พลิกแผ่นดินตามหา

โต๊ะทำงานตัวใหญ่สลักลายวิจิตรหรูหราพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลจากฝ่ามือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน เศษไม้เนื้อดีกระจายเกลื่อนพื้นพรมราคาแพงระยับ ทว่าไม่มีใครในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโนใหญ่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจดัง แววตาของคิรากรในนาทีนี้เปรียบเสมือนสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ถูกพรากเหยื่อชิ้นโปรดไปจากกรงขัง "บอกฉันมา... ว่าไอ้สารเลวหน้าไหน... มันบังอาจแตะต้องของๆ ฉัน!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่มดังสะท้อนก้อง ผนังกระจกกันกระสุนบานใหญ่สะท้อนเงาใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมสีเข้มวาวโรจน์ราวกับมีเปลวไฟสีชาดแผดเผาอยู่ข้างใน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับยืนค้ำหัวลูกน้องมือขวาที่คุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อลั่นกรอบ ความแค้นเคืองและสัญชาตญาณดิบเถื่อนกำลังตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ภาพเรือนร่างนุ่มนวล กลิ่นกายหอมหวานที่เขาเคยฝังจมูกสูดดม และเสียงครางหวานหูที่เคยดังระงมอยู่ใต้ร่างในห้องนอนส่วนตัว... บัดนี้มันถูกสับเปลี่ยนด้วยภาพของความว่างเปล่าและร่องรอยการบุกรุก อันดา... หญิงสาวผู้ดื้อรั้นคนเดียวที่กล้าต่อกรกับเขา หญิงสาวที่เขาตั้งใจจะขยี้ศักดิ์ศรีให้แหลกคายามที่เธอพยศ แต่ตอนนี้เธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากกรงทองที่เขาตีตรابจองไว้ด้วยอำนาจและเงินตรา "ท่านครับ..." เสียงของลูกน้องคนสนิทเอ่ยด้วยความหวาดหวั่น เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า "กล้องวงจรปิดรอบคาสิโนถูกตัดสัญญาณในเวลาไล่เลี่ยกัน... ทีมรักษาความปลอดภัยกะดึกเจอลูกน้องของเราสามคนหมดสติอยู่ในห้องควบคุม สันนิษฐานว่าคนร้ายน่าจะเป็นมืออาชีพที่มีสายข่าวหนุนหลังวงในครับ" "มืออาชีพงั้นเหรอ?" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ในอาณาจักรของฉัน... ไม่มีใครหน้าไหนกล้าลูบคมสิงโตตัวนี้ ถ้ามันคิดจะเล่นเกมสกปรกกับฉัน ฉันจะทำให้มันรู้ว่านรกบนดินมันหน้าตาเป็นอย่างไร!" นิ้วแกร่งหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมากดโทรออกด้วยความเร็วสูง คำสั่งสูงสุดถูกส่งออกไปในเสี้ยววินาที ทุกเครือข่ายของมาเฟีย ทั้งบ่อนการพนัน คลับใต้ดิน ท่าเรือขนส่งสินค้า และเครือข่ายธุรกิจสีเทาทั่วประเทศถูกระดมกำลังเพื่อล่าตัวเชลยสาวทันที ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีคำว่าปรานี ใครก็ตามที่ขวางทางในปฏิบัติการ "พลิกแผ่นดินตามหา" ครั้งนี้ จุดจบเดียวของมันคือความตาย ภายในห้องนอนกว้างขวางที่อันดาเคยถูกกักขัง คิรากรก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักหน่วง กลิ่นอายของเธอยังคงหลงเหลือจางๆ อยู่บนหมอนใบโต ร่างสูงกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้ง มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กถูกทับไว้ด้วยหลอดลิปสติกแท่งโปรดของเธอ เขายื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาด้วยหัวใจที่กระหน่ำเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ตัวหนังสือหวัดๆ ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาปรากฏแก่สายตา *[อย่าตามหาฉันเลย... ปล่อยฉันไปเถอะนะ]* เพียงแค่อ่านจบ แรงโกรธเกรี้ยวก็ระเบิดออกมาอีกระลอก กระดาษแผ่นนั้นถูกขยำจนยับยู่ยี่คามือหนา ดวงตาคมกริบฉายแววทั้งเจ็บปวดและกระหายความครอบครองจนน่ากลัว ปล่อยงั้นเหรอ? เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าต่อรองกับเงื่อนไขที่เขาเป็นคนกำหนด "เธอหนีฉันไม่พ้นหريكหรอก... อันดา" คิรากรพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงขับ ในอดีต เขาอาจจะแค่มองเธอเป็นเชลย เป็นเกมสนุกๆ ที่เอาไว้ดับความกระหายและลงทัณฑ์ความอวดดี แต่ในวินาทีที่รู้ว่าเธอกำลังหลุดลอยออกไปจากอุ้งมือ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล ภาพความทรงจำอันร้อนแรงระหว่างเธอกับเขาย้อนกลับมาตอกย้ำในโสตประสาท รสจูบดุดันที่เคยเคล้าคลอเคลีย ผิวกายเนียนนุ่มที่สะท้านไหวภายใต้ปลายนิ้วหยาบกร้าน และเสียงหวานๆ ที่ร้องขอความเมตตาในค่ำคืนอันเร่าร้อน ทุกสัมผัสยังคงฝังแน่นอยู่ในสัญชาตญาณดิบของเขา ร่างกายของเขาร่ำร้องหาแต่เธอ... อยากกระชากเธอกลับมากักขังไว้ใต้ร่าง อยากลงทัณฑ์ความดื้อรั้นด้วยบทรักอันดุเดือดจนเธอหมดแรงจะหนีไปไหนได้อีก "นายใหญ่ครับ! เราเจอเบาะแสรถต้องสงสัยที่ใช้พาตัวผู้หญิงออกไปแล้วครับ มุ่งหน้าไปทางเขตชายแดนทิศเหนือ..." ลูกน้องวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาายงาน คิรากรหันขวับ แววตาดุดันฉายประกายความเหี้ยมเกรียมออกมาทันที เขาหยิบปืนพกสั้นเนื้อดีเหน็บไว้ที่เอวหนา เสื้อสูทถูกสะบัดสวมใส่อย่างลวกๆ ร่างสูงก้าวฉับๆ ออกจากห้องด้วยความเร็วที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว... คืนนี้ ฉันจะไปรับตัวเธอกลับมาลงโทษด้วยตัวเอง" รถยนต์หรูนับสิบคันเคลื่อนขบวนออกจากคาสิโนใหญ่ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล ราวกับฝูงมัจจุราชที่กำลังออกล่าเหยื่อ สงครามประสาทระหว่างมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลกับเชลยสาวผู้ดื้อรั้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และไม่ว่าเธอจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหน แผ่นดินนี้ก็ไม่มีพื้นที่กว้างพอที่จะซ่อนเธอให้พ้นจากเงื้อมมือของเขาได้ ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเดินไปตามทางเดินมืดมิด ขณะที่ประตูห้องลับใต้ดินแห่งหนึ่งค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างระหงของอันดากำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นอยู่ในมุมมืด แต่ทว่า... เงาสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาตรงหน้าเธอกลับไม่ใช่คิรากรอย่างที่เธอหวาดกลัว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายปริศนาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟสลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยความโลภระคนสมเพช ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยจะเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเบื้องหน้าเธอ "ตกใจเหรอ... น้องรัก คิดไม่ถึงล่ะสิว่าพี่ชายแท้ๆ ของเธอ จะเป็นคนส่งเธอมาให้สาสнуกับหนี้ก้อนโตนี้เอง" ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุน "คิราห์ลวงรัก" เสมอมานะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ