กลิ่นอายที่คุ้นเคย

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาในห้องเช่าแคบๆ อับชื้น ไร้ซึ่งความปรานี คือสัญญาณเตือนภัยที่อันดาไม่มีวันลืม เสียงนั้นดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงัน ย้ำเตือนถึงความจริงอันโหดร้ายว่า ต่อให้เธอจะวิ่งหนีสุดหล้าฟ้าเขียวแค่ไหน ก็ไม่มีทางหลุดพ้นจากเงื้อมมือของซาตานตนนี้ไปได้ ประตูกشبไม้เก่าๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจนกระแทกผนังปูนเปลือยเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงละอองเล็กๆ ร่วงหล่นลงมาตามแรงสะเทือน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปที่สะท้อนกลิ่นอายความมั่งคั่งและอำนาจดิบเถื่อนก้าวเข้ามาหยุดยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง คีย์—คิรากร กวาดสายตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองเหยื่อ ประเมินพื้นที่รอบตัวด้วยความเยียบเย็น ก่อนที่นัยน์ตาสีสนิมคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของอันดา ซึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่ริมหน้าต่างบานเล็ก "เก่งนี่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "หนีมาได้ตั้งไกลถึงชายแดน... คิดเหรอว่าซอกหลืบโสโครกแบบนี้จะซ่อนเธอพ้นจากสายตาของฉันได้, อันดา?" หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูผิว แต่ศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นที่ยังหลงเหลืออยู่ก็ทำให้เธอต้องเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบพยุงร่างไว้ไม่ไหวแล้วก็ตาม "คุณตามฉันเจอได้ยังไง..." เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด คีย์ไม่ตอบคำถามนั้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว ฝ่าหนาเอื้อมมือมากระชากต้นแขนเรียวบางของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะสมมาตลอดการตามล่า "คิดจะเอาตัวรอดไปจากฉัน... โดยการทิ้งภาระและหนี้สินทั้งหมดไว้ให้ฉันตามเช็ดก้นให้เนี่ยนะ หืม?" คีย์โน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศที่ผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยเข้ามารelieveประสาทสัมผัส มันเป็น "กลิ่นอายที่คุ้นเคย" ที่เคยสร้างทั้งความเร่าร้อนและรอยแผลเป็นในใจให้เธอมานับครั้งไม่ถ้วน อันดาพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่มันก็ไร้ผล ยิ่งเธอขัดขืน แรงบีบที่ข้อมือก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นราวกับคีมเหล็ก "ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ ทำไมคุณต้องตามรังควานฉันไม่เลิกด้วย!" เธอตวาดใส่หน้าเขาด้วยความคับแค้นใจ น้ำตาสีใสเอ่อคลอเบ้าด้วยความอัดอั้น "ไม่ได้เป็นงั้นเหรอ?" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความ amusement แต่มันเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและอันตราย "ร่างกายของเธอ... ปากของเธอ... และทุกๆ ตารางนิ้วบนเรือนร่างนี้ มันประทับตราความเป็นเจ้าของของฉันไว้หมดแล้ว จำไม่ได้หรือไงว่าเธอครางเรียกชื่อใครใต้ร่างฉันบ้าง, ตัวแสบ!" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่แทลมมองทะลุเสื้อผ้าทำให้หน้าร้อนผ่าว แต่อันดากลับเม้มปากแน่นจนห่อเลือด เธอเกลียดความจริงที่ว่าสัมผัสของเขา... แม้ในยามโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ ก็ยังคงสร้างความปั่นป่วนแปลกประหลาดให้กับท้องน้อยของเธอได้อย่างน่าประณาม "คนเลว... คุณมันก็แค่คนใช้อำนาจป่าเถื่อนรังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้!" "ใช่... ฉันมันเลว" คีย์ยอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกด้วยความโกรธ "และคนเลวคนนี้แหละที่จะลงโทษเด็กดื้ออย่างเธอให้หลาบจำ จนกว่าเธอจะเลิกคิดหนีฉันไปไหนอีก" สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้งอีกต่อไป เขาเหวี่ยงร่างบางลงบนฟูกนอนเก่าๆ ที่วางอยู่มุมห้อง แรงกระแทกทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ก่อนที่ร่างหนาจะทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด พื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตาเมื่อถูกไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมกรอบไว้ทุกด้าน อันดาพยายามใช้มือทั้งสองข้างดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่ก็เหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน กล้ามเนื้ออัดแน่นใต้ร่มผ้าให้ความรู้สึกแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก "อย่า... ปล่อยนะ คีย์!" เธอร้องห้ามเสียงหลงเมื่อมือหนาข้างหนึ่งเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามเรียวขาใต้ร่มผ้า เนื้อผ้าเนื้อหยาบถูกปัดป่ายออกอย่างไม่ใยดี สัมผัสหยาบโลนแต่แฝงไว้ด้วยความเร่าร้อนทำให้ผิวกายของเธอปะทุร้อนขึ้นมาในทันที "ปากเก่งนักนะ... มาดูกซิว่าถ้าฉันลงโทษเธอด้วยวิธีนี้ เธอจะยังกล้าพยศฉันอีกไหม" คีย์ประกบจูบลงมาที่ริมฝีปากอิ่มทันทีอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เรียวปากหนารุกราน บดขยี้อย่างไร้ความปรานีเพื่อเป็นการลงทัณฑ์ แต่ในขณะเดียวกัน แรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาภายใต้สถานการณ์อันตึงเครียดนี้กลับทำให้จูบนั้นเปลี่ยนจากความรุนแรงกลายเป็นความหิวกระหาย อันดาพยายามเม้มปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่รสจูบที่ช่ำชองและลึกล้ำของเขากลับหลอมละลายเกราะป้องกันของเธอลงทีละน้อย ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด ประสานเป็นเสียงเดียวกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องเช่า มือหนาเริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างอ้อนแอ้น ปลุกเร้าทุกสัมผัสจนผิวกายของเธอสั่นสะท้าน ความตึงเครียดจากการหลบหนีถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาจนแทบคลั่ง สัมผัสที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่คุ้นเคย และความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด กำลังดึงเธอดิ่งลงไปในวังวนแห่งเสน่หาที่เขาเป็นผู้ควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ คีย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ มองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ หอบสะดักษ์และนัยน์ตากลมโตฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอารมณ์ เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดุเดือด "จำไว้... ว่าไม่ว่าเธอจะหนีไปสุดขอบโลกแค่ไหน ฉันก็ตามเธอกลับมาขยี้ให้แหลกคามือแบบนี้ทุกครั้ง... เมียรัก" ขณะที่สติของอันดากำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามและคำประกาศกร้าวอันน่าสะพรึงกลัวนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็จู่ๆ ก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ไม่ใช่ของใครอื่น—เสียงของบุคคลที่ควรจะอยู่ห่างไกลจากที่นี่ที่สุด และเป็นคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทั้งคู่ในเกมนี้ "ดูท่าทาง... เราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงด้วยนะ, คิรากร" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของคิราห์ลวงรักเสมอนะครับ