รอยแผลในใจ

รอยแผลเป็นสีขาวขุ่นที่พาดผ่านแผ่นหลังกว้างของคิรากร ไม่ใช่ร่องรอยของการประดับบารมีที่ได้มาจากการต่อสู้บนสังเวียนธุรกิจ แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกกรีดฝังลงไปด้วยความเจ็บปวดในอดีต—อดีตที่เขาไม่เคยเอ่ยปากเล่าให้ใครฟัง อันดายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องนอนกว้างที่มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงมา ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่มสะท้านเยือกในอกยามเมื่อสายตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มหันกลับมาสบเข้าพอดี แววตาดิบเถื่อนที่เคยเต็มไปด้วยความกระหายการครอบครองและความเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับเจือร่องรอยความอ่อนล้าบางเบาที่ยากจะพบเห็น "มองอะไร... หึงรอยแผลบนตัวฉันหรือไง เชลยตัวน้อย" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยเย้าแหย่ตามนิสัยดิบเถื่อนของเจ้าตัว แต่กลับไม่มีรังสีคุกคามรุนแรงเช่นเคย คีย์ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอนขนาดใหญ่ ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามสมชายชาตรีขยับเข้าประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าวอย่างคุกคามสัญชาตญาณ "ฉันไม่ได้มองด้วยความพิศวาสหรอกนะ... แค่สงสัยว่าหลังกว้างๆ ของคุณไปโดนอะไรมาต่างหาก" อันดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวยามเมื่อกลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อม เธอยังคงจดจำรอยแผลเป็นแนวยาวที่พาดผ่านแผ่นหลังนั้นได้ติดตา มันไม่ใช่รอยแผลจากการถูกฟันด้วยมีดธรรมดา แต่มันคือรอยแผลที่ลึกและกว้างจนน่ากลัว คีย์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เบาๆ ไม่ได้บีบเค้นด้วยความรุนแรงเช่นทุกครั้ง แต่กลับดึงรั้งให้ร่างบางขยับเข้าไปแนบชิดอกแกร่ง จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วงอยู่เบื้องหน้า "อยากรู้จริงหรือ..." คีย์กระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนขนลุกชัน "รอยแผลพวกนี้ไม่ได้มาจากศัตรูทางธุรกิจ แต่มันมาจากคนที่ฉันเคยรักและไว้ใจที่สุด... คนที่เคยผลักฉันลงไปในกองเพลิงเพื่อแลกกับความอยู่รอดของตัวเอง" คำพูดนั้นสะท้อนก้องในความเงียบ อันดาชะงักงัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เงามืดในแววตาของคิรากรที่สะท้อนออกมาในวินาทีนี้ เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว ร้าวราน และการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น มันซ้อนทับกับความจริงที่ว่า เขาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีหัวใจและเคยแหลกสลายไม่ต่างจากเธอ ความโกรธเกรี้ยวและความหวาดกลัวที่อันดามีต่อความดิบเถื่อนของเขา พลันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด—ความเห็นใจที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างเงียบเชียบโดยที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว มือเรียวบางที่ถูกกุมไว้โดยไม่รู้ตัว ค่อยๆ พลิกกลับเป็นฝ่ายสัมผัสลงบนต้นแขนแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนและไร้ซึ่งการต่อต้านนั้น ทำให้ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสสีเข้มก้มลงมองสบตาหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่วูบไหวแปลกประหลาด "ฉันเข้าใจ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาอย่างลืมตัว "ฉันรู้ว่าการถูกคนที่ไว้ใจหักหลังมันเจ็บปวดแค่ไหน... พี่ชายของฉันก็ทำแบบนั้นกับฉันเหมือนกัน" คีย์นิ่งงงไปชั่วขณะ แววตาดิบเถื่อนฉายประกายลึกล้ำขึ้นมาทันที เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความเจ็บปวดไม่ต่างกัน แรงดึงดูดอันมืดมนและร้อนแรงพุ่งพล่านขึ้นมาระหว่างคนทั้งสองราวกับกระแสไฟฟ้าช็อตผ่านผิวสัมผัส "งั้นเธอก็รู้สินะ... ว่าคนเราเมื่อถูกต้อนจนมุม จะกลายเป็นสัตว์ป่าที่น่ากลัวแค่ไหน" คีย์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้จนเกือบชิด รสชาติของความเสน่หาและความเจ็บปวดผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก มือหนาเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้มั่น นิ้วเรียวสอดผ่านเส้นผมยาวสลวยก่อนจะกดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล จูบในครั้งนี้ไม่มีการขัดขืน ไม่มีความรุนแรงป่าเถื่อนเหมือนทุกครา แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา การเว้าวอน และความเปราะบางที่ทั้งคู่ต่างซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความแข็งแกร่ง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางสะท้านเฮือก แขนเรียวเผลอยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ความเร่าร้อนค่อยๆ แผ่ซ่านลามเลียไปทั่วทุกอณูผิว ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงกันก้องห้องนอนกว้าง คีย์กดร่างบางลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างทะนุถนอมในแบบที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำ ปลุกเร้าไฟสวาปามให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่อาจต้านทาน นิ้วมือแข็งแกร่งเกี่ยวปมผ้าเชือกหลุดออกอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงไฟสลัวจนร่างสูงแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะของอันดาพร่าเลือนไปหมดสิ้นภายใต้รสสัมผัสอันช่ำชองและวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัว และอดีตอันเจ็บปวดถูกหลอมละลายหายไปในห้วงอารมณ์เสน่หาอันลึกซึ้งและดุดัน ที่ซึ่งมีเพียงเขากับเธอที่โอบกอดกันและกันท่ามกลางความมืดมิด ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกันและสติกำลังล่องลอยไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นจากด้านนอกห้องนอนก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา! "คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ลูกน้องของเราที่เฝ้าโกดังใหญ่แจ้งมาว่า สินค้าล็อตสำคัญถูกปล้น และ... และมีคนทิ้งสาส์นท้าทายไว้ในนามของ 'ภาคิน' ครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานเสียงดังลอดเข้ามาจากหน้าประตูห้อง ทำให้คีย์ที่กำลังก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องชะงักกึกทันที ร่างกายกำยำผละตัวขึ้นจากร่างบางช้าๆ แววตาดิบเถื่อนที่เคยเต็มไปด้วยความปรารถนา กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและเยือกเย็นขึ้นมาในทันทีจนน่ากลัว อันดานอนหอบหายใจสะท้านอยู่บนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองถูกเอ่ยถึงในสถานการณ์วิกฤตนี้ "ภาคิน..." คีย์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยรอยยิ้มหยันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาก่อน "ดูเหมือนว่าพี่ชายสุดที่รักของเธอ จะยังไม่เข็ดสินะ..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก