิสระเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ... ในเมื่อเธอยังชดใช้ดอกเบี้ยไม่ครบทุกบาททุกสตางค์" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลากไล้จากคางมนลงมาตามลำ cuello ระหง ทำให้อณัชญาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความตึงเครียดในห้องเปลี่ยนรูปเป็นแรงดึงดูดทางเพศอันเร่าร้อนเดือดพล่าน ร่างกายของเธอบิดเร้าด้วยความรู้สึกขัด แย้งระหว่างความโกรธเกลียดกับความปั่นป่วนที่เขาจงใจปลุกเร้า "ปล่อยนะ... ปล่อยฉัน!" เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ ร่างกายก็ยิ่งเบียดเสียดแนบชิดติดกับแผงอกกำยำของเขามากขึ้นเท่านั้น คิรากรไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่เขากลับก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ สัมผัสวาบหวามที่คุ้นเคยจากค่ำคืนอันยาวนานย้อนกลับมาเล่นงานสติของเธออีกครั้ง อณัชญาครางแผ่วในลำคอ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพชในอ้อมแขนของซาตินหนุ่ม "เด็กดี... ยอมรับความจริงซะเถอะว่าร่างกายของเธอมันเกิดมาเพื่อเป็นของฉันคนเดียว" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากร้อนที่ประทับลงบนซอกคอระหงเน้นย้ำความจำนน ทว่า ในวินาทีที่อณัชญาหลับตาลงและปล่อยให้ความหวามไหวเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นรัวเร็วขัดจังหวะความเร่าร้อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* คิรากรชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงตรึงร่างของอณัชญาไว้ใต้ร่างกาย ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุดันมองไปยังประตูบานใหญ่ด้วยความกราดเกรี้ยว เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของชายฉกรรจ์ซีดเผือดจนเห็นได้ชัด "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ลูกน้องละล่ำละลักรายงาน "คุณภาคิน... พี่ชายของคุณอณัชญา ถูกพบเป็นศพจมกองเลือดอยู่บริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดินของคาสิโนเราเมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ!" ดวงตาของคิรากรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่นัยน์ตาคมกริบจะหันกลับมามองสตรีในอ้อมแขนที่ตัวแข็งทื่อ ร่างบางดลใจสั่นเทาด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินข่าวร้าย ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ