รอยแผลและศักดิ์ศรี

เสียงล็อกกลอนประตูดังขึ้นราวกับเสียงพิพากษาโทษประหารชีวิต คิรากรก้าวเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางด้วยท่าทางคุกคามราวกับพญาเสือที่ต้อนเหยื่อจนมุม แววตาคมกริบดูลึกล้ำและดุดันจนอันดาต้องถอยร่นจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับผนังเย็นเฉียบ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามซ่อนความสั่นเทัวในอก แต่วินาทีที่สายตาดุร้ายคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเธอตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนถูกลูบไล้ด้วยคมมีด ร้อนรุ่ม หวามไหว และเต็มไปด้วยการคุกคามทางเพศที่ชัดเจนจนเธอต้องสะท้านเฮือก "มองอะไร... สารเลว" เสียงหวานสั่นพร่าแต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศ เธอเค้นคำพูดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก พยายามยกมือขึ้นกอดอกเพื่อปกปิดความสั่นไหวของตัวเอง คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในอกกว้างอย่างน่ากลัว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย่อหยิ่งทรงอำนาจโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นเชยคางมนขึ้นอย่างถือวิสาสะ บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขาโดยไม่มีทางเลี่ยง "ปากเก่งดีนี่ อณัชญา..." เขาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าชิดริมฝีปากเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกซู่ "พี่ชายเธอเอาตัวเธอมาแลกกับเศษเงินสกปรก แต่เธอกลับทำตัวเป็นแมวป่าพยศใส่ฉัน... คิดว่าศักดิ์ศรีบ้าๆ ของเธอมันจะช่วยให้รอดพ้นจากกรงนี้ได้งั้นเหรอ" "ปล่อยฉันนะ! พี่ภาคินเอาอะไรมาแลก ฉันไม่รู้เรื่องด้วยทั้งนั้น!" อันดาตวาดกลับอย่างเหลืออด มือเรียวทุบลงบนแผ่นอกกว้างเพื่อผลักไส แต่แรงของเธอกลับเหมือนแค่สะกิดเสือร้ายให้ยิ่งคึกคะนอง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก คิรากรไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบหนักแน่นจนข้อมือเล็กขึ้นรอยแดงเถือก ขณะที่ร่างกายกำยำทาบทับแนบชิดลงมา บด Bounding กดทับเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธอให้แนบติดกับผนังจนแผ่นอกสะท้านไหว "ปล่อยเหรอ? หึ... คำนี้ใช้ไม่ได้กับคนอย่างคิรากรหรอกนะเด็กน้อย" สายตาของเขาไม่ได้มองแค่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันลากต่ำลงมาสำรวจสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการยื้อยุด ร่องรอยความตื่นตระหนกบนดวงหน้าหวานซึ้ง ผสมผสานกับผิวเนื้อที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธา มันคือยาปลุกเซ็กส์ชั้นดีที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่านถึงขีดสุด อันดาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนต่ำลงมาคลอเคลียอยู่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดซอกคอขาวผ่องทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ความกลัวที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยคลื่นความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในท้องน้อย แรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขากำลังเผาไหม้ทุกอย่างให้มอดไหม้ "คุณมัน... คนป่าเถื่อน..." เธอกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ "ใช่... ฉันมันป่าเถื่อน" คิรากรคำรามต่ำในลำคอก่อนจะกดริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนซอกคอเนียนนุ่มอย่างไร้ความปรานี สัมผัสดุดันแต่เต็มไปด้วยเสน่หาที่ร้อนแรงทำให้ร่างกายของอันดากระตุกวูบ เธอพยายามบิดเร้าหลบหนี แต่ยิ่งขัดขืน แรงกดทับยิ่งแน่นแฟ้น รสจูบที่หนักหน่วงและมือแกร่งที่เริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าอย่างไร้ความเกรงใจ กำลังลากพาเธอดำดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอันมืดมนที่เธอไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาได้ ในจังหวะที่สติของอันดากำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามที่แสนอันตราย เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกก็ตามด้วยเสียงตะโกนลั่นของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้คิรากรต้องชะงักกึก "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนบุกรุกเข้ามาทางปีกตะวันตก และมัน... มันกำลังพยายามเผาทำลายหลักฐานสำคัญทั้งหมดครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ