ซ่อนตัวในมุมมืด

เสียงปิดประตูห้องพักขนาดเล็กในอพาร์ตเมนต์เก่าแก่ย่านชานเมืองดังขึ้น พร้อมกับร่างระหั่นของอันดาที่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวา ประโยคคำพูดของพี่ชายแท้ๆ อย่างภาคินยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน *"ตกใจเหรอ... น้องรัก คิดไม่ถึงล่ะสิว่าพี่ชายแท้ๆ ของเธอ จะเป็นคนส่งเธอมาให้สาสุขกับหนี้ก้อนโตนี้เอง"* มันคือความจริงที่น่ารังเกียจที่สุด สายเลือดเดียวกัน คนที่เธอพยายามปกป้องและยอมเอาอนาคตของตัวเองเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ก้อนโต กลับเป็นคนผลักเธอลงสู่ขุมนรกของคิรากรด้วยมือของเขาเอง รอยยิ้มเย็นชาและแววตาไร้เยื่อใยของพี่ชายในวินาทีนั้น บดขยี้ความรู้สึกของเธอจนแหลกละเอียด ไม่เหลือชิ้นดี "ทำไม... ทำไมพี่ถึงทำกับฉันได้ลงคอ" เสียงพึมพำลอดไรฟันออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ อันดายกมือขึ้นกอดตัวเองแน่น ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด "อันดา แกโอเคไหมวะ" เสียงของมีน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ยอมให้เธอกบดานหลบภัยในห้องนี้ดังขึ้น พร้อมกับฝ่ามืออุ่นที่แตะลงบนไหล่บอบบาง มีนรีบดึงร่างเพื่อนรักเข้ามากอดปลอบโยน แม้จะรู้ว่าในสถานการณ์ตอนนี้ ไม่มีคำพูดใดที่จะเยียวยาแผลใจของอันดาได้เลย "เขาขายฉัน... มีน พี่ภาคินขายฉันให้ผู้ชายคนนั้น ผู้ชายปีศาจคนนั้น..." อันดาซบหน้าลงกับลาดไหล่ของเพื่อน ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นเสียงสะอื้นที่น่าเวทนา "ไอ้พี่เวรตะไลนั่นมันบ้าไปแล้ว!" มีนสบถด้วยความโมโหแทนเพื่อน "มันเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะอันดา เอาชีวิตน้องสาวตัวเองไปแลกกับเศษเงิน คบไม่ได้เด็ดขาด แกไม่ต้องกลัวนะ อยู่ที่นี่ไปก่อน ไม่มีใครหาแกเจอหรอก" คำว่า 'ไม่มีใครหาเจอ' วิ่งวนอยู่ในหัวของอันดา แต่แปลกนัก... แทนที่เธอจะรู้สึกปลอดภัย ความคิดถึงอันตรายบางอย่างกลับตีตื้นขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ ภาพใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เต็มไปด้วยความดุดัน แววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่จ้องจะขย้ำเหยื่อ และรอยยิ้มเย้ยหยันอันทรงเสน่ห์ของคิรากรผุดขึ้นมาในความทรงจำ แม้เขาจะใจร้ายและกักขังหน่วงเหนี่ยวเธอไว้ราวกับนกในกรงทอง แต่ทุกครั้งที่เรือนร่างของพวกเขาแนบชิดติดกัน ทุกสัมผัสอันร้อนรุ่มและดิบเถื่อนที่เขาฝัง1รอยตีตราลงบนผิวเนื้อ มันกลับทิ้งร่องรอยความวาบหวามที่สลักลึกอยู่ในความรู้สึก ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเลื่อนขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว รสจูบอันดุเดือดและลมหายใจร้อนผ่าวของเขายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ราวกับเขากำลังยืนมองเธออยู่ตรงนี้ *บ้าไปแล้ว... เธอกำลังคิดถึงซาตานอย่างนั้นหรือ?* อันดาสบถด่าตัวเองในใจ พยายามสลัดภาพของมาเฟียหนุ่มออกไปจากหัวสมอง แต่ยิ่งพยายามลบ ภาพของเขากยิ่งชัดเจนและเร้าอารมณ์มากขึ้นทุกที แรงดึงดูดระหว่างเธอกับเขามันลึกซึ้งและเกินกว่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะต้านทานไหว แม้เขาจะเป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่ร่างกายของเธอกลับโหยหาสัมผัสอันหนักหน่วงและอ้อมกอดอันทรงพลังนั้นอย่างน่าละอาย ในขณะเดียวกัน ที่คาสิโนหรูใจกลางเมือง คิรากรกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงพิกัดสัญญาณโทรศัพท์มือถือเครื่องสุดท้ายของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่ซ่านความน่ากลัวและกดดันจนลูกน้องที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือฉันงั้นเหรอ... ยัยตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาเบาๆ อย่างคาดโทษ แต่แววตาคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลง เขาเกลียดการหักหลังและคนหนีหน้า แต่กับอันดา... มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เหนือกว่าแค่เกมการแก้แค้น คิรากรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทราคาแพงแผ่รังสีความเป็นผู้ล่าที่พร้อมจะขยี้ทุกสิ่งให้แหลکคามือ ร่างสูงก้าวเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัว มุ่งตรงไปยังรถยนต์หรูที่จอดรออยู่ด้านล่าง โดยมีเป้าหมายเดียวในหัวใจ... ลากตัวลูกนกหลงฝูงกลับมาขังไว้ในกรงทองของเขาตลอดกาล ย้อนกลับมาที่ห้องพักอพักตเมนต์ อันดายังคงนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงนอนเก่าๆ ความเงียบงันภายในห้องทำให้หัวใจของเธอเริ่มหวาดระแวงอีกครั้ง มีนขอตัวออกไปซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่างตึกปล่อยให้อันดาอยู่ลำพังเพียงชั่วครู่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกห้อง... ไม่ใช่เสียงเดินเบาๆ ของมีนอย่างแน่นอน อันดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความกลัวพุ่งพล่านไปทั่วร่างเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่น ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะลุกขึ้นไปหลบ *ปัง!* ประตูห้องพักถูกถีบจนพังกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยพละกำลังมหาศาล ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวล้ำเข้ามาในความมืด พร้อมกับเงาทมึนที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งห้อง อันดากลั้นหายใจ เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างในสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เธอเพิ่งพยายามจะลืมเลือนไปเมื่อครู่ คิรากรเหยียดยิ้มร้ายกาจ แววตาดุร้ายคู่นั้นมองตรงมาที่เธอราวกับเสือดาวที่เจอเหยื่ออันโอชะ ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมากระชากข้อแขนเรียวของเธอไว้แน่นจนเจ็บ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ทำให้เธนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เจอตัวแล้ว... น้องรักของฉัน คราวนี้เธอจะหนีไปซ่อนไว้ที่ไหนอีก หืม?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ ขอให้ทุกท่านเตรียมใจรับมือกับพายุอารมณ์ในบทต่อไปได้เลยครับ