คำสั่งเด็ดขาดของเจ้าพ่อ

กระดาษรายงานโครงงานวิจัยชิ้นสำคัญถูกปัดร่วงลงสู่พื้นพรมราคาแพงด้วยหลังมือของชายหนุ่ม เสียงกระดาษหนาปะทะพื้นดังทึบ ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนเพนท์เฮาส์หรู "ผมไม่อนุญาตให้อันดาออกไปไหนทั้งนั้น" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันกลับมามองร่างบางที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่เบื้องหลัง คีย์ (คิรากร) ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับยืนทอดสายตามองทัศนียภาพยามบ่ายของมหานครผ่านกระจกใสบานยักษ์ ไหล่กว้างและท่าทีนิ่งเฉยนั้นแผ่รังสีความกดดันออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับจะหนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว อณัชญาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้ด้วยศักดิ์ศรี เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ "คุณคีย์คะ... ไม่สิ คุณคีย์ครับ!" อันดาเปลี่ยนสรรพนามกระแทกเสียงอย่างเหลืออด "ฉันมีโปรเจกต์จบที่ต้องไปทำร่วมกับเพื่อนที่คณะ เอกสารพวกนั้น... งานวิจัยพวกนั้นมีความหมายต่ออนาคตของฉัน ทำไมคุณถึงต้องทำตัวเผด็จการขนาดนี้ด้วย ฉันไม่ใช่เชลยศึกในกรงทองของคุณนะ!" คำว่า 'เชลยศึก' หลุดออกไปพร้อมกับแรงกระแทกของอารมณ์ คีย์หมุนตัวกลับช้าๆ นัยน์ตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นราวกับสัตว์ป่าล่าเนื้อที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกำมือ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ช้าๆ ทว่ามั่นคงและคุกคาม จนอันดาต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อดีอย่างไร้ทางหนี "เชลยศึกงั้นเหรอ?" คีย์ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าคมคายอยู่ในระดับเดียวกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงระเหยรดผิวแก้มเนียนนุ่มจนเธอต้องเบือนหน้าหนี "คำก็เชลย สองคำก็กรงทอง... อันดาลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองเอาอะไรมาแลกกับอิสรภาพของพี่ชายเฮงซวยคนนั้น หึ... ภาคินเอาตัวเธอมาจำนำไว้ที่นี่ หนี้ก้อนโตนั่นยังไม่ได้สะสางแม้แต่แดงเดียว แล้วเธอยังกล้ามาต่อรองขอออกไปข้างนอกตามลำพังอย่างนั้นหรือ?" "พี่ภาคินเป็นคนก่อเรื่อง แต่ฉันไม่ใช่!" อันดากัดฟันกรวด เงามืดจากร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ "ฉันชดใช้ด้วยร่างกาย ด้วยศักดิ์ศรี และด้วยความอดทนทุกอย่างที่คุณต้องการมามากพอแล้ว ทำไมคุณต้องกักขังฉันไว้ที่นี่ราวกับนักโทษเด็ดขาดด้วย!" "เพราะฉัน 'หวง' ไงล่ะ" คำตอบสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ คีย์เอื้อมมือหนาขึ้นมาไล้ปลายนิ้วหยาบกร้านตามกรอบหน้าสวยอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา "ออกไปข้างนอกเหรอ? ไปให้พวกผู้ชายหน้าไหนมันมองเรือนร่างของเธออีก หรือจะไปหาทางหนีจากฉัน... ฝันไปเถอะอันดา คนอย่างคิรากรอยากได้อะไรต้องได้ และไม่มีวันยอมปล่อยให้ของรักของหวงหลุดมือไปเด็ดขาด" ปลายนิ้วแข็งแกร่งเลื่อนต่ำลงมาที่ปลายคางมน บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับจูบดุดันที่พุ่งเข้าประชิดอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้กลีบปากนุ่มของเธออย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดลบันดาลและอำนาจเหนือกว่าแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก อันดาพยายามทุบตีอกแกร่งด้วยเรียวแรงทั้งหมดที่มี แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของพญาอินทรี คีย์คำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้ร่มผ้าเนื้อบาง ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดร้อนรุ่มผ่านส่วนโค้งเว้าของสรีระอย่างจงใจยั่วเย้าให้เธอสยบยอม แรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงและปะทะกระทั่งระหว่างความโกรธเกรี้ยวกับความเสน่หาแผดเผาห้องทำงานทั้งห้องให้ร้อนระอุ "อื้อ... ปล่อยนะ... คุณคีย์..." เสียงประท้วงของเธอขาดหายไปในลำคอเมื่อเรียวลิ้นร้อนซokซอนเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของอันดาร้อนผ่าว วูบวาบไปหมดทุกสัดส่วน ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีเริ่มพร่าเลือนลงภายใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาจงใจป้อนให้อย่างช่ำชอง คีย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าเวทนา ทว่าแววตาของเขากลับยิ่งมืดมนและลุ่มลึกขึ้นเป็นทวีคูณ "ถ้าอยากเรียนนัก... ฉันจะเป็นคนสอนให้เธอเอง" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดใบหู "อยากรู้อะไร อยากได้ตำราเล่มไหน บอกฉัน... แต่ถ้าคิดจะก้าวเท้าออกไปจากเขตอิทธิพลของฉันแม้แต่ก้าวเดียว เตรียมตัวรับบทลงบนเตียงที่เธอจะไม่มีวันได้นอนหลับตลอดทั้งคืนได้เลย" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งร้อน ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ลูกน้องคนสนิทของคีย์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทางด้านโกดังสินค้าที่ท่าเรือถูกลอบวางเพลิง และสายรายงานว่า... คนที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีครั้งนี้ คือคนของ 'มาเฟียตระกูลหลิว' ที่เพิ่งกลับมาจากฮ่องกงครับ" นัยน์ตาคมกริบของคีย์วาวโรจน์ขึ้นทันที รังสีสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกในพริบตา เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก "หึ... กล้ามากนะที่เข้ามาเหยียบถิ่นฉัน" คีย์ปล่อยข้อมือของอันดาให้เป็นอิสระช้าๆ ก่อนจะหันไปสั่งการเสียงเฉียบขาด "สั่งคนเตรียมรถให้พร้อม... แล้วจับตาดูเธอไว้ให้ดี ถ้าเธอขยับออกนอกห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับเธอเป็นคนแรก" คีย์ก้าวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อันดายืนหายใจหอบสะท้านอยู่ลำพังท่ามกลางความสับสนและความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นในอก แต่ทว่า... เมื่อเธอก้มลงมองกระดาษรายงานบนพื้น รอยยิ้มเย็นเยียบที่ซ่อนความดื้อรั้นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอเช่นกัน ในเมื่อเขากำลังมีศึกหนักภายนอก นั่นหมายความว่าโอกาสทองของเธอมาถึงแล้ว... หรือนี่คือกับดักที่อันตรายยิ่งกว่าเดิมที่เขากับดักรอไว้กันแน่? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก