พันธะทางร่างกาย

“คิดว่าศักดิ์ศรีจอมปลอมของเธอ จะช่วยพยุงร่างพังๆ นี้ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือผมได้นานแค่ไหนกัน… อณัชญา” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตรึงข้อมือเรียวทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล ความเย็นชาในแววตาดิบเถื่อนของคิรากรในยามนี้ ไม่หลงเหลือความปรานีใดๆ มีเพียงประกายไฟแห่งความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ อันดาหอบหายใจสะท้าน แผ่นหลังบางแนบชิดกับความเย็นเยียบของผืนฟูกเตียงนอนขนาดคิงไซส์ แต่ความร้อนระอุจากเรือนร่างกำยำที่ทาบทับลงมากลับทำให้เธ้ารู้สึกราวกับถูกหลอมละลายทั้งเป็น ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก แม้ในใจจะพยายามต่อต้านและรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ด้วยการกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แต่ร่องรอยความสั่นเทาที่ปลายคางและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามกลับทรยศเธอจนหมดสิ้น “ปล่อยฉัน… คนสารเลว” เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะพยายามดึงความแข็งกร้าวออกมาสู้ แต่ทว่ามันกลับแหบพร่าและสั่นเครือเสียจนน่าสมเพชในความรู้สึกของตัวเอง คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาไม่โกรธเคืองคำด่าทอเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม… ความดื้อรั้นที่ดื้อแพ่งไม่ยอมก้มหัวให้เขานี่แหละ คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณความเป็นนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด “ปากดีแบบนี้ คอยดูเถอะว่าเธอจะยังพยศได้สักกี่น้ำ” สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับกลีบปากนุ่มอย่างไร้ความปรานี แรงบดขยี้หนักหน่วงและดุดันราวกับต้องการลงทัณฑ์ให้เธอจดจำว่าใครคือผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ทั้งหมด อันดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่เรียวปากหนากลับรุกไล่ขบเม้มและแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย สร้างความปั่นป่วนจนขาเรียวสั่นสะท้าน มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นลูบไล้ต่ำลงมาตามโครงหน้าสวย ผ่านลำคอระหง ก่อนจะหยุดอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต แคว่ก! เสียงผ้าเนื้อดีขาดวิ่นตามแรงกระชากด้วยความใจร้อน เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวในห้องนอน ความเย็นของอากาศภายนอกปะทะกับผิวเนื้ออุ่นจัด ทำให้เรือนร่างบางสะท้านเฮือก อันดายกมือขึ้นหมายจะผลักไสแผงอกกว้าง แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่รวบปลายนิ้วประสานเข้าหากันแล้วกดแนบลงไปบนลาดไหล่หนาของเขาแทน บังคับให้เธอกลืนกินความอับอายและสัมผัสความแข็งแกร่งของเขาไปพร้อมๆ กัน “มองหน้าผม… อณัชญา” เขาสั่งเสียงพร่า ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงระเรื่อ “จำไว้ว่าร่างกายนี้ ศักดิ์ศรีนี้ และลมหายใจของเธอ… ตอนนี้มันเป็นของผมคนเดียว” สัมผัสวาบหวามจากการลูบไล้เรียรียงไปตามสัดส่วนโค้งเว้าทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลน ความโกรธแค้นและความชิงชังที่เคยมี ถูกแผดเผาด้วยไฟเสน่หาที่ชายหนุ่มจงใจจุดขึ้นอย่างเชี่ยวชาญ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านจุดอ่อนไหวจนเธอต้องแอ่นอกรับด้วยความเผลอไผล เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหง พร้อมกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตาด้วยความคับแค้นใจในความพ่ายแพ้ของตนเอง “ฮื้อ… คุณมันใจร้าย… คิรากร” “ผมใจร้ายได้มากกว่าที่เธอกำลังคิด… ถ้าเธอยังกล้าคิดจะหนีผมไปอีก” เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีสว่างกระจายทั่วอาณาเขต ความนุ่มนวลเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มผู้ดิบเถื่อนอย่างเขาไม่เคยเรียนรู้ มีเพียงความโหยหา ดิบกระด้าง และแรงดึงดูดอันลึกล้ำที่เหนี่ยวรั้งให้ทั้งสองร่างต้องหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ความตึงเครียดระหว่างศัตรูคู่อาฆาตแปรเปลี่ยนเป็นแรงปรารถนาอันเร่าร้อนเดือดพล่าน เมื่อบทเพลงแห่งพันธะทางร่างกายเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางระคนความทรมานหวานล้ำที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ทุกสัมผัส ทุกแรงอัดกระแทก และทุกหยาดเหงื่อที่ผสานกัน คือเครื่องยืนยันว่าต่อให้เธอจะพยายามขัดขืนสักแค่ไหน แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศและจดจำสัมผัสของเขาได้อย่างแม่นยำ คิรากรประคับประคองร่างบางให้ล่องลอยไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุขสมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการเสพติดเรือนร่างนี้จนไม่อาจปล่อยมือให้เป็นอิสระได้อีกตลอดกาล เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์โหมกระหน่ำจนความเงียบงันเข้ามาปกคลุม แสงจันทร์สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอนกว้าง เผยให้เห็นร่างระหงที่นอนซุกกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน คิรากรในชุดคลุมอาบน้ำยืนพิงระเบียงกระจก มือหนากำแก้ววิสกี้สีอำพันในมือแน่น สายตาคมกริบมองทอดออกไปในความมืดเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนลึกซึ้ง เขายอมรับกับตัวเองในความเงียบงันว่า… การได้ครอบครองเธอมันช่างหอมหวานและรุนแรงเกินกว่าที่คาดคิด แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้ดีคือ ร่างกายของเธออาจตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทว่าหัวใจดื้อรั้นดวงนั้น… ยังคงอยู่ไกลเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง เสียงฝีเท้าเบาหวิวจากด้านหลังทำให้แววตาคมเข้มไหววับ คิรากรหันกลับมามองร่างบางที่ขยับตัวตื่นขึ้นบนเตียงนอน ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องและร่างกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยร่องรอยกอดจูบ ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน โกรธแค้น และหวาดหวั่นระคนกัน อันดารีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายแน่น หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจที่เธอกลับพ่ายแพ้ให้กับซาตานร้ายอย่างเขาได้อย่างง่ายดาย คิรากรวางแก้วในมือลงบนโต๊ะกระจก ฝ่ายชายหนุ่มสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้เตียงนอนทีละก้าวอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงที่ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเตียง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าเนียนของเธออย่างถือวิสาสะ “ตื่นแล้วเหรอครับ… คนสวยของผม” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบข้างใบหูด้วยความระคนเอ็นดูและเย้ยหยันในคราเดียวกัน “คิดอะไรอยู่ล่ะ? กำลังเสียใจที่ร่างกายนี้มันทรยศเธอ หรือกำลังคิดว่าพรุ่งนี้จะหาข้ออ้างไหนมาเกลียดผมเพิ่มดี?” อันดาเม้มปากแน่น ถดกายหนีสัมผัสของเขาด้วยความรังเกียจระคนหวาดกลัว “ปล่อยฉัน… คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้วไม่ใช่เหรอ ปล่อยฉันกลับบ้านไปซะที!” คิรากรไม่โกรธ เขากลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน แววตาดิบเถื่อนฉายประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ “บ้านเหรอ?” เสียงทุ้มหัวเราะต่ำในลำคอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อันดาต้องช็อกจนแทบหยุดหายใจ “น่าเสียดายนะ… ที่พี่ชายตัวดีของเธอเพิ่งโทรศัพท์มาหาผมเมื่อครู่นี้เอง” หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่ากำลังมีหายนะครั้งใหญ่รออยู่ “พี่ภาคิน… โทรมาทำไม?” เธอกระซิบถามเสียงสั่น คิรากรยิ้มร้าย แววตาคมกริบจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังตื่นตระหนก ก่อนจะกระซิบคำตอบที่แสนโหดร้ายข้างใบหูเธอ “พี่ชายเธอเอาตัวเธอมาจำนำรอบใหม่… และแลกกับเงินก้อนโตสิบล้าน โดยที่เขาบอกว่า… จะยกสิทธิ์ขาดทุกอย่างในตัวเธอให้เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว ตลอดไป” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก