เสียงคำรามของราชสีห์

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในเพนต์เฮوسต์หรูใจกลางกรุง แทบจะแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแผดเผา ทันทีที่บานประตูนิรภัยถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาล รองเท้าหนังราคาแพงก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยจังหวะที่สะท้อนถึงโทสะอันไร้ขีดจำกัด คีย์ (คิรากร) ถอดสูทสีเข้มออกโยนทิ้งไว้บนโซฟาตัวยาวอย่างไร้ความใยดี นัยน์ตาดุร้ายสีนิลกาฬกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เงียบสงบผิดปกติ ความเงียบงันที่ไม่ควรเกิดขึ้นในยามวิกาลเช่นนี้ กำลังกรีดแทงประสาทสัมผัสของเขาให้ตึงเครียดจนแทบคลั่ง "อันดา..." เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดัน มันไม่ใช่เสียงเรียกของคนรัก หากแต่เป็นเสียงคำรามของราชสีห์หนุ่มที่พบว่าอาณาเขตของตนถูกลักลอบเข้ามาหยามเกียรติ ร่างสูงใหญ่ก้าวสาวเท้าเข้าไปยังห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม มือหนาผลักประตูไม้เนื้อดีเปิดกว้างด้วยความรุนแรง แต่อากาศภายในห้องกลับว่างเปล่า... เตียงนอนขนาดคิงไซส์ยับย่นเล็กน้อยพอกลบ1ร่องรอยการใช้งานเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ไร้เงาของร่างบางที่ควรจะถูกกักขังไว้ในกรงทองแห่งนี้ ดวงตาคมกริบหรี่ลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างหนาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงราวกับติดลบ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาได้รับรายงานจากลูกน้องผุดขึ้นมาในหัว "ดูเหมือนว่า... พี่ชายตัวดีของเธอ จะพาคนมารับเธอกลับบ้านนะ... แต่อย่าหวังเลยว่าฉันจะปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งของๆ ฉันไปได้ง่ายๆ" "ไอ้สวะภาคิน..." คีย์คำรามลอดไรฟันออกมาอีกครั้ง ความรู้สึกพ่ายแพ้และถูกหักหลังตีรวนขึ้นมาในอกจนหายใจแทบไม่ทั่วท้องตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาคือนักธุรกิจผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง ไม่เคยมีสิ่งใดที่เขาอยากได้แล้วไม่ได้ โดยเฉพาะ 'อณัชญา' หญิงสาวผู้มีแววตาดื้อรั้นที่ต่อต้านเขาในทุกวิถีทาง เธอกลายเป็นยาพิษหอมหวานที่เขาเสพติดอย่างไร้ทางถอนตัว แม้ว่าจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์นี้จะมาจากหนี้สินเน่าเฟะของพี่ชายตัวแสบที่เอาชีวิตน้องสาวมาจำ당ไว้ แต่นานวันเข้า ร่างกายและจิตใจของเขากลับเรียกร้องหาแต่สัมผัสอุ่นร้อนของเธอ ยอมแม้กระทั่งสร้างกรงทองขึ้นมาเพื่อกักขังและปกป้องเธอจากโลกภายนอก ทว่าตอนนี้... กรงทองนั้นกลับว่างเปล่า คีย์เดินไปหยุดยืนอยู่หน้าปลายเตียง สายตากวาดมองหา 'หลักฐาน' หรือร่องรอยใดๆ ที่เธออาจหลงเหลือไว้ ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุมอก ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือฝังลึก แต่ทว่าท่ามกลางความเดือดดาลนั้น ความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับกับใครก็เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ... *เธอเต็มใจไป หรือถูกบังคับ?* ความคิดนั้นทำให้เขาแทบคลั่ง หากเธอเลือกที่จะหนีเขาไปจริงๆ... โลกใบนี้ก็ไม่มีพื้นที่กว้างพอให้เคนที่บังaจญกล้ามาแย่งชิงของรักของหวงจากมือของคิรากรได้หลบซ่อนหรอก ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มีรอยหมึกปากกาเขียนด้วยลายมือคุ้นเคย คีย์พุ่งตัวเข้าไปคว้ามันขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว *‘ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง... แต่ฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะกักขังไว้ได้ตลอดไป ลาก่อนค่ะ คุณคีย์’* กระดาษในมือยับยู่ยี่คามือหนาที่ขยำมันจนแทบแหลกเป็นจุล เสียงหัวเราะในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นอย่างน่ากลัว มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเหี้ยมเกรดและดุดันที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ไม่ใช่สิ่งของอย่างนั้นเหรอ..." คีย์พึมพำกับตัวเอง แววตาดุร้ายลุกโชนด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "เธอคิดว่าปีกนกคู่เล็กๆ ของเธอ จะบินหนีพ้นกรงเล็บของฉันได้จริงๆ หรือไง อันดา... ดื้อด้านนักนะ หวังว่าเธอคงเตรียมตัวรับบทลงโทษที่สาสมไว้แล้ว..." ร่างสูงหมุนตัวกลับด้วยความเร็ว ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวเท้าออกจากห้องนอนเพื่อสั่งระดมพลคนสนิท เสียงฝีเท้าฝั่งระเบียงห้องกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนหย่อมดาดฟ้าก็ดังขึ้นแผ่วเบา... แผ่วเบาเสียจนคนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็น แต่สำหรับนักล่าอย่างคีย์แล้ว มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า เขายืนนิ่ง สัญชาตญาณดิบเถื่อนตื่นตัวเต็มพิกัด กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดพร้อมปะทะ มือหนาล่วงเข้าไปหยิบปืนพกสั้นเก็บเสียงสีดำสนิทที่เหน็บไว้ด้านหลังเอวอย่างเงียบเชียบ แววตาดุจพญาราชสีห์จ้องเขม็งไปยังผ้าม่านสีทึบที่ปลิวไสวตามแรงลมยามค่ำคืน เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนผ้าม่านโปร่ง... คีย์สาวเท้าเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง หัวใจของเขากระหน่ำเต้นด้วยแรงอารมณ์ที่ผสม 30% ระหว่างความแค้นและ 70% ของความเสน่หาที่ถูกปฏิเสธ เขาเงื้อมือขึ้นกระชากผ้าม่านผืนนั้นออกอย่างรุนแรง พร้อมกับปากกระบอกปืนที่จ่อตรงไปยังผู้บุกรุกทันที! ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลับทำให้ลมหายใจของมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่สะดุดกึก ดวงตาดุร้ายเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา ร่างบางของอณัชญาไม่ได้หนีไปไหนไกลอย่างที่เขาคิด เธอยืนตัวสั่นเทาอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าเนื้อบางเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำค้างยามดึก แววตาดื้อรั้นที่เคยท้าทายเขามาตลอดเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและรอยช้ำที่มุมปาก และที่ทำเอาคีย์เลือดขึ้นหน้าจนแทบคลั่ง คือรอยเลือดสดๆ ที่เปรอะเปื้อนอยู่ตรงหัวไหล่บอบบางของเธอ! "ใครทำอะไรเธอ..." เสียงคำรามรอดไรฟันออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวคูณสอง ลืมสิ้นซึ่งจดหมายบอกลา ลืมสิ้นความตั้งใจที่จะลงทัณฑ์เธอให้หลาบจำ เมื่อเห็นหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอยู่Aนหน่วยตาคู่สวยนั้น คีย์ก็พุ่งเข้าไปคว้าต้นแขนเล็กทั้งสองข้างเข้าหาตัวอย่างแรงจนเธออุทานออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าคมคายลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเพราะแรงโทสะและแรงปรารถนาที่ตีรวนจนแยกไม่ออก "บอกฉันมา... ว่าไอ้สารเลวหน้าไหน... มันบังอาจแตะต้องของๆ ฉัน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้เสมอนะครับ