ประกาศิตจากลา

กระเป๋าเดินทางใบเล็กที่วางอยู่ปลายเตียงคือก(ระ)สุนนัดสุดท้ายที่เจาะทะลุหัวใจของคิรากร เสียงซิปรูดปิดดังแคว่กราวกับเสียงกรีดเฉือนเนื้อหนังของเขาเอง ร่างบางของอณัชญายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ แววตาที่สะท้อนออกมาไม่ได้มีความดื้อรั้นท้าทายเช่นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่น่ากลัว... ความว่างเปล่าของผู้หญิงที่ตายทั้งเป็น "เธอคิดจะไปไหน... อันดา" เสียงทุ้มต่ำดุดันดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง คิรากรก้าวขาช้าๆ ออกมาจากเงาสลัวของม่านสีเข้ม ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้จนน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีไร้รอยยับเดินตรงเข้ามาประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว กลิ่นกายบุรุษผสมโคโลญจน์ราคาแพงโชยเข้าจมูกจนคนตัวเล็กต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสกำแพงในใจ "ฉันหมดหน้าที่ตรงนี้แล้วค่ะ... นายคีย์" อณัชญาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก "หนี้สินของพี่ชายฉัน... ฉันเอาเรือนร่างและศักดิ์ศรีชดใช้ให้คุณจนหมดสิ้นแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ" "หมดหน้าที่งั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเยือกเย็น มือหนาดั่งคีมเหล็กพุ่งเข้าคว้าต้นแขนเรียวเล็กของเธอไว้ทันที ออกแรงบีบจนกระดูกแทบร้าวราวกับต้องการจะหักมันให้คามือ "ใครอนุญาตให้เธอไป? ใครบอกว่าเธอหมดหน้าที่บนเตียงของฉันแล้ว!" "ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!" อณัชญาดิ้นรนสุดแรงเกิด สะบัดแขนหนีจากการเกาะกุม แต่แรงมหาศาลของมาเฟียหนุ่มกลับตรึงเธอไว้ราวกับกรงขังที่ไม่มีวันหนีพ้น ใบหน้าสวยหวานหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตารื้นไปด้วยหยดน้ำตาแต่ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น "คุณได้ทุกอย่างที่คุณต้องการไปหมดแล้ว! ทั้งร่างกาย ทั้งความเจ็บปวด... คุณยังต้องการอะไรจากผู้หญิงไร้ค่าคนนี้อีก!" "ฉันต้องการตัวเธอ... ทั้งตัวและหัวใจของเธอไง!" คิรากรคำรามลั่น นัยน์ตาแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นถึงขีดสุด แรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะหมดสิ้น เขาไม่สนใจคำปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น ร่างสูงโถมเข้าประชิดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับบานกระจกเย็นเฉียบ มือหนาปัดกวาดข้าวของบนโต๊ะข้างเตียงร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะยกตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะโดยไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว "ไม่... นายคีย์ พอที!" เธอร้องประท้วงเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างไร้ความปรานี ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดผิวเนื้อทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดกลัว และความเสน่หาที่อัดแน่นอยู่ในอกตีรวนกันจนปั่นป่วน "หยุดไม่ได้แล้ว... อันดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอย่างดุดัน รสจูบที่ทั้งคุกคาม เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิว ราวกับคนใกล้ตายที่โหยหาน้ำทิพย์ อณัชญาพยายามทุบอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวปากที่เผยอออกด้วยความตกใจกลับเปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลิกชายเสื้อกันหนาวเนื้อหนาขึ้น สัมผัสหยาบกร้านแต่ร้อนดั่งไฟลามทุ่งลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่ม สัมผัสที่เธอทั้งเกลียดชังและพ่ายแพ้อย่างราบคาบ แรงเสียดสีของเนื้อผ้าและฝ่ามือที่บีบเคล้นสะโพกอิ่มทำให้ร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา ความตึงเครียดของสถานการณ์ถูกหลอมละลายกลายเป็นแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ขับเคลื่อนให้ทั้งคู่โหยหากันและกันอย่างบ้าคลั่ง คิรากรอุ้มร่างบางแนบกาย เดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างอย่างไร้ความปราณี แรงกระแทกเบาๆ เมื่อแผ่นหลังของเธอล้มลงบนฟูกนุ่มตามด้วยร่างหนาที่ทาบทับลงมา ปิดกั้นทุกทางหนี สองมือใหญ่ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างทำหน้าที่ปลดเปลื้องพันธนาการบนเรือนร่างออกอย่างไร้ความปราณี เสื้อผ้าเนื้อบางถูกฉีกทึ้งและโยนทิ้งอย่างไร้ค่า ผิวเนื้อเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศก่อนจะถูกทดแทนด้วยความร้อนระอุจากร่างกายของบุรุษเบื้องบน อณัชญาหอบหายใจสะท้าน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะหัวใจที่เต้นระคนหวาดหวั่น ดวงตาคู่สวยมองสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและเพลิงราคะ "มองฉัน... อันดา มองตาฉัน" เขาคำรามสั่งเสียงพร่า ขณะเคลื่อนกายเข้าหาเรือนร่างเย้ายวนที่สั่นสะท้านภายใต้อาณัติ รสสัมผัสที่ลึกซึ้งและดุดันเริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งความทรมานและหอมหวาน ความเจ็บปวดในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทุกอณูขุมขน เสียงครางต่ำในลำคอของคิรากรดังเคล้าไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของหญิงสาว ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางบรรยากาศที่อัดแน่นด้วยความตึงเครียดและแรงเสน่หาอันรุนแรง ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวหนักหน่วง เด็ดขาด และเปี่ยมไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ราวกับเขาต้องการสลักชื่อของตัวเองลงในวิญญาณของเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก เธอก็ยังคงเป็นของเขา... เพียงคนเดียวเท่านั้น ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้ามาจนอณัชญาแทบขาดใจตาย ร่างกายของเธอบิดเร้าไปตามแรงขับเคลื่อนของเขา น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินอาบแก้มเงียบๆ ในขณะที่ริมฝีปากหนายังคงจູບซับหยาดน้ำตาและกระซิบคำรักผสมคำขู่ข้างหูซ้ำๆ จนสติสัมปชัญญะของเธอดับวูบลงในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อน ... ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องนอนกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของคนที่หลับสนิทในอ้อมกอด คิรากรลืมตาขึ้นในความมืด แขนแกร่งยังคงกอดกระหวัดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศ เขาก้มลงจูบหน้าผากมนเนิ่นนาน ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เธอตื่น ร่างสูงเดินไปยังโต๊ะทำงานริมหน้าต่าง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาอ่าน... จดหมายลาตาย เอ๊ย! จดหมายลาจากที่เธอเขียนทิ้งไว้ พร้อมกับบัตรเครดิตและกุญแจรถทุกคันที่เขาเคยให้ไว้ มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจที่เหนือกว่า เขาวางกระดาษแผ่นนั้นลง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลูกน้องคนสนิททันทีโดยไม่ละสายตาไปจากร่างบางที่นอนหลับพริ้มบนเตียง "จัดการเก็บกวาดทางหนีของเธอให้หมด... อย่าให้เหลือแม้แต่เส้นทางเดียว" เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเสียงเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังกลับไปยังเตียงนอนเพื่อกักขังเธอกลับสู่อ้อมกอดอีกครั้ง แต่ทว่า... เมื่อเขากลับมาถึงเตียง ปลายเตียงที่เคยมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ กลับว่างเปล่า! และก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของอณัชญาในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด แววตาของเธอในตอนนี้ไม่ได้อ่อนแอและยอมจำนนเช่นเมื่อครู่... แต่มันฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกระจกเงาที่พร้อมจะแตกหัก และในมือของเธอกำวัตถุบางอย่างเอาไว้แน่น—วัตถุที่ทำให้ลมหายใจของเจ้าพ่อมาเฟียถึงกับสะดุดกึก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก