ไฟสวาทที่เริ่มแผดเผา

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานส่วนตัวดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับเสียงตัดขาดโลกภายนอกไม่ให้เข้ามาข้องแวะ กับดักที่คิรากรเป็นคนวางด้วยมือตัวเอง บัดนี้ได้ขังสัตว์ป่าตัวน้อยและนายพรานผู้กระหายไว้ในกรงขังเดียวกันเสียแล้ว อันดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานไม้หนา แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความพยศเมื่อครู่สั่นไหวระริก ยามที่ร่างสูงใหญ่ของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม ระยะห่างระหว่างกันถูกบีบอัดจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่น ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นเต็มตา "ถอยไปนะ... คุณคีย์" น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า แม้พยายามจะเค้นความแข็งกร้าวออกมาแค่ไหน แต่มันก็ช่างเปราะบางเหลือเกินในสถานการณ์นี้ "ถอยงั้นเหรอครับ หืม..." คิรากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่ข้างพวงแก้มเนียนนุ่ม ปลายจมูกโด่งคมเฉียบคลอเคลียอยู่ใกล้ซอกคอหอมกรุ่นจนคนตัวเล็กสะท้านเฮือก "คุณเป็นคนเดินเข้ามาหาผมถึงถิ่นเองนะอณัชญา คิดเหรอว่าจะเดินออกไปได้ง่ายๆ โดยที่ยังไม่ได้ชดใช้..." ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านจากการผ่านสมรภูมิชีวิตและธุรกิจมาโชกโชน วางทาบลงบนกรอบประตูเหนือศีรษะของเธอ เป็นการกักขังทางกายภาพที่ทรงพลังและเด็ดขาด ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ราวกับสัตว์ป่ากำลังเล็งเหยื่ออันโอชะที่ไร้ทางหนี อันดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธแค้นที่พี่ชายตัวแสบอย่างภาคินสร้างหนี้ก้อนโตจนเธอต้องเอาตัวเข้าแลก ถูกความใกล้ชิดอันตรายนี้แผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความว้าเหว่และแรงดึงดูดประหลาดที่ต้านทานไม่ไหว "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาหาคุณ... ฉันแค่มาทวงเอกสารสัญญาของพี่ชาย" เธอกัดฟันเอ่ยเถียง ทั้งที่ร่างกายสั่นเทา "เอกสารเหรอครับ..." คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมก้าวร้าวแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟปรารถนาที่ลุกโชน "แต่สิ่งที่ผมอยากได้ในตอนนี้... มันไม่ใช่กระดาษแผ่นนั้นหรอกนะ" สิ้นคำพูด นิ้วเรียวยาวแข็งแรงก็เชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้อันดาต้องแหงนเงยหน้าขึ้นสบตา เขามองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นที่สะท้อนเงาของเขาอยู่ ความเย่อหยิ่งทระงงตนของเธอมันช่างยั่วยuให้เขาอยากจะบดขยี้ให้แหลกคามือ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็กระตุ้นความกระหายใคร่รู้ว่าภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งกระด้างนั้น ร่างกายและจิตใจของเธอจะหวานล้ำสักแค่ไหนหากยอมจำนนต่อเขา "คุณมัน... คนอันธพาล" อันดาเค้นเสียงด่าทอ แต่เสียงนั้นกลับเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ "ใช่ครับ ผมมันคนอันธพาล... และคุณก็เป็นคนเดินเข้ามาให้ผมรังแกเอง" ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดเรียวปากอิ่มของเธอทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัวหรือเปล่งวาจาปฏิเสธใดๆ ออกมาอีก ความนุ่มนวลไม่ได้ถูกหยิบYื่นมาในสัมผัสนี้ มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน บ่งบอกถึงการครอบครอง การลงทัณฑ์ และความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้มานาน คิรากรบดขยี้กลีบปากของเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนชื้นรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างอุกอาจแต่อ่อนหวานในคราเดียวกัน อันดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทของเขาแน่น สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายชาวาบไปหมดราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านผ่านเส้นประสาท แรงต้านทานที่มีอยู่ทั้งหมดละลายหายไปกับรสจูบอันร้อนแรงและชำนาญศึกของมาเฟียหนุ่ม เธอพยายามจะทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่คิรากรกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ตรึงมันไว้กับบานประตูด้วยแรงมหาศาล มืออีกข้างเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคิ้วกิ่วเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านได้แม้แต่น้อย ความร้อนจากร่างกายของทั้งสองที่แผดเผาผ่านเนื้อผ้า ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวเดือดพล่านขึ้นทุกวินาที รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอารมณ์ไปสู่ความลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น เมื่อคิรากรสัมผัสได้ว่าร่างในอ้อมแขนเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองเขาอย่างไม่รู้ตัว เสียงครางประท้วงในลำคอของเธอยิ่งเป็นดั่งน้ำมันราดลงบนกองไฟ ปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้อันดาได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความหอบสะท้าน ใบหน้าหวานแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อและชุ่มฉ่ำจากรสจูบอันดุเดือด ดวงตาฉ่ำน้ำมองเขาด้วยความสับสนและตื่นกลัวระคนเย้ายวน "หวานเหลือเกินครับ... อณัชญา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนรินรดอยู่บนแก้มนวล "คุณทำให้ผมคลั่ง... รู้ตัวไหม" "ปล่อย... อื้อ..." ไม่รอให้อันดาได้ปฏิเสธ คิรากรก็อุ้มร่างบางขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้นด้วยพละกำลังอันเหนือกว่า ทำให้อันดาต้องตวัดเรียวขาเรียวยาวโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ร่วงหล่น ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทกันอย่างไร้รอยต่อ แรงเสียดสีจากท่าทางนั้นทำให้ทั้งสองสั่นสะท้านไปพร้อมกัน ความปรารถนาอันรุนแรงที่ถูกปิดกั้นไว้ บัดนี้พังทลายลงอย่างไร้การควบคุม เขาพาเธอเดินก้าวตรงไปยังโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่กลางห้อง ก่อนจะวางร่างบางลงไปอย่างทะนุถนอมท่ามกลางความดุดัน แต่สายตาคมกริบยังคงจดจ้องมองเธอราวกับเสือดาวที่กำลังจะตะครุบเหยื่ออันโอชะ ใต้แสงไฟสลัวยามค่ำคืนของมหานครเบื้องล่าง เงาของคนทั้งสองทาบทับกันเป็นหนึ่งเดียว อันดานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างของเขา มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดอย่างใจเย็น ทว่าแววตากลับเร่าร้อนราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เธอหลับตาลงรับความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นและยินยอมพร้อมใจในเวลาเดียวกัน นี่ไม่ใช่แค่การบังคับขู่เข็ญ แต่มันคือไฟสวาทที่ทั้งคู่ต่างก็โหยหาและพร้อมจะแผดเผาตัวเองให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน ทว่า... ในวินาทีที่มือหนากำลังจะสัมผัสกับผิวเนียนนุ่มใต้ร่มผ้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะสามครั้งติดๆ กัน! "นายครับ... เรื่องที่เราให้คนไปสืบที่บ่อน วันนี้มีข่าวใหญ่เข้ามา..." เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดผ่านประตูเข้ามาด้วยความร้อนรน คิรากรชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมเม็ดสุดท้าย ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดระคนโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญที่สุด เขาก้มลงกระซิบเสียงต่ำชิดใบหูของหญิงสาวที่นอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่าง "รอดตัวไปก่อนนะครับคนสวย... แต่จำไว้ว่าหนี้ครั้งนี้ของคุณ ยังไงผมก็ต้องทบต้นทบดอกจนกว่าจะพอใจแน่นอน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ คิราห์ลวงรัก