คำสารภาพในความมืด

ความมืดมิดในห้องเพนต์เฮوسต์ชั้นบนสุดไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย สำหรับอณัชญาแล้ว มันคือห้องขังไร้กรงขังที่ถูกตีตราด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จของคิรากร กลิ่นอายเฉพาะตัวของบุรุษผู้ทรงอิทธิพล ทั้งกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์เจือจางลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่แทบไร้รอยต่อ แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าทำให้แผ่นหลังบางแนบชิดกับบานกระจกเย็นเฉียบ "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ อันดา..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความขุ่นเคือง แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่เขาพยายามกดขี่เอาไว้ "ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองเก่งค่ะ... เอ๊ย! ผมไม่ได้หมายถึงแบบนั้น..." เธอเผลอสะดุดกับสรรพนามเมื่อฝ่ามือหนาตะปบลงบนกระจกข้างศีรษะ ปิดตายทุกเส้นทางหนี "หึ ปากเก่งเหลือเกินนะ ตัวเล็กนิดเดียวแต่พยศไม่เลิก..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างกายหนาหนักก้าวเข้าไปประชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ความร้อนจากแผงอกแกร่งแผ่ซ่านทะลุกระชั้นเสื้อเชิ้ตเนื้อดีเข้ามาปะทะผิวกายอณัชญาจนเธอต้องผวากำมือแน่น ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นประสาททุกส่วนในร่างกาย เขาเกลียดนักที่ผู้หญิงคนนี้ทำให้หัวใจที่ด้านชาของตนเต้นระรัวราวกับคนบ้า เกลียดที่แววตาดื้อรั้นคู่นั้นมีอิทธิพลเหนือเหตุผลทั้งหมดที่มี "ปล่อยฉันนะ... คุณคีย์" อณัชญาพยายามเค้นเสียงแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความสั่นพร่าในลำคอ แต่ยิ่งเธอขัดขืน แรงกดทับจากตัวเขากยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "ถ้าฉันปล่อย เธอจะหนีไปหาใครล่ะ... ไปหาไอ้พี่ชายผีพนันของเธอ หรือจะวิ่งไปตายเอาดาบหน้า?" คำพูดเยียบเย็นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ แต่มือใหญ่อีกข้างกลับเอื้อมมาไล้กรอบหน้าเรียวด้วยสัมผัสที่ขัดแย้งกับคำพูดโดยสิ้นเชิง นิ้วหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากนุ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างถือดี อณัชญาเบือนหน้าหนีสัมผัสวาบหวาบนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าที่เกราะป้องกันอันน้อยนิดของเธอจะทานทนไหว กลิ่นอายของความดิบเถื่อนและอำนาจครอบครองทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำลึกที่ไร้ทางก้นบึ้ง "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ... คุณได้ตัวฉัน ได้ทำลายศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว ยังต้องการอะไรจากฉันอีก" เสียงของเธอขาดห้วงเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงเปลี่ยนมาเกยคางมนให้เงยขึ้นรับสายตาดุดันที่มองตรงมา ดวงตาคมกริบของเจ้าพ่อคาสิโนไหววูบไปชั่วขณะ ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน กลิ่นกายหอมหวานละมุนละไมที่ไม่เคยเจือจางจากความทรงจำกำลังล่อลวงให้เขาสติหลุด "อยากรู้เหรอว่าฉันต้องการอะไร..." น้ำเสียงที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นพร่าสั่น ลึกล้ำ และเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนเร้นมานาน คิรากรขยับริมฝีปากเข้าใกล้ใบหูเล็กของเชลยสาว ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้อณัชญาแทบหยุดหายใจ "ฉันไม่ได้ต้องการแค่เรือนร่างของเธอ... อันดา... แต่ฉันอยากได้หัวใจของเธอ ตั้งแต่แรกวันแรกที่ฉันเห็นแววตาอวดดีคู่นั้นมองมาที่ฉัน..." ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบกายราวกับโลกหยุดหมุน อณัชญาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนรับประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของซาตานร้ายผู้ไม่เคยปรานีใคร ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน นี่คือเกมจิตวิทยาอีกรูปแบบหนึ่งของเขาใช่หรือไม่ หรือนี่คือความจริงที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความโหดร้ายเหล่านั้น? ก่อนที่อณัชญาจะได้ทันเปล่งเสียงใดๆ ออกมา ริมฝีปากร้อนผ่าวของคิรากรก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำถามทั้งหมดด้วยจุมพิตที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาอันล้น มันไม่ใช่จุมพิตของการลงทัณฑ์ แต่เป็นสัมผัสที่เว้าวอน บีบคั้น และเรียกร้องให้เธอต้องยอมจำนนอย่างไร้เงื่อนไข มือใหญ่วาดโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวแนบแน่นจนร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว อณัชญาพยายามทุบประท้วงที่อกแกร่ง แต่แรงต้านทานอันน้อยนิดกลับพ่ายแพ้ให้กับความวาบหวาบที่ซึมซ่านไปทั่วอณูผิว เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจของทั้งคู่ผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิด ความตึงเครียดระหว่างศัตรูคู่อาฆาตมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงเพลิงสวาทที่กำลังลุกโชนเผาผลาญสติสัมปชัญญะของคนทั้งคู่จนมอดไหม้ คิรากรประคองร่างบางที่อ่อนระทวยลงบนโซฟาตัวใหญ่โดยไม่ยอมผละริมฝีปากออกแม้แต่วินาทีเดียว ความปรารถนาอันรุนแรงพุ่งทะยานถึงขีดสุด มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ร่มผ้าอย่างหลงใหลและหิวกระหาย ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่ทว่าทะนุถนอมในคราวเดียวกัน ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าชิ้นเดียวในโลกที่เขาพร้อมจะทำลายและปกป้องไปพร้อมๆ กัน อณัชญาหลับตาลงรับสัมผัสอันวาบหวาบที่สั่นประสาท เปลวไฟแห่งความเสน่หาแผดเผาจนความกลัวทั้งหมดมลายสิ้น เธอพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโหดร้ายของชายหนุ่มผู้นี้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังดำเนินไปถึงจุดที่หลอมละลายทุกความรู้สึก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงทุบประตูห้องเพนต์เฮาส์ด้านนอกก็ดังขึ้นกระแทกความเงียบสงบพังทลายลงในเสี้ยววินาที "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน คิรากร!" เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวที่ดังแทรกเข้ามาทำให้คิรากรชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันทีในพริบตาเดียว อณัชญาหน้าถอดสี หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ... "พี่ภาคิน..." ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก