ความเจ็บปวดและการทรยศ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนหรู ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศคุกกรุ่นตรงหน้าเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานไม้สักทองถูกปัดร่วงลงพื้นกระจายเกลื่อน ร่างบางของอณัชญายืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและร้าวรานจนแทบไม่มีแรงทรงตัว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววดื้อรั้นบัดนี้แดงก่ำ เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น มือบางกำแผ่นกระดาษเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ที่เธอเพิ่งค้นพบบนโต๊ะนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกมือปริศนาบีบขยี้จนแหลกสลาย "คุณหลอกฉัน..." เสียงหวานสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เธอยกแผ่นกระดาษในมือขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "เอกสารพวกนี้... มันหมายความว่ายังไง, คีย์!" คิรากร หรือ คีย์ เจ้าพ่อคาสิโนและนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองท่าทีตื่นตระหนกและแตกสลายของหญิงสาวด้วยความเรียบเฉย ไร้ร่องรอยความสำนึกผิดใดๆ "อ่านแล้วก็คงเข้าใจดีนี่, อณัชญา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา ไร้เยื่อใย ราวกับสิ่งที่เขาทำไม่ได้มีความหมายอะไรกับชีวิตคนอื่นเลย "คุณทำแบบนี้ทำไม!" อณัชญากรีดร้องออกมาสุดเสียง หยาดน้ำตาไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้าใส่จนจุกแน่นไปหมด "ที่คุณดึงฉันเข้ามาในชีวิต ขังฉันไว้ที่นี่ ปฏิบัติกับฉันเหมือนทาสในเรือนเบี้ย... ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะความแค้นเรื่องหนี้สินของพี่ภาคิน แต่คุณตั้งใจจะใช้ฉันเป็น 'เครื่องมือ' เพื่อฮุบที่ดินผืนสุดท้ายของครอบครัวฉันตั้งแต่แรกใช่ไหม!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกของมาเฟียหนุ่มจะกระตุกยิ้มเยาะหยัน "เพิ่งรู้ตัวหรือไงครับ... เด็กน้อย" คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงก้าวเข้าหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับมัจจุราชที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ตระกูลของคุณทำลายชีวิตคนในครอบครัวผมไว้มากแค่ไหน แม่ของผมต้องตรอมใจตายเพราะพ่อของคุณ... การที่ฉันเอาคืนด้วยวิธีนี้ มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่พวกแกสมควรได้รับ" "ไอ้คนสารเลว!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวเล็กฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเต็มแรง แรงปะทะทำให้หน้าของคิรากรหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันที อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น อณัชญาหอบหายใจถี่กระชั้น ฝ่ามือของเธอชาหนึบจากการกระทำเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มด้วยความหวาดกลัวระคนสะใจ แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายค่อยๆ หันกลับมามองเธอช้าๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม หัวใจเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม คิรากรใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองช้าๆ รอยแดงเป็นปื้นปรากฏชัดเจนบนผิวเนียน เขาก้าวประชิดตัวเธอในพริบตาเดียว รวดเร็วเสียจนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะถอยหนี หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางทั้งสองข้างแล้วตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงบิดมหาศาลทำให้เธอต้องนิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด ขณะที่อีกมือหนึ่งยื่นไปบีบคางสลักเสลาของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา "กล้ามากนะ... ที่กล้าทำร้ายฉัน" เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน ดิบเถื่อนและดุดันจนน่ากลัว "คิดว่ามีน้ำตาแล้วฉันจะปรานีงั้นเหรอ? เปล่าเลย... อณัชญา เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมแก้แค้นของฉัน และหน้าที่ของเธอคือการชดใช้... ชดใช้จนกว่าฉันจะพอใจ!" "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย... ปล่อย!" เธอพยายามดิ้นรนสุดชีวิต ขาเรียวเตะปัดป่ายและพยายามสะบัดข้อมือให้หลุดพ้นจากการพันธนาการ แต่มันช่างไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังอันเหนือกว่าของชายหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยว ความอัดอั้นตันใจ และความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังผสมปนเปกันจนอณัชญาแทบคลั่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่ไร้ซึ่งความปรานีคู่นั้น แล้วตระหนักได้ว่า... ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักเธอเลย เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นมนุษย์ด้วยซ้ำ ทุกสัมผัส ทุกความแนบชิดที่ผ่านมา มันเป็นเพียงแผนการอันแยบยลเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน "เกลียดฉันให้มากๆ นะครับ" คิรากรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตา "เพราะต่อจากนี้... เธอจะได้รู้ซึ้งว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" สิ้นคำพูดนั้น เขาก็ก้มลงประกบจูบปิดปากอมันอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งความอ่อนโยน เป็นการจูบลงทัณฑ์ที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อน บดขยี้เรียวปากนุ่มจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ อณัชญาพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่คิรากรกลับใช้มืออีกข้างบีบกรามเธอให้เผยอรับสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้อย่างจำยอม ร่างกายบอบบางสั่นเทาด้วยความร้าวราน ขณะที่หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ไหลรินลงมาเงียบๆ ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมนครอบงำจิตใจของหญิงสาวจนแทบจะหมดลมหายใจ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดก็ดังขึ้นขัดจังหวะการคุกคามนั้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความร้อนรน "ตอนนี้ตำรวจบุกเข้ามาถึงล็อบบี้คาสิโนแล้วครับ! พวกมันมีหมายค้น... และคนที่นำทีมมาคือ 'สารวัตรธนา' คู่ปรับเก่าของนายครับ!" คิรากรชะงักกึก ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความระอุขึ้นมาทันที เขายอมผละริมฝีปากออกจากอณัชญาช้าๆ แต่ยังคงล็อกตัวเธอไว้แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง สายตาคมกริบตวัดมองไปที่ประตูห้องด้วยความฉุนเฉียวที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่อณัชญาซึ่งหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตากลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนประกายความหวังวาบขึ้นมาในอก... สารวัตรธนามาที่นี่ทำไม หรือว่าความจริงเรื่องที่เธอกำลังถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวจะถูกล่วงรู้แล้ว? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก