การปะทะกับคนนอก

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงภายในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน เสียงโลหะกระทบกันดัง *คลิ้ง* พร้อมกับลำกล้องปืนพกสั้นสีดำสนิทที่ถูกขึ้นลำอย่างเลือดเย็น คือเสียงดนตรีที่ไพเราะที่สุดสำหรับคนอย่าง คิรากร "แกคิดว่าบุกเข้ามาถึงถิ่นกูแล้วจะเดินออกไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ, เสี่ยชัย" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจอันล้นพ้นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองชายวัยกลางคนสภาพสะินท่อนและมีรอยฟกช้ำตามใบหน้า ซึ่งกำลังถูกลูกน้องคนสนิทของเขากดตัวให้นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นพรมราคาแพง ด้านหลังของคีย์ ห่างออกไปไม่ถึงสองก้าว อณัชญากำลังยืนตัวสั่นเทา แผ่นหลังบางแนบชิดอยู่กับผนังห้องเพื่อซ่อนเร้นความตื่นตระหนก แม้เธอจะเกลียดชังผู้ชายใจร้ายที่กักขังหน่วงเหนี่ยวเธอไว้ในฐานะเชลยสวาทและเบี้ยล่าง แต่วินาทีนี้ ภาพของคีย์ที่แผ่รังสีอำมหิตปกป้องเธอจากศัตรูทางธุรกิจที่ลอบเข้ามาสร้างปัญหา กลับสร้างแรงกระแทกอันรุนแรงบางอย่างในหัวใจของเธออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "วะ... ไอลูกหมา คีย์! แกกล้าดียังไงมาลูบคมกู หุ้นส่วนอย่างพวกกูแค่สั่งสอนผู้หญิงของแกนิดๆ หน่อยๆ โทษฐานที่เสือกอยากรู้อยากเห็นเรื่องธุรกิจใต้ดินของพวกเรา มันหนักหนาถึงขั้นต้องเอาชีวิตกันเลยรึไง!" เสี่ยชัยเค้นเสียงคำรามลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้ความตายจะอยู่ตรงหน้า แต่ความโลภและอำนาจมืดก็ยังทำให้มันกล้าต่อรอง คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาเหยื่อที่ดิ้นรนอย่างไร้ทางสู้ รองเท้าหนังขัดเงาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยชัยที่เงີบหน้าขึ้นมองด้วยแววตาหวาดหวั่น "ผู้หญิงของกู..." คีย์ทวนคำ เสียงของเขาแหบพร่าแต่น่ากลัวจนน่าขนลุก ดวงตาสสีนิลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "ต่อให้เธอจะโง่เง่าหรือดื้อรั้นแค่ไหน เธอก็เป็นของกู... ของเล่นที่กูยังเบื่อที่จะเขี่ยทิ้ง หมาตัวไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง แม้แต่ปลายเล็บ!" *ผวะ!* ปลายกระบอกปืนหนักๆ ฟาดเข้าที่โหนกแก้มของเสี่ยชัยเต็มแรงจนร่างท้วมล้มคว่ำคะมำไปกับพื้น เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากทันที ความโหดเหี้ยมอย่างไร้ความปรานีของมาเฟียหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิด อันดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำมันลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความดุดัน ดิบเถื่อน และทรงพลังของคีย์ในยามนี้ ช่างน่ากลัว... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้สั่นสะท้านอย่างประหลาด แรงดึงดูดระหว่างเธอกับเขาไม่เคยลดน้อยลงเลย แม้กระทั่งในย่านที่กลิ่นอายความตายตลบอบอวลเช่นนี้ "ลากคอมันไป..." คีย์ออกคำสั่งเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะชายตามองสภาพของศัตรูที่นอนร้องครวญคราง "แล้วจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือซากมาขวางหูขวางตาฉันอีก" ลูกน้องร่างยักษ์สองคนก้าวเข้ามารวบตัวเสี่ยชัยแล้วลากถูออกไปจากห้องทันที ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาวบนพื้นพรม ทิ้งให้ห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของคนทั้งสอง คีย์หมุนตัวกลับมาช้าๆ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวพุ่งตรงมาที่อันดา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว... ทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงอย่างไร้ทางหนี ร่างหนาทาบทับเข้ามา กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียน "กลัวจนตัวสั่นเลยเหรอ, หืม... อันดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหู ปลายนิ้วเรียวใหญ่และหยาบกร้านจากการผ่านการจับอาวุธ ไล้ไล้เส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของเธอก่อนจะเลื่อนลงมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตา "ฉัน... ไม่ได้กลัวคุณสักหน่อย" อันดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แม้เสียงของเธอจะสั่นเครือจนน่าสมเพชก็ตาม เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อปลายนิ้วของเขาเริ่มลากต่ำลงมาที่ลำคอระหง สัมผัสนั้นเต็มไปด้วยความรุกเร้าและคุกคาม "ปากแข็ง..." คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันตรายและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อน "แต่เมื่อกี้ตอนที่ฉันจัดการไอ้สารเลวนั่น เธอเอาแต่จ้องมองฉันตาไม่กระพริบเลยนะ... ยัยตัวแสบ" "คุณมัน... คนป่าเถื่อน!" "ป่าเถื่อนกับคนอื่น... แต่เร่าร้อนกับเธอก็แล้วกัน" พูดจบ คีย์ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาที่กลีบปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นรสจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเว้าวอนในเวลาเดียวกัน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้กลุ่มผมหนาเพื่อล็อกท้ายทอยไม่ให้เธอได้หันหนี อันดาครางฮือในลำคอ แรงต่อต้านที่มีค่อยๆ มลายหายไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาคอยปรนเปรอ ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่กำลังลุกโชนขึ้นมาในอก ความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวระหว่างผู้ล่ากับเหยื่อถูกถักทอให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นด้วยรสสัมผัสอันลึกซึ้งและป่าเถื่อน ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอายอันตรายที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องทำงาน คีย์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้อันดาหอบหายใจโกยกอบอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างเย้ายวนที่ตอนนี้อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขา ทว่า... ก่อนที่คีย์จะได้ขยับตัวทำตามแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วและกระชั้นชิด ขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "นายครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีเรื่องด่วน... ทางด้านโกดังสินค้าฝั่งตะวันออก ถูกคนของภาคินลอบวางเพลิงครับ!" ร่างสูงชะงักกึก เพลิงโทสะที่เพิ่งมอดลงกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินชื่อของศัตรูตัวฉกาจ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก