การมาเยือนของคนเก่า

เสียงแก้วคริスタルกระทบกันบนโต๊ะหินอ่อนดัง *กริ๊ง* ยาวนานในความเงียบงัน บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของคาสิโนเวลานี้อัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด ชนิดที่ว่าหากมีประกายไฟตกลงมาเพียงนิดเดียว ทุกอย่างคงระเบิดเป็นจุล "ฉันไม่ได้มาเพื่อดื่มน้ำชาต้อนรับตามมารยาทหรอกนะ... คีย์" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยความอวดดีดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสยาวเข้ารูปสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้มหยัน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของอาณาจักร ผู้ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก "ลอร่า" คีย์เอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาไม่ได้แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นต้อนรับอดีตคู่หมั้นสาวผู้หายหน้าหายตาไปนานนับปี ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ "เธอมีสิทธิ์อะไรมารุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน... โดยไม่ได้รับอนุญาต" ลอร่าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้คีย์รู้สึกรื่นหู แต่ในยามนี้มันกลับสร้างความรำคาญใจให้เขาอย่างถึงที่สุด หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายปะปนกับกลิ่นไอความเย่อหยิ่ง เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปตามขอบโต๊ะกระจกใส ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ "ความสัมพันธ์เก่าของเราไงลืมไปแล้วหรือคะ? หรือว่า... มัวแต่เอาเวลาไปขังอีตัวต้อยต่ำคนนั้นไว้จนลืมหน้าที่ที่แท้จริงของตัวเองไปเสียแล้ว" คำพูดนั้นสะกิดต่อมโทสะของคีย์ในทันที สันจรามของมาเฟียหนุ่มขบเข้าหากันจนนูนเด่น กล้ามเนื้อทุกส่วนบนแผ่นอกกว้างตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องนอนด้านในก็เปิดออกพร้อมกับร่างบางของอันดาที่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลมโตกลับไหววับเมื่อเห็นว่ามีแขกแปลกหน้ายืนอยู่ภายในห้อง อันดาสะดุ้งเล็กน้อยยามสบเข้ากับดวงตาคู่คมของคีย์ที่พุ่งตรงมายังเธอ ทว่าความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีก็ทำให้เธอยืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยไม่หลบสายตา "ออกมาทำไม" คีย์เอุดกลั้นเสียงคำรามในลำคอ พลางลุกพรวดขึ้นเต็มความสูง ร่างกายกำยำเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งเสือร้าย เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานตรงดิ่งเข้าไปหาหญิงสาวร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่มทันที "ฉันแค่วิตกจริตกับเสียงเอะอะข้างนอก... ไม่คิดว่าคุณจะมี 'แขกคนสำคัญ' มาเยือนถึงห้องนอน" อันดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยเหลือบมองเลยไปยังผู้หญิงชุดแดงเพลิงที่ยืนมองพวกเขาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ลอร่าแค่น3ยิ้มหยันออกมาทันทีที่เห็นสภาพของอันดา "อ๋อ... เด็กในคาบสมุทรคนนี้นี่เองสินะ ที่ทำให้คีย์เปลี่ยนไปจนน่าสมเพช ผู้หญิงไร้ค่าที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้แทนพี่ชายขยะแขยง... น่าสมเพชสิ้นดี" "ลอร่า!" คีย์คำรามลั่นห้อง แววตาดิบเถื่อนพุ่งเป้าไปที่อดีตคู่หมั้นด้วยความกราดเกรี้ยว อำนาจมืดรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ระวังคำพูดของเธอไว้ให้ดี อย่าลืมว่าเธอกำลังเหยียบอยู่บนพื้นที่ของใคร" "หึ! ฉันพูดความจริงต่างหากล่ะคะ" ลอร่าเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้จะหวั่นไหวกับรังสีอำมหิตของชายหนุ่ม "คุณกล้าปกป้องผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้งั้นเหรอคะคีย์? ลืมไปแล้วหรือไงว่าตระกูลของเราสองคนเกี่ยวดองกันทางธุรกิจมานานแค่ไหน คุณไม่มีทางแต่งงานกับผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าคนนี้หรอก... เธอเป็นได้แค่ของเล่นฆ่าเวลาแก้เบื่อเท่านั้นแหละ!" เปรี้ยง! ประโยคบาดหูนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงมากลางใจของอันดา หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ แม้เธอจะรู้ดีว่าสถานะของตนเองในตอนนี้คืออะไร—เชลยสวาท นางบำเรอขัดดอก หรือแม้กระทั่งของเล่นแก้เบื่อตามที่ผู้หญิงคนนั้นพูด—แต่มันช่างน่าเจ็บปวดเหลือเกินที่ต้องมาได้ยินคำดูถูกเหยียดหยามต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ อันดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาขอบตา เธอไม่อมพะเน้าพะนอ ไม่ร้องไห้ฟูมฟายให้คนพวกนี้สมเพช เธอเลือกที่จะหันหลังกลับเพื่อเดินหนีไปยังห้องนอน "หยุดเดี๋ยวนี้นะอันดา!" เสียงทุ้มต่ำตadกร้าวของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่พุ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเธอ ออกแรงดึงเพียงนิดเดียวร่างบางก็เซถลาปะทะเข้ากับแผ่นอกแกร่งของเขาอย่างจัง ความร้อนผ่าวจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าไหมเข้ามาจนอันดารู้สึกร้อนรุ่มไปหมด "ปล่อยฉันค่ะ... ในเมื่อคุณมีแขกคนสำคัญที่คู่ควรอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันควรจะหลบไปให้พ้นทางไม่ใช่หรือไงคะ?" อันดาพยายามบิดข้อมือหนี ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธและน้อยใจที่ถูกต้อนให้จนมุม "ฉันบอกให้หยุดพูดจาประชดประชัน!" คีย์ขบกรามแน่น แรงบิดที่ข้อมือเล็กเพิ่มขึ้นตามอารมณ์หึงหวงและเดือดดาลที่พุ่งพล่านในอก เขาไม่ได้โกรธแค้นอันดา แต่เขากำลังคลั่งที่เห็นน้ำตาคลอเบ้าอยู่ในดวงตาดื้อรั้นคู่นั้น ความรู้สึกบางอย่างที่กัดกินหัวใจทำให้เขายิ่งอยากบดขยี้เธอให้จมคาอกเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ลอร่าที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดกำมือแน่นด้วยความริษยา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกก้าว เอื้อมมือเรียวจะแตะที่แขนของเขา "คีย์คะ... อย่าไปสนใจอีเด็กนี่เลยค่ะ เรามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกันตามประสาเรา—" "ถอยไป!" คีย์สะบัดแขนหนีจากการแตะเนื้อต้องตัวของลอร่าอย่างไร้เยื่อใย นัยน์ตาดิบเถื่อนมองเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "อย่าบังอาจมาแตะต้องตัวฉัน และจำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดี... ลอร่า ว่าเรื่องระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่เมื่อปีที่แล้ว ไม่มีทางที่จะหวนคืนกลับมาได้อีก!" ลอร่าหน้าถอดสีทันที รอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความแค้นเคืองที่ฉายชัดในแววตา "คีย์! คุณกล้าหักหน้าฉันเพื่ออีผู้หญิงไร้ค่าคนนี้เนี่ยนะ!" "ใช่! และถ้าเธอยังไม่ไสหัวออกไปจากห้องของฉันภายในสามวินาทีนี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" คีย์คำรามลั่น เสียงตวาดทรงอำนาจนั้นทำให้ลอร่าสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวกัดริมฝีปากด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดหน้าพรวดแล้วเดินกระแทកเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่น ปัง! ความเงียบงันกลับมาปกคลุมห้องรับรองอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งร้อนระอุและอึดอัดกว่าเดิมหลายเท่า คีย์ก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน อันดายังคงพยายามดิ้นรนขัดขืนเพื่อถอยห่างจากเขา ทว่าอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวบางไว้ราวกับคีมเหล็กกลับไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลยแม้แต่น้อย "ปล่อยฉันบอกว่าให้ปล่อยไง!" อันดาขึ้นเสียงใส่ พร้อมกับใช้กำปั้นทุบลงบนแผ่นอกกว้างอย่างแรงด้วยความอัดอั้นตันใจ "ดื้อด้านนักนะ" คีย์พึมพำลอดไรฟัน ดวงตาสีิลนิลกาฬลุกโชนด้วยไฟปรารถนาและแรงโทสะที่ยังค้างคา ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธขึ้ง ความเย้ายวนอันดุดันพุ่งพล่านขึ้นในกระแสเลือดจนเขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป "ก็ฉันมันเป็นแค่ของเล่นข่าเวลาของคุณนี่คะ! จะมาสนใจฉันทำไมล่ะ ไปเอาใจอดีตคู่หมั้นผู้ดีตีนแดงของคุณโน่นสิ!" อันดาประชดประชันเสียงสั่น ดวงตาคู่สวยรื้นหยาดน้ำใส คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย "หึงงั้นเหรอ?" "เปล่า! บ้าอำนาจหรือไงถึงคิดว่าคนอื่นเขาจะรู้สึกแบบนั้นกับคุณ!" "ปากดีนักนะ..." สิ้นคำพูดนั้น คีย์ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้อ้าปากเถียงอีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนที่มืออีกข้างจะประคองท้ายทอยทุยเอาไว้ แล้วกดริมฝีปากร้อนผ่าวลงมาบดขยี้ริมฝีปากนุ่มของเธออย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ "อื้อ..." เสียงประท้วงประปนอยู่ในลำคออันดา ยามที่กลีบปากบางถูกรุกรานอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหึงหวง โกรธเกรี้ยว และแรงเสน่หาอันรุนแรง ทำให้ร่างบางแทบละลายคาอก ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยสัมผัสอันช่ำชองและเร่าร้อนที่เขามอบให้ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ อันดาพยายามสะบัดหน้าหนีเพื่อกอบโกยอากาศหายใจ ทว่าคีย์กลับยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น ร่างกายแนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวโครมครามแข่งกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งสองประสานกันเป็นหนึ่งเดียว คีย์ถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความพร่าเลือนและยอมจำนน นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ไปตามพวงแก้มเนียนอย่างเบามือ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหูของเธอด้วยถ้อยคำที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำเอาไว้ให้อย'ู่ในหัว... ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว" คีย์กดจูบซับลงที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมความหอมหวานจากเนื้อนุ่มอย่างมัวเมา "ต่อให้เป็นใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง หรือแม้แต่จะพูดจาดูถูกเธอ... นอกจากฉันคนเดียวเท่านั้น" อันดาสั่นสะท้านไปทั้งตัว สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีย์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ กริ๊ง... กริ๊ง... คีย์ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงฝังใบหน้าอยู่กับลำคอระหง ทว่าเสียงเรียกเข้ากลับดังติดต่อกันไม่หยุดจนน่ารำคาญ ชายหนุ่มสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะผละตัวออกจากร่างบางเพียงเล็กน้อยเพื่อเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอ ดวงตาคมกริบกวาดมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... และในวินาทีนั้นเอง แววตาดิบเถื่อนของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นความช็อกระคนเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลัน อันดาหอบหายใจถี่กระชั้น ยืนมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของชายหนุ่มด้วยความสงสัย "ใครโทรมาคะ...?" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำพูดต่อมาที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของเขา ทำให้ลมหายใจของอันดาราวกับถูกกระชากหายไปจากอกทันที "พี่ชายเธอ... ภาคิน" คีย์เอ่ยเสียงเยียบเย็น "มันโทรมาจากคาสิโนฝั่งตะวันออก... บอกว่าตอนนี้ 'คนของศัตรู' กำลังจับตัวมันไว้ และยื่นข้อเสนอสุดท้าย... ถ้าฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นศพกลับมา แลกกับการที่ฉันต้องเดินไปหาพวกมันด้วยตัวเองคืนนี้" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก]