บทลงทัณฑ์คนขี้หึง

เสียงหอบหายใจรดรินอยู่ข้างใบหู พร้อมกับแรงขบเม้มหนักหน่วงตรงซอกคอขาวเนียน ทำให้ร่างบางสะท้านเฮือกด้วยความวาบหวามปนเจ็บแปลบ "คิดจะหนีสายตาฉันไปมองไอ้หน้าอ่อนนั่นอีกสักกี่ครั้งกัน... หึ อณัชญา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยโทสะและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนดังขึ้นชิดริมฝีปาก คีย์กดน้ำหนักกายลงทาบทับเรือนร่างอรชรที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนกว้างในห้องสูทส่วนตัว แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีย์ยามล่าเหยื่อคู่นั้นแดงก่ำด้วยฤทธิ์แห่งความหึงหวงที่แผดเผาอยู่ในอกมาตลอดทั้งค่ำคืน ภาพเหตุการณ์ในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงเด่นชัดในความทรงจำ ภาพที่ไอ้คุณชายตระกูลดังยื่นมือเข้ามาแตะต้องปลายนิ้วของเธอ รอยยิ้มที่เธอมีให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เขา มันคือเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้ตื่นขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี อันดาพยายามบิดเร้นกายหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แผดเผาผิวเนื้อ แต่ข้อมือทั้งสองข้างกลับถูกพันธนาการไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขาอย่างมั่นคง แรงบีบเค้นนั้นหนักหน่วงจนกระดูกแทบจะร้าวราน ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าพละกำลังกาย ก็คือประกายไฟในดวงตาของคีย์ที่กำลังแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะของเธอให้มอดไหม้ "ปล่อยนะ... คนบ้า!" เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโกรธขึง แม้ริมฝีปากจะสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่นก็ตาม "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด... ทำไมคุณต้องใช้วิธีป่าเถื่อนแบบนี้ด้วย!" "ป่าเถื่อนงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงจนปลายจมูกโด่งรั้นคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตาจางๆ "เธอทำให้ฉันคลั่งจนแทบจะควักหัวใจใครต่อใครมาขยี้ทิ้ง... แล้วยังกล้าพูดคำว่าป่าเถื่อนใส่ฉันอีกอย่างนั้นเหรอ อันดา เธอช่างกล้าหาญเสียจริงนะ" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนจัดก็ประกบจูบทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยนหรือเกี้ยวพาราสี แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันดุเดือด ลมหายใจอุ่นร้อนถูกกลืนกินด้วยรสจูบที่ลึกล้ำและดุดัน คีย์ขบเม้มริมฝีปากบางจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ อันดาพยายามสะบัดหน้าหนีและทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่แรงแค่น้อยนิดของเธอกลับไม่ได้สร้างความสะเทือนใจให้แก่คนตัวโตแม้แต่น้อย รังแต่จะทำให้เขาโหมกระหน่ำความเร่าร้อนใส่เธอมากยิ่งขึ้น มือหนาที่เคยตรึงข้อมือของเธอไว้เคลื่อนต่ำลงอย่างไร้ความปราณี ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนร่างบางสะดุ้งเฮือก ความหนาวเหน็บจากความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว สัมผัสหยาบโลนแต่เต็มไปด้วยเสน่หาอันลึกล้ำทำให้ขาเรียวต้องหุบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ทว่ามีหรือที่คนอย่างคีย์จะยอมปล่อยให้เธอรอดพ้นจากบทลงทัณฑ์ครั้งนี้ "จำใส่สมองอันดื้อรั้นของเธอเอาไว้... ว่าร่างกายนี้ สายตาคู่นี้ และลมหายใจของเธอ เป็นของฉัน คิรากร คนนี้แต่เพียงผู้เดียว!" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าสะท้านชิดริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกรังควาน ก่อนจะกระชากเสื้อผ้าชิ้นสุดท้ายบนเรือนร่างงามให้ออกจากTร่างอย่างไร้ความปราณี แสงไฟสลัวภายในห้องสาด ส่องกระทบผิวเนื้อเนียนละเอียดที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยกุหลาบสีแดงเข้มที่เขาฝากฝังไว้ตลอดทั้งคืน ความอับอายและAความวาบหวามตีรวนกันอยู่ในอกจนอันดาแทบจะหายใจไม่ออก เรียวขาถูกแยกออกด้วยหัวเข่าแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาสนิทแนบ แนitเนื้อแนบเนื้อจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวโครมครามราวกับกลองศึก คีย์จ้องมองใบหน้าหวานที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อและคราบน้ำตา แววตาของเธอยังคงมีความดื้อรั้นหลงเหลืออยู่ แม้ว่าร่างกายจะสั่นเทาด้วยความสะท้านไหวก็ตาม และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาแทบคลั่ง "มองหน้าฉัน..." เขาสั่งเสียงต่ำพร่าขณะที่สะโพสอบอุ่นเริ่มเคลื่อนไหวรุกรานเข้าสู่ห้วงลึกแห่งความปรารถนาอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ความแน่นตึงและแรงกระตุ้นอันเร่าร้อนทำให้รังสิมาเผลอเปล่งเสียงครางหวานหลุดออกมาจากลำคอ ร่างกายของเธอโค้งแอ่นรับสัมผัสอันดุดันนั้นโดยสัญชาตญาณ มือเรียวที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวท่ามกลางคลื่นอารมณ์ที่โถมซัดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย คีย์ประคองใบหน้าหวานให้เงີยขึ้นมารับจูบที่ทั้งดุเดือดและอ่อนหวานในคราเดียวกัน ความโกรธและความหึงหวงถูกหลอมรวมเข้ากับความเสน่หาอันล้น ทะลัก ถ่ายทอดผ่านทุกจังหวะการเคลื่อนไหวที่หนักหน่วงและลึกซึ้ง ห้องพักหรูหราเต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงครางระคนความสุขสมที่ดังประสานกันตลอดค่ำคืน ร่างกายสองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความตึงเครียดของเกมอำนาจและความรักที่บิดเบี้ยว คีย์ลงทัณฑ์เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความปรารถนาอันไม่รู้จักพอ ราวกับต้องการลบเลือนร่องรอยและสายตาของใครก็ตามที่บังجาญมองเธอออกไปจากความทรงจำจนหมดสิ้น เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งแสงสีเงินยวงของดวงจันทร์เริ่มจางหาย ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้าง มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มด้วยความอ่อนระโหยโรยแรงอยู่บนอกกว้างของชายหนุ่ม คีย์ก้มลงมองเรือนร่างเปลือยเปล่าที่มีร่องรอยรักประทับอยู่ทั่วทุกแห่งหน มุมปากหยักลึกยกยิ้มด้วยความพึงพอใจอย่างผู้ชนะ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะหลับตาลงพักผ่อนหลังจากผ่านศึกหนักมาตลอดทั้งคืน เสียงฝีเท้าฝลุกฝล่านดังขึ้นที่หน้าประตูห้องนอน ตามด้วยเสียงเคาะรัวเร็วดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีเหตุการณ์ฉุกเฉินเกิดขึ้นด้านนอก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณคีย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับนาย... คุณภาคินแอบลักลอบเข้ามาในเขตคาสิโนชั้นใต้ดิน และตอนนี้... กำลังพยายามขนเอกสารลับสำคัญหนีไปครับ!" ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงเบิกกว้างขึ้นในทันที ประกายตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก คีย์ก้มลงมองอันดาที่ยังคงนอนหลับใหลไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนที่สายตาจะตวัดกลับไปมองบานประตูห้องด้วยความกรุ่นโกรธที่ระอุขึ้นมาใหม่อีกระลอก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก