สัมผัสแรกที่แสนอันตราย

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นจากด้านนอก ราวกับเสียงประกาศิตที่ตัดขาดอณัชญาออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราบนชั้นสูงสุดของคาสิโนใจกลางกรุงเวลานี้ ไม่ต่างอะไรจากกรงขังมรณะ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศปะปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงระยับ ทว่าสิ่งที่บีบคั้นหัวใจดวงน้อยจนแทบหยุดเต้น กลับไม่ใช่บรรยากาศรอบตัว หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาด้วยฝาดเท้าหนักหน่วง คิรากร์ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มถอดเสื้อสูทออกโยนทิ้งอย่างไร้ความ ใยดี ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักเลือนรางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า สายตาดุดันคมกริบดั่งพญาอินทรีจดจ้องมองมาที่เธอคนเดียว รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านจนอณัชญาที่ยืนพิงหลังติดผนังห้องนอนต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คิดจะหนีตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกมเลยอย่างนั้นเหรอครับ... เด็กน้อย" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นขณะที่เขาก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว ย่างก้าวของเขาเชื่องช้าแต่มั่นคงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุมอับ อณัชญาพยายามฝืนยืนตัวตรงเชิดหน้าขึ้นสู้ ทั้งที่ขาเรียวสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "ฉันไม่ได้หนี... และฉันก็ไม่ใช่เด็กของคุณ!" เธอกัดฟันกรอด พยายามส่งสายตาแข็งกร้าวกลับไป แม้หัวใจจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ปากดี..." คิรากร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะและแรงปรารถนาที่ตีรวนกันอยู่ในอก ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาทีจนอณัชญาไม่มีโอกาสแม้แต่จะขยับตัวหนี พรึบ! มือหนาราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้าล็อกข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นตรึงไว้กับผนังห้อง แรงปะทะทำให้แผ่นหลังบางกระแทกกับผนังเบาๆ แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อร่างกายของเขาเบียดเข้าชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง อณัชญาถูกกักขังไว้ในวงแขนแกร่งโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และฟีโรโมนความเป็นชายที่รุนแรง ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณซอกคอทำให้ผิวเนื้อทั่วร่างลุกชันด้วยความวาบหวามที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่รู้สึกมัน "ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไงเล่า!" เธอบิดข้อมือหนีด้วยความเจ็บ พร้อมกับพยายามใช้ไหล่กระแทกแผงอกแกร่งเพื่อถอยร่น ทว่าร่างของเขากลับนิ่งสนิทราวกับกำแพงหินผา "ปล่อยเหรอ? หึ... พี่ชายเธอเอาตัวเธอมาแลกกับหนี้ก้อนโตสิบล้าน แถมยังแถมหัวใจดื้อๆ ดวงนี้พ่วงมาให้อีกฟรีๆ ทำไมฉันต้องปล่อยของดีที่วิ่งเข้ามาหาเองด้วยล่ะครับ" คิรากร์โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้อณัชญาสะท้านเฮือก ขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง ความโกรธแค้นและความอับอายตีรวนขึ้นมาจุกอกจนน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอจะไม่ยอมร้องไห้ให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เห็นเด็ดขาด "คนเลว... พี่ฉันติดหนี้คุณ คนที่ต้องรับกรรมก็คือเขา ไม่ใช่ฉัน!" "พี่เธอหนีหัวซุกหัวซุนทิ้งน้องสาวหน้าตาจิ้มลิ้มไว้ให้รับเคราะห์แทน แบบนี้ไม่เรียกว่าฉันซวยหรอกนะอณัชญา... แต่มันเรียกว่าโชคเข้าข้างฉันต่างหาก" นิ้วเรียวแกร่งของชายหนุ่มละมือจากการล็อกข้อมือข้างหนึ่ง เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านแก้มใสที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนจะหยุดอยู่ที่คางมนแล้วบีบเบาๆ ให้เธอเงยหน้าขึ้นมารับสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มสะท้อนภาพหญิงสาวที่ดื้อรั้นจนน่าจับมาตีให้เข็ด แต่ในขณะเดียวกัน เรือนร่างอ้อนแอ้น ส่วนโค้งเว้าที่แนบชิดติดกับกายแกร่งในเวลานี้ ก็กำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอย่างเต็มพิกัด ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าคิดจะดื้อกับฉันให้มากกว่านี้..." คิรากร์โน้มริมฝีปากลงมาใกล้ใบหูของเธออีกนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบด้วยถ้อยคำชวนขนลุกที่ทำเอาอณัชญาแทบหยุดหายใจ "...เตรียมตัวรับบทลงโทษที่เธอจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตได้เลยครับ" สิ้นคำขู่ แววตาของมาเฟียหนุ่มก็เปลี่ยนเป็นลุกโชนด้วยไฟปรารถนาอันดุร้าย ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนต่ำลงหมายจะทาบทับกลีบปากนุ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียง อณัชญาเบิกตากว้างด้วยความตระหนก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เธอบิดหน้าหนีสุดแรง พร้อมกับที่เสียงทุบบานประตูห้องด้านนอกดังปึงปังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความกระวนกระวายจากใครบางคนที่บุกรุกเข้ามา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ